ระยะห่างที่ไม่มีอยู่จริง

เสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลระยิบระยับในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางกรุง ไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บที่เกาะกุมขั้วหัวใจของกอหญ้าลดน้อยลงไปได้เลยแม้แต่น้อย มือบางที่สวมถุงมือผ้าลูกไม้สีดำสนิทสั่นสะท้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า ความลับที่เธออุตส่าห์ปกปิดเอาไว้สุดชีวิตกำลังจะพังทลายลงในค่ำคืนนี้... ดวงตากลมโตภายใต้ขนตางอนงามไหวระริก เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและรอยยิ้มอันเย้ายวนทรงเสน่ห์กลับคืนมาบนใบหน้า ในฐานะประธานกรรมการบริหารคนใหม่ของ ‘K-Holding’ หญิงสาวไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนเห็นความอ่อนแอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้ "ยินดีด้วยนะครับ... คุณกอหญ้า สำหรับความสำเร็จก้าวใหม่ที่น่าทึ่ง" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความคุ้นเคยจนน่าสะท้านดังขึ้นใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าของเธอ ธีร์ธัช ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะที่ใกล้เกินกว่ามารยาททางธุรกิจจะขีดเส้นไว้ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมแบรนด์โปรดที่เธอเคยซุกซบอยู่ทุกค่ำคืนยังคงลอยวนเวียนอยู่รอบตัว ปลุกเร้าความทรงจำอันเจ็บปวดที่เธอฝังกลบมันไว้อย่างมิดชิดให้ตื่นขึ้นมาส่งเสียงกรีดร้อง กอหญ้าไม่ได้หันกลับไปมองเขาทันที เธอจิบแชมเปญรสเลิศช้าๆ ปล่อยให้ของเหลวเย็นจัดไหลผ่านลำคอก่อนจะวางแก้วลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านอย่างใจเย็น จากนั้นจึงค่อยๆ หมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับอดีตสามีด้วยท่าทีที่สงบนิ่งและเย่อหยิ่งราวกับนางพญา "ขอบคุณค่ะ... ท่านประธานธีร์ธัช" เธอย้ำสรรพนามนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีปรีดา "แต่ดูเหมือนว่าระยะห่างระหว่างแขกผู้มีเกียรติกับเจ้าภาพ จะไม่ได้อนุญาตให้คุณล้ำเส้นเข้ามาใกล้ฉันมากขนาดนี้นะคะ" ดวงตาคมกริบของธีร์ธัชไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดตัดรอนที่เต็มไปด้วยหนามยอกอก ชายหนุ่มในชุดสูททักซิโด้ตัดเย็บอย่างประณีตขับเน้นรูปร่างสูงใหญ่และสง่างาม เขาไม่ได้ดูโรยราลงเลยแม้แต่น้อยในช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมาที่พวกเขาหย่าร้างกัน กลับกัน... ความเย่อหยิ่งและอำนาจที่สะสมทำให้เขามีเสน่ห์เย้ายวนแบบผู้ชายที่ผ่านโลกมาโชกโชน ทว่าแววตาที่เขากำลังมองเธอกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและความรู้สึกผิดที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... กอหญ้า" ธีร์ธัชเอ่ยเสียงพร่า สายตากวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรในชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงผ่าสูงที่เปิดเผยเรียวขาเนียนสวยทุกครั้งย่างก้าว ความงามของเธอในวันนี้ไม่ใช่ดอกไม้ริมทางที่เขาเคยเมินเฉยและขยี้ทิ้งอย่างไร้ค่าอีกต่อไป แต่มันคือดอกกุหลาบเคลือบยาพิษที่ทั้งเย้ายวนและอันตรายจนยากจะละสายตา "เธอเปลี่ยนไปมาก... สวยขึ้น จนพี่เกือบจะจำไม่ได้" "กรุณาอย่าใช้คำว่า 'พี่' กับฉันเลยค่ะ ธีร์ธัช" กอหญ้าสวนกลับทันควัน รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด "เราหย่ากันขาดทางกฎหมายและทางความรู้สึกไปนานแล้วนะคะ อย่าพยายามรื้อฟื้นความสัมพันธ์ที่เน่าเฟะในอดีตขึ้นมาพูดให้เสียบรรยากาศงานเลยค่ะ มันน่าสมเพช" คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนเนื้อสด แต่ธีร์ธัชกลับไม่ถอยหนี เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าว จนกอหญ้าต้องเอนตัวหนีเล็กน้อยแต่ยังคงเชิดหน้าสู้ สายตาของเขาคมปลาบและเต็มไปด้วยความดื้อรั้นแบบนักธุรกิจผู้ไม่เคยยอมแพ้ต่อสิ่งใด "ถ้าพี่บอกว่า... พี่อยากเริ่มต้นใหม่ล่ะ?" เขาเอ่ยเสียงกระซิบต่ำทอดสะพานข้ามความร้าวฉาน "ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่พี่ไม่คิดถึง... ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่เสียใจกับสิ่งที่เคยทำลงไป" กอหญ้าหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพชเวทนา เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เคยเพิกเฉยต่อคราบน้ำตาของเธอ ดวงตาที่เคยบอกว่าเธอไม่มีค่าพอจะเป็นแม่ของทายาทตระกูลธีร์ธัช "เสียใจเหรอคะ?" เธอย้อนถาม เสียงหวานทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "แล้วตอนที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันอย่างไร้เยื่อใย ตอนที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมาในวันที่ฉันสูญเสียลูกไป... ตอนนั้นคุณมีความรู้สึกนี้บ้างไหมคะ, ธีร์ธัช?" ชื่อลูกที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดชะงัก ธีร์ธัชหน้าถอดสี ร่างสูงใหญ่ชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความผิดบาปในอดีตถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าแผลเป็นที่เขาฝากไว้มันลึกซึ้งเกินกว่าจะเยียวยา แต่เขาก็ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นกำแพงหนาที่กั้นขวางพวกเขาไว้จนชั่วชีวิต "เรื่องลูก... พี่ขอโทษ พี่..." "เก็บคำขอโทษของคุณไว้เถอะค่ะ!" กอหญ้าตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แววตาคู่สวยฉายประกายความเกลียดชังที่ถูกเก็บกดไว้อย่างมิดشีดพรั่งพรูออกมา "เพราะต่อให้คุณก้มลงกราบแทบเท้าฉันตอนนี้ มันก็ไม่มีวันซื้อลมหายใจของลูกฉันคืนมาได้... และจำใส่สมองของคุณเอาไว้ด้วยนะคะ ว่าผู้หญิงชื่อกอหญ้าคนนี้ ไม่ใช่คนโง่คนเดิมที่คุณจะเหยียบย่ำซ้ำสองได้อีก!" พูดจบ หญิงสาวก็สะบัดหน้าหนีอย่างไม่ใยดี เธอหมุนตัวหมายจะเดินหนีจากสถานการณ์ที่เริ่มสั่นคลอนความเข้มแข็งของตัวเอง ทว่าเรียวขาวยังไม่ทันได้ก้าวพ้นไปไหน มือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียวของเธออย่างรวดเร็วแต่ทะนุถนอม ไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินหนีไปง่ายๆ "ปล่อยฉันนะ!" กอหญ้าหันมาตวัดเสียงดุ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ไม่... พี่จะไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะฟังพี่พูดให้จบ" ธีร์ธัชดื้อดึง แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้ทำให้เธอเจ็บ แต่ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้กลิ่นกายของกันและกันกำลังทำให้ประสาทสัมผัสของทั้งคู่ตื่นตัวอย่างรุนแรง เคมีอันร้อนแรงที่ยังคงหลงเหลืออยู่แผดเผาผิวเนื้อจนร้อนผ่าว ชายหนุ่มฉวยโอกาสที่เธอกำลังตกใจ ดึงรั้งเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กอหญ้าอุทานเบาๆ ก่อนที่แผ่นหลังบอบบางจะแนบชิดกับอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจระรัว ธีร์ธัชก้มลงกระซิบชิดริมใบหูเล็ก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมแทบไม่อยู่ "เธอเกลียดพี่ได้... จะแก้แค้นพี่อย่างไรก็ได้ ทำลายบริษัทของพี่ หรือเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของพี่ให้จมดินเหมือนที่พี่เคยทำกับเธอก็ได้ทั้งนั้น... แต่ได้โปรด อย่าทำเป็นมองไม่เห็นสายตาที่พี่มองเธอเลยนะ, กอหญ้า" ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง กอหญ้าพยายามจะผลักไสอกแกร่งออกไป แต่ทว่าเรี่ยวแรงของเธอกลับทรยศเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาไล้สัมผัสเบาๆ ที่เอวคอดผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา สัมผัสคุ้นเคยที่เคยปลุกเร้าไฟสวาทในอดีตกำลังทำงานอีกครั้งอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธแค้นและความปรารถนาที่ถูกกดทับกำลังตีรันฟันแทงกันอย่างดุเดือด "คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน..." เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อผลักเขาออกไป "เราจบกันแล้ว ธีร์ธัช..." "ถ้าเราจบกันจริง... ทำไมหัวใจเธอกลังเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ หื้ม?" ธีร์ธัชยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคมกريบเป็นประกายวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์ เขายิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น บังคับให้เธอจนมุมอยู่กับอกของเขาในมุมอับสายตาของผู้คน ในจังหวะที่กอหญ้ากำลังจะอ้าปากด่าทอเพื่อขับไล่ความพ่ายแพ้ทางความรู้สึกที่กำลังคืบคลานเข้ามา สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นร่างเล็กของเด็กชายคนหนึ่งในชุดสูทเด็กน่ารักกำลังวิ่งเตาะแตะเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่ตะโกนเรียกชื่อเธอจากด้านหลัง "คุณแม่ครับ! น้องธามตามหาคุณแม่ตั้งนานแน่ะครับ!" ร่างของกอหญ้าแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ สีหน้าของเธอซีดเผือดลงในพริบตาเดียว ขณะที่ธีร์ธัชชะงักกึก เขาก้มมองเด็กชายวัยสามขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับแกะ... ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักนั้น มันคือกระจกเงาของตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ธีร์ธัชจะค่อยๆ หันกลับมามองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามนับล้านคำ และคำตอบเดียวที่สั่นคลอนโลกทั้งใบของเขา "กอหญ้า... เด็กคนนี้... ลูกใคร?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนอันเร่าร้อนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — รสรินกลิ่นกำมะหยี่