พายุอารมณ์กลางดึก

ความเงียบงันในห้องพักส่วนตัวหลังห้องจัดเลี้ยง ราวกับถูกแช่แข็งด้วยอุณหภูมิที่ติดลบ กอหญ้าหน้าซีดเผือด หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่ธีร์ธัชหันตามสายตาของเธอไปมอง แล้วดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพนั้นเต็มสองตา เด็กชายตัวน้อยวัยราวสามขวบเศษในชุดสูทตัวจิ๋ว กำลังยืนขยี้ตาปรือๆ อยู่หน้าประตูห้องพัก โดยมีพี่เลี้ยงสาวคอยประคองร่างเล็กไว้ด้วยความตกใจไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังเบะน้อยๆ ยามเมื่อมองมาทางธีร์ธัช มันช่างถอดพิมพ์ทรงมาจากชายหนุ่มราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน "คุณ... คุณแม่ครับ..." เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วเอ่ยเรียกพร้อมกับเดินเตาะแตะเข้ามาหา แขนป้อมๆ ยื่นออกไปหมายจะให้กอหญ้ารับกอด ดิฉันเห็นร่างบางของอดีตภรรยาพุ่งตัวเข้าไปอุ้มลูกชายไว้แนบอกอย่างรวดเร็วกว่าลมพัด สองมือสั่นเทาโอบกอดร่างน้อยไว้แน่นราวกับกลัวว่าเด็กชายจะถูกกระชากหายไปต่อหน้าต่อตา ขณะที่สายตาคมกริบของธีร์ธัชเลื่อนกลับมามองหญิงสาว นัยน์ตาคู่นั้นแดงก่ำ เต็มไปด้วยคำถาม ความช็อก และความจริงอันน่าตกตะลึงที่กระแทกเข้ากลางใจอย่างจัง "เด็กคนนี้..." ธีร์ธัชเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวราวกับเสือร้ายที่กำลังคุมเชิงเหยื่อ "ลูกใคร... กอหญ้า!" "ถอยไปค่ะ!" กอหญ้าตวาดเสียงกร้าว แม้เรียวปากจะสั่นระริก เธอกระชับร่างลูกชายเข้าหาตัวแน่นขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงลงในอดีต บัดนี้ลุกโชนด้วยเพลิงริษยาและความแค้นที่ถูกปิดตาย "เขาไม่ใช่ลูกคุณ! อย่ามาแตะต้องลูกฉัน!" "โกหก!" ชายหนุ่มคำรามลั่น ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว "หน้าตาเขาฟ้องชัดเจนขนาดนี้ กอหญ้า! เธอแอบซ่อนลูกของเราไว้... เธอใจร้ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!" "ฉันใจร้ายเหรอคะ?" กอหญ้าแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา หยาดน้ำใสไหลอาบแก้มเนียนแต่แววตากลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง "คนที่ใจร้ายและเหยียบยยี่หัวใจฉันจนไม่เหลือชิ้นดีในอดีต คือคุณต่างหากล่ะคะ ธีร์ธัช! วันที่คุณเซ็นใบหย่า วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย คุณเคยเหลียวแลไหมว่าฉันกำลังอุ้มท้องลูกของคุณอยู่!" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดแทศลงบนหัวใจของธีร์ธัชจนเลือดโชก ชายหนุ่มเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทง วันที่เขาเย็นชา วันที่เขาผลักไสเธอเพราะความลุ่มหลงในอีโก้ของตัวเอง เขานั่นเองที่เป็นคนทำลายครอบครัวด้วยมือของเขาเอง "พี่... ขอโทษ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก มันสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ "พี่ไม่รู้... กอหญ้า... ให้โอกาสพี่ได้แก้ไข..." "ไม่มีโอกาสนั้นสำหรับคนอย่างคุณหรอกค่ะ" กอหญ้าตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เธอหันไปกระซิบกับพี่เลี้ยงให้พาเด็กน้อยออกไปจากห้องนี้ทันที ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความปรานี "ออกไปจากห้องของฉันซะ ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียก รปภ. เชิญคุณออกไป" พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวเตรียมจะเดินหนี แต่ทว่า... หมับ! มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงเพียงนิดเดียวร่างบางก็เซถอยหลังกลับมาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงรุนแรงตามแรงอารมณ์ ธีร์ธัชรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ด้วยแขนข้างเดียว อีกข้างใช้มือประคองท้ายทอยบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน "ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!" กอหญ้าดิ้นรนสุดแรง เธอกำหมัดทุบอกแกร่ง แต่มันช่างไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังของชายหนุ่มที่ถูกความหึงหวงและความปรารถนาอันบ้าคลั่งเข้าครอบงำ "ฉันไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ธีร์ธัชก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นชายผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวระอุขึ้นจนน่ากลัว "ในเมื่อทะเบียนสมเราเพิ่งจะ... ไม่สี้... ต่อให้เราหย่ากันแล้ว แต่ร่างกายของเธอก็ยังเป็นของฉัน กอหญ้า! เธอยังจำความเร่าร้อนระหว่างเราไม่ได้หรือไง!" "คุณมันทุเรศ!" คำด่าทอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปรานี ธีร์ธัชไม่ได้จูบเธอด้วยความนุ่มนวล แต่เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความกระหายใคร่รู้ในเรือนร่างที่เขาโหยหามานานแรมปี กอหญ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามเม้มปากแน่นและสะบัดหน้าหนี แต่เรียวแขนแกร่งกลับรัดตรึงเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนค่อยๆ หลอมละลายความแข็งกร้าวของหญิงสาวลงทีละน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยในสัมผัสนี้ ความซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทำให้หัวใจที่ด้านชาเริ่มสั่นไหวอย่างน่าละอาย ไม่ใช่... เธอต้องไม่เคลิบเคลิ้มไปกับมัน! แต่มือไม้ของเธอกลับหมดแรงขัดขืน เมื่อฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังภายใต้ชุดราตรีหรู นิ้วมือแข็งแรงปลดซิปชุดด้านหลังลงอย่างรวดเร็ว ผิวเนียนนุ่มสัมผัสกับอากาศเย็นยะเยือกในห้อง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือของเขาที่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเปลือยเปล่า "อื้อ..." เสียงครางประท้วงเล็ดลอดออกมาจากลำคอของกอหญ้า เมื่อธีร์ธัชอุ้มร่างบางขึ้นจนเท้าลอยจากพื้น บังคับให้เรียวขาเรียวยาวเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มเดินตรงไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้องแล้วทิ้งตัวลงนั่งโดยมีร่างนุ่มนิ่มของเธอทาบทับอยู่ด้านบน ความแค้นที่เคยสุมอก... บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายในตัวกันและกันอย่างน่าประหลาด ธีร์ธัชซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยสีKสตรอว์เบอร์รีจางๆ มือใหญ่วาดไปทั่วสัดส่วนเย้ายวนที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน ชุดราตรีสีดำถูกร่นลงจนเผยให้เห็นเนินอกอิ่มที่กระกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจหอบกระชั้น กอหญ้าแอ่นอกรับสัมผัสด้วยความลืมตัว ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ เธอเกาะไหล่กว้างของเขาไว้แน่น เล็บคมจิกทึ้งลงบนแผ่นหลังแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย เคมีอันร้อนแรงระหว่างอดีตสามีภรรยาคู่นี้กำลังเผาไหม้พวกเขาทั้งเป็นในค่ำคืนที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของธีร์ธัชกำลังจะประทับลงบนยอดอกอิ่มที่ล้นทะลักออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว "คุณกอหญ้าคะ! แย่แล้วค่ะ! น้องกรณ์จู่ๆ ก็มีไข้สูง ตัวร้อนจัดเลยค่ะ!" กอหญ้าหน้าถอดสีทันที สติที่หลุดลอยไปกลับคืนมาเป็นปลิดทิ้ง เธอดันอกอหารแกร่งให้ออกห่างอย่างแรง ลุกพรวดขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยเนื้อตัวสั่นเทา หยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจกลัวลูกชายจะไม่สบาย ธีร์ธัชขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่อารมณ์รักกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุด แต่เมื่อได้ยินคำว่า 'ลูก' แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าข้อมือเล็กของกอหญ้าไว้ทันรั้งไม่ให้เธอวิ่งหนี "ปล่อยฉันนะ! ลูกฉันไม่สบาย!" กอหญ้าหันมาตวาดเสียงสั่น ดวงตาแดงก่ำ "ฉันไปด้วย..." ธีร์ธัชเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แววตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ในฐานะ... 'พ่อ' ของเด็กคนนั้น" กอหญ้าชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินประโยคประกาศกร้าวจากปากอดีตสามี ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่หล่นอยู่บนพื้นพรม ใกล้กับโซฟาที่พวกเขาเพิ่งนัวเนียกันเมื่อครู่... ซึ่งมันคือ 'ซองผลตรวจ DNA' ที่เธอตั้งใจจะเก็บเป็นความลับสุดยอดจากเขาตลอดไป! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวสุดเข้มข้นนี้นะคะ