พายุแห่งความหึงหวง

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดผ่านรอยแง้มของประตูห้องวีไอพีภายในภัตตาคารหรูใจกลางกรุง ไม่ได้ระคายหูของธีร์ธัชเท่ากับภาพบาดตาที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังบานกระจกใสเงางามนั้น ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีเขียวมรกตขับผิวผ่อง กอหญ้ากำลังแย้มยิ้มอย่างมีความสุขให้กับชายหนุ่มร่างสูงโปรดกรุ่นกลิ่นอายความเป็นสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อม นัยน์ตาคู่สวยที่เคยมีแต่ความเจ็บช้ำและร่องรอยคราบน้ำตาเมื่อครั้งอดีต บัดนี้กลับพราวระยับไปด้วยประกายแห่งความสดใส... ประกายความสุขที่ไม่มีวันส่งมาถึงเขาเลยแม้แต่น้อย มือหนาของธีร์ธัชที่กำแก้ววิสกี้ในมือแน่นจนข้อต่องอเกร็ง เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามข้อมือแกร่ง นัยน์ตาคมกริบทอประกายวับวาดด้วยเพลิงโทสะและไฟริษยาที่แผดเผาจนแทบคลั่ง เขาไม่เคยคิดเลยว่า ผู้หญิงที่เคยวิ่งตามและเฝ้ารอเศษเสี้ยวความสนใจจากเขาอย่างน่าสมเพชในอดีต จะสามารถกลายร่างเป็นดอกไม้ป่าที่เย้ายวนและมีเสน่ห์ล้นเหลือจนผู้ชายคนไหนก็อยากไขว่คว้าไปครอบครองเช่นนี้ โดยเฉพาะ... เมื่อชายคนนั้นไม่ใช่เขา "คุณธีร์คะ รับเครื่องดื่มเพิ่มไหมคะ..." เสียงหวานของหญิงสาวอีกคนที่ติดตามเขามาเอ่ยถามอย่างเกรงอกเกรงใจ แต่ธีร์ธัชกลับยกมือขึ้นปัดปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย สายตาของเขายังคงจดจ้องทะลุกระจกเข้าไปด้านใน ราวกับจะแผดเผาภาพที่กอหญ้ากำลังโน้มใบหน้าไปกระซิบกระซาบหัวเราะต่อกระซิกกับไอ้หน้าอ่อนคนนั้นให้เป็นจุล ทนไม่ไหวแล้ว... ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอาดๆ ตรงไปยังประตูห้องนั้นทันที โดยไม่สนว่ามันจะเป็นการเสียมารยาทในสังคมไฮโซที่เขาเคยถือตัวนักหนา พรึบ! บานประตูถูกผลักเปิดออกด้วยแรงอารมณ์จนเกิดเสียงดังสนั่น กอหญ้าสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันขวับมามองผู้บุกรุกด้วยแววตาที่ฉายความตกใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ม่านตาคู่นั้นจะปรับเปลี่ยนเป็นความราบเรียบ เย็นชา และไร้ความรู้สึกอย่างสิ้นเชิง ราวกับกำลังมองดูฝุ่นละอองไร้ค่าที่ปลิวผ่านหน้า "อ้าว... คุณธีร์" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มคู่ดินเนอร์ของกอหญ้าร้องทักขึ้นอย่างประหลาดใจ พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นยืนบังร่างบางไว้เล็กน้อยตามสัญชาตญาณการปกป้อง "มีธุระอะไรกับคุณกอหญ้าหรือเปล่าครับ ถึงได้เสียมารยาทบุกเข้ามาแบบนี้" ธีร์ธัชไม่แม้แต่จะชายตามองคู่สนทนานั้น ร่างสูงพุ่งตรงเข้าไปหาร่างบางทันที นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่เชิดขึ้นอย่างท้าทาย "กลับบ้าน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยแรงกดดันและความหึงหวงที่ไม่อาจซ่อนเร้น กอหญ้าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งจนเขาต้องเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย เธอค่อยๆ วางแก้วไวน์ในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ท่วงท่าอิริยาบถเต็มไปด้วยความเย้ายวนและมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว "บ้านเหรอคะคุณธีร์..." กอหญ้าทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน นัยน์ตาสีรัตติกาลพราวระยับด้วยความสะใจ "น่าแปลกจังนะคะ คนระดับคุณธีร์ธัช ผู้ชายที่เคยไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน วันนี้กลับมาบอกให้ฉัน... 'กลับบ้าน' งั้นหรือคะ? บ้านหลังไหนล่ะคะ หรือว่าคุณหมายถึงกรงขังที่เคยขังฉันไว้ให้เฉาตายด้วยความโดดเดี่ยวกันแน่" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้กรามแกร่งของธีร์ธัชขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวให้ตื่นขึ้น มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กของเธอไว้ทันทีด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เจ็บ แต่กอหญ้ากลับไม่แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอกลับส่งยิ้มเย้ายวนที่เคลือบยาพิษให้เขาอย่างท้าทาย "ปล่อยเธอนะครับคุณธีร์" ชายหนุ่มคู่เดทพยายามเข้ามาจับมือของธีร์ธัชให้ออกห่างจากร่างของหญิงสาว "เสือก!" ธีร์ธัชคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด นัยน์ตาดุดันตวัดมองคู่แข่งหัวใจด้วยความอาฆาตมาดร้ายจนอีกฝ่ายชะงักไป "ระหว่างฉันกับภรรยา... ไม่สิ อดีตภรรยา มันเป็นเรื่องส่วนตัว อย่าเสนอหน้าเข้ามาเกี่ยว!" "ภรรยาเก่าเหรอคะ..." กอหญ้าลากเสียงยาวอย่างจงใจ เธอเหลือบมองมือหนาที่บีบข้อมือเธออยู่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "จำได้ด้วยเหรอคะว่าเคยมีสถานะนี้อยู่ นึกว่าสมองอันปราดเปรื่องของคุณจะจดจำแต่เรื่องธุรกิจและผู้หญิงข้างกายพวกนั้นเสียอีกค่ะ ปล่อยค่ะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือสกปรกของคุณ มันน่าสะบrสย!" คำว่า 'มือสกปรก' ทำเอาธีร์ธัชรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยความจริงที่เขาเคยทำเลวร้ายไว้กับเธอในอดีต ความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความต้องการที่จะครอบครองเธอกลับคืนมาตีรวนปะปนกันจนแทบคลั่ง เขาไม่สนใจสายตาใครอีกต่อไป ร่างสูงตัดสินใจกระชากข้อมือเล็กให้เดินตามแรงดึงของตนทันทีท่ามกลางความตกใจของชายหนุ่มคู่เดท "คุณธีร์! จะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ!" กอหญ้าเอ่ยเสียงแข็ง พยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของผู้ชายที่เหนือกว่าทำให้เธอต้องเซถลาตามแรงดึงออกไปจากห้องอาหารนั้นอย่างจำยอม สายตาของแขกเหรื่อในภัตตาคารหันมามองเป็นตาเดียว แต่ธีร์ธัชไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกแล้ว เป้าหมายเดียวของเขาในตอนนี้คือการลากผู้หญิงอวดเก่งคนนี้ขึ้นรถ และพาเธอกลับไปชำระความแค้น... หรือพูดให้ถูกคือ ชำระความหึงหวงที่กำลังกัดกินหัวใจเขาจนแทบเป็นบ้า อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้ามาขัดขวาง รถยนต์หรูคันงามพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถด้วยความเร็วสูง ท่ามกลางบรรยากาศภายในรถที่อึดอัดและร้อนระอุราวกับมีเปลวเพลิงสุมอยู่ กอหญ้านั่งกอดอก ใบหน้าเชิดขึ้นมองออกไปนอกกระจกข้างอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ แต่ภายนอกเธอยังคงรักษาเกราะกำบังความเข้มแข็งไว้อย่างเหนียวแน่น รถแล่นเข้ามาจอดสนิทภายในคฤหาสน์ส่วนตัวริมน้ำของเขา—สถานที่ที่เธอเคยถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวด้วยน้ำตาและความช้ำช้ำในอดีต ปัง! ประตูรถฝั่งที่กอหญ้านั่งถูกเปิดออกอย่างแรงโดยฝีมือของชายหนุ่ม ธีร์ธัชก้มตัวลงอุ้มร่างระหงขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว กอหญ้ากรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ พร้อมกับใช้มือเรียวทุบตีลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างไม่ยั้ง "ปล่อยฉันนะ! คนบ้า! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน!" "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" ธีร์ธัชเค้นเสียงลอดไรฟันขณะก้าวย่างขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนใหญ่ชั้นบนด้วยฝีเกือกมั่นคง "จำไว้ซะกอหญ้า... ต่อให้เราจะหย่ากันขาดจากกันตามกฎหมาย แต่ร่างกายและหัวใจของเธอก็ยังเป็นของฉัน! ไม่มีวันยอมให้ไอ้หน้าอ่อนหน้าไหนหน้าไหนมาแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว!" ผลัก! ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มนวลอย่างไม่เบามือนัก กอหญ้าพลิตัวเตรียมจะลุกหนี แต่ร่างสูงใหญ่ของธีร์ธัชก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนีอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ นัยน์ตาสีเข้มคมกริบจดจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความโกรธ กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยแผ่ซ่านโอบล้อมรอบตัวเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ชิดทำให้หัวใจของกอหญ้ากระตุกวูบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามผลักไดอกแกร่งออกห่าง แต่มันกลับไร้ผลเมื่อธีร์ธัชรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะธีร์ธัช..." เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน เราจบกันไปนานแล้ว!" "จบงั้นเหรอ?" ธีร์ธัชก้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม สัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนที่เขาโหยหามาแรมปี "ในเมื่อเธอบอกว่าจบ งั้นฉันจะเริ่มต้นบทเรียนบทใหม่ให้เธอจำฝังใจเอง... ว่าอย่าไปยิ้มระรื่นให้ผู้ชายหน้าไหนต่อหน้าฉันอีก!" สิ้นคำพูดนั้นริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว ความดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยความหึงหวงถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเว้าวอนในเวลาเดียวกัน กอหญ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่ทว่า... สัมผัสที่คุ้นเคยและเคมีอันร้อนแรงที่ยังคงตราตรึงอยู่ในสัญชาตญาณลึกๆ กลับค่อยๆ ทรยศความตั้งใจของเธอทีละน้อย มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนมาเป็นไล้ลูบไปตามโครงหน้าสวยอย่างแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนลงมาที่ลำคอระหง ปลายนิ้วกร้านลากผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่าง กอหญ้าหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างหิวกระหาย ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ค่อยๆ กัดกินสติสัมปชัญญะของทั้งสองฝ่าย สติของเธอเริ่มพร่าเลือนเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเริ่มปลดเปลื้องกระดุมเดรสสีเขียวมรกตออกทีละเม็ดอย่างชำนาญ ผิวเนียนนุ่มสีน้ำนมปรากฏต่อสายตาคมกริบทอประกายหิวกระหาย ธีร์ธัชก้มลงซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ฝังรอยจູບแสดงความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรงจนร่างบางสะท้านเฮือก เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกันไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวในห้องนอนที่ปิดทึบ ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความหึงหวง และความโหยหาที่ถูกกดเก็บไว้เนิ่นนาน กำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพที่รอวันระเบิด... แต่ทว่า... ในวินาทีที่กอหญ้ากำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้ แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ ธีร์ธัชชะงักริมฝีปากที่กำลังซุกซอกซอนอยู่บนลาดไหล่เนียน เขาเหลือบสายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างขึ้นในความมืดตามสัญชาตญาณ... ข้อความบนหน้าจอปรากฏภาพถ่ายของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบคนหนึ่ง—เด็กชายที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงใบหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับข้อความสั้นๆ จากเลขานุการส่วนตัวที่ส่งตรงเข้ามา *[เรื่องผลตรวจ DNA และประวัติของเด็กชาย... ส่งให้คุณธีร์เรียบร้อยแล้วค่ะ]* หัวใจของธีร์ธัชกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น ลลมหายใจสะดุดกกค้าง นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงบางอย่างที่ถูกปิดตายมาตลอดหลายปี! รักนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับกอหญ้านะคะ - รสรินกลิ่นกำมะหยี่