หวนคืนในฐานะศัตรู

กลิ่นอายของแชมเปญชั้นเลิศเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสะท้อนลงบนเรือนร่างอรชรในชุดราตรีผ้าไหมกำมะหยี่สีแดงสด ผ่าลึกอวดเรียวขาเนียนและแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อดึงดูดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง “คุณกอหญ้าคะ ทางผู้จัดงานแจ้งว่าอีกสิบนาทีการประมูลเครื่องเพชรเซ็ต ‘Tears of Queen’ จะเริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ” เลขาฯ สาวกระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แต่กอหญ้ากลับเพียงแค่ยกแก้วคริสตัลขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามทอดมองผ่านความวับวามของบรรยากาศในงาน รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของนักล่า... ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดิมที่เคยนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ปล่อยให้ความรักโง่ ๆ กัดกินหัวใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดีในอดีต สามปี... สามปีเต็ม ๆ ที่เธอกัดฟันปีกกล้าขาแข็ง ไต่เต้าจากซากปรักหักพังที่เขาเป็นคนเหยียบย่ำ จนกระทั่งก้าวขึ้นมาเป็นซีอีโอสาวไฟแรงแห่งบริษัทลงทุนข้ามชาติ การกลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดครั้งนี้ของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อรำลึกความหลัง แต่มีไว้เพื่อทวงคืนและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของใครบางคนให้จมดิน “ปล่อยให้พวกเขาตื่นเต้นกันไปก่อนเถอะค่ะ... ยังไงคืนนี้ ของชิ้นนั้นก็ต้องเป็นของฉัน” เสียงหวานทุศลนุ่มลึกเอื้อnออกด้วยความมั่นใจ ก่อนที่จังหวะก้าวเดินของเธอจะสะดุดลงเล็กน้อย เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษที่เพิ่งก้าวเข้ามาในงาน ธีร์ธัช... เขายังคงหล่อเหลา เย็นชา และทรงอำนาจไม่เปลี่ยน กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและถือดีแผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้ชายคนนั้นราวกับราชสีห์ผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของกอหญ้ากระตุกวูบไม่ใช่ความเสน่หา แต่เป็นความรู้สึกสะใจที่ได้เห็นดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดชะงักลงราวกับถูกตรึงไว้กับที่ เมื่อสายตาของธีร์ธัชประสานเข้ากับดวงตาของเธอ ร่างสูงก็ชะงักกึก แก้ววิสกี้ในมือแทบจะหลุดร่วง ความเงียบงันราวกับถูกดูดกลืนหายไปจากบริเวณนั้นชั่วขณะ ธีร์ธัชจำผู้หญิงคนนี้ได้ทันที... แม้ว่าลุค ท่าทาง และอوراความมั่นใจจะเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ไม่ใช่ ‘กอหญ้า’ ภรรยาผู้แสนจืดชืดและอ่อนแอคนที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้อย่างไม่ใยดีเมื่อสามปีก่อน เธอกลายเป็นนางพญาผู้เลอโฉม เย้ายวน และเต็มไปด้วยพิษสงที่พร้อมจะแว้งกัดเขาให้ตายทั้งกลม ริมฝีปากหยักลึกของธีร์ธัชเม้มเข้าหากันแน่น สันกรามคมขึ้นเป็นสันนูนด้วยความขบขันและตกตะลึงในเวลาเดียวกัน เขาก้าวเท้ายาว ๆ ฝ่าฝูงชนตรงดิ่งเข้ามาหาเธอทันทีราวกับถูกมนต์สะกด “กอหญ้า...” เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอราวกับคนละเมอ แววตาที่เคยแข็งกระด้างเต็มไปด้วยความสับสนและโหยหาอย่างปิดไม่มิด “นั่น... เธอจริง ๆ ใช่ไหม” กอหญ้าหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามี รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างจงใจ เธอกวาดสายตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาสมเพชแกมเยาะหยัน “แปลกใจมากหรือคะ คุณธีร์ธัช... ที่เห็นฉันยังมีชีวิตอยู่ แถมยังมีปัญญามายืนอยู่ ณ จุดเดียวกับคุณในงานนี้ได้” น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่น่าฟัง บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟังโดยไม่ต้องออกแรงตะโกน “เธอเปลี่ยนไป...” ธีร์ธัชขยับเข้ามาประชิดตัวเธอจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัว ความทรงจำเก่า ๆ ที่เขาพยายามฝังกลบตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจไม่ออก “ฉันจำไม่ได้เลยว่าเธอเคย... สวยและอันตรายขนาดนี้” “คำชมของคุณไร้ค่าเกินกว่าจะเอามาใส่ใจค่ะ” กอหญ้าตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย็นชา ดวงตากลมโตวาววับด้วยเพลิงแค้นที่ถูกจุดขึ้น “ถอยไปหน่อยเถอะค่ะ คุณกำลังขวางทางเดินของฉัน... และขวางทาง ‘ชัยชนะ’ ที่ฉันกำลังจะคว้ามาครองในคืนนี้” พูดจบ เธอก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอמהคำใดออกมาอีก เดินเบียดไหล่เขาผ่านไปอย่างไม่แยแส ทิ้งให้ธีร์ธัชยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น หัวใจที่ด้านชามาตลอดสามปีกลับเต้นรัวแรงด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่ได้สัมผัสนมันมานาน ทว่า... ในจังหวะที่กอหญ้ากำลังก้าวเท้าขึ้นไปยังโซนที่นั่งวีไอพีแถวหน้า สายตาของเธอกลับต้องชะงักงัน เมื่อเห็นร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยประมาณสองขวบเศษ กำลังวิ่งเตาะแตะเข้าไปหาผู้ชายอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นหุ้นส่วนธุรกิจคนสำคัญของธีร์ธัช และใบหน้านั้น... ดวงตา จมูก และริมฝีปาก ถอดแบบมาจากธีร์ธัชราวกับแกะ! มือบางที่ถือแก้วแชมเปญสั่นสะท้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า ความลับที่เธออุตส่าห์ปกปิดเอาไว้สุดชีวิตกำลังจะพังทลายลงในค่ำคืนนี้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางความแค้นและสวาทครั้งนี้ด้วยกันนะคะ