ความลับในเอกสาร

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรู ยิ่งขับเน้นบรรยากาศตึงเครียดให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก กอหญ้าซ่อนมือที่กำลังสั่นเทาไว้ภายใต้ชายเสื้อสูทเข้ารูป สายตาคู่คมกริบมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นพรม โดยมีปลายรองเท้าหนังราคาแพงของธีร์ธัชยืนคั่นกลางระหว่างเธอกับมัน ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบแต่มันกลับยาวไกลราวกับเหวลึก "คุณกำลังซ่อนอะไรจากผม กอหญ้า..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับเจือด้วยความระแวงและร้อนรน ธีร์ธัชย่อตัวลงช้าๆ ปลายนิ้วแข็งแรงเอื้อมหมายจะแตะลงบนซองเอกสารชิ้นนั้น ทว่าเร็วกว่าที่เขาคาดคิด ร่างบางของอดีตภรรยาพุ่งเข้ามาคว้ามันขึ้นแนบอกด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ปกป้องลูกน้อย ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ่อนโยนในวันวาน บัดนี้วาวโรจน์ด้วยความระแวดระวังและดุดันอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "อย่าแตะต้องมัน!" กอหญ้าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบจนน่ากลัว "เรื่องส่วนตัวของฉัน... คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ธีร์ธัชผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของหญิงสาวแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง ขณะที่แผงอกกว้างบดAเบียดเข้าหาเรือนร่างเย้ายวนอย่างคุกคาม "เราเพิ่งจะ... ร่วมเตียงกันมาหยกๆ กอหญ้า ร่างกายของคุณตอบสนองผม ร้องเรียกหาผมทุกลมหายใจ แล้วคุณยังกล้าบอกว่าผมไม่มีสิทธิ์?" สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ไล้ขึ้นตามเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงแคบ ทำให้กอหญ้าต้องกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเร่าร้อนจากบทรักเมื่อครู่ยังคงทิ้งร่องรอยความซ่านสยิวไว้บนผิวเนื้อ แต่เธอจะไม่ยอมตกหลุมพรางความห Vไร้หัวใจของเขาเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด "นั่นมันก็แค่ความใคร่ ธีร์ธัช!" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันมองตรงเข้าไปในดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและคำถาม "คุณก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่อยากได้สิ่งที่เคยทิ้งไป... แต่ขอโทษที ฉันไม่ใช่ของเล่นที่จะให้คุณเขี่ยทิ้งแล้วเก็บกลับมาตามใจชอบ!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของชายหนุ่ม ธีร์ธัชเจ็บแปลบในอกราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ทว่าความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับเอกสารในมือเธอกลับมีมากกว่า เขาตัดสินใจใช้กลยุทธ์ที่ร้ายกาจที่สุด ร่างหนาโถมเข้าประชิด ล็อคข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะก้มลงประกบจูบกลีบปากอิ่มที่กำลังต่อต้านอย่างดุดันและเอาแต่ใจ "อื้อ... ปล่อยนะ!" เสียงประท้วงอู้อี้เล็ดลอดออกมาได้แค่นั้น เมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่ยอมให้ตั้งตัว กอหญ้าพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่น แต่แรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าตั้งแต่บทรักรอบก่อนทำให้ร่างกายทรยศ ปลายลิ้นของเขาตวัดไล่ต้อนอย่างช่ำชอง จนกระทั่งเธอกลายเป็นฝ่ายอ่อนระทวย ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างด้วยความหอบสะท้าน ในจังหวะที่กอหญ้ากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบอันคุ้นเคยและเร่าร้อนนั้นเอง ธีร์ธัชอาศัยจังหวะที่มือเรียวคลายแรงยื้อยุด ฉวยซองเอกสารสีน้ำตาลหลุดจากมือของเธอได้อย่างรวดเร็ว! "ไม่นะ!" หญิงสาวกรีดร้องสุดเสียง ดวงตาเบิกโพ้งด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นซองเอกสารตกอยู่ในมืออดีตสามี ธีร์ธัชถอยหลังไปสองก้าว ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าซองเอกสารที่มีตราประทับของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวด้วยสังหรณ์ใจบางอย่าง มือหนารีบดึงแผ่นกระดาษด้านในออกมา กวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดสำคัญอย่างรวดเร็ว... ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ลมหายใจของธีร์ธัชสะดุดกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อสมองประมวลผลข้อความตรงหน้า – *ผลการตรวจดีเอ็นเอ... ความสัมพันธ์ทางสายเลือด... 99.99%* ภาพเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักที่เขาเพิ่งบังเอิญเจอที่ล็อบบี้บริษัทเมื่อสัปดาห์ก่อน ผุดขึ้นมาซ้อนทับกับใบหน้าของกอหญ้าในเสี้ยววินาทีนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ "นี่มัน... หมายความว่ายังไง กอหญ้า?" เสียงของธีร์ธัชสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ระคนความรู้สึกผิดบาปที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ "เด็กคนนั้น... ลูกของเราอย่างนั้นเหรอ!" กอหญ้าหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็งทั้งหมดกลับคืนมา เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาคู่นั้นก็ว่างเปล่าและเย็นชาไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "ใช่... เขาคือลูกของฉัน" กอหญ้ายิ้มเยาะที่มุมปาก น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนแหลละเอียด "และจำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดีนะ ธีร์ธัช... ต่อให้คุณจะพลิกแผ่นดินตามหาแค่ไหน คุณก็ไม่มีวันได้แตะต้องลูกของฉัน แม้แต่ปลายเล็บ!" พูดจบ หญิงสาวก็สะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปจากห้องทำงานทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนแข็งค้างราวกับถูกสาปอยู่เบื้องหลังกระดาษแผ่นเดียวที่กำลังแผดเผาหัวใจเขาให้มอดไหม้เป็นจุล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ