ของเล่นชิ้นใหม่

"คุณคิดว่าหมากตานี้... จะทำให้ฉันยอมเดินกลับไปติดกับดักตื้นๆ ของคุณได้จริงๆ หรือคะ ธีร์ธัช" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวบนเพนต์เฮาส์หรู กอหญ้าในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลไวท์นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววแตกสลายและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย เธอจ้องมองชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธอด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอยู่ในกำมือ ธีร์ธัชขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่พับแขนขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนแกร่ง เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนจนแทบคลั่ง ผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันมีค่าอะไรในสายตา บัดนี้กลับทรงพลังและเย้ายวนใจจนเขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "กอหญ้า... อย่าดื้อกับผมเลย" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น บีบพื้นที่ส่วนตัวของเธอจนแทบหายใจไม่ออก "คุณก็รู้ว่าสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ มันเป็นแค่การดิ้นรนขัดขืนที่ไร้ความหมาย บริษัทของคุณกำลังต้องการทุนก้อนใหญ่ และมีเพียงผมคนเดียวในเมืองนี้ที่เซ็นเช็คใบนั้นให้คุณได้" "ฮึ..." กอหญ้าหัวเราะในลำคออย่างแคลนแคลน เธอไม่ได้ถอยหนีแรงกดดันจากร่างกายกำยำที่โน้มเข้าหาแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ ลอยกรุ่นแตะนาสิกของธีร์ธัช จนลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มสะดุดกึก "เงินสกปรกจากคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ต่อให้แลกมาด้วยการล้มละลาย ฉันก็ไม่ชายตามองหรอกค่ะ... อดีตสามี" คำว่า 'อดีตสามี' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเยาะเย้ยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ธีร์ธัชรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยมือบางๆ นั้น ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดขาดผึ่งลงทันที มือหนาเอื้อมพรวดไปตรึงขอบโต๊ะทั้งสองข้าง กักขังร่างเพรียวบางเอาไว้ตรงกลาง โน้มใบหน้าคมคายลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความรุ่มร้อนที่คุกรุ่นอยู่ภายใน "ปากเก่งนักนะ... แต่ตัวสั่นเชียวนะกอหญ้า" ธีร์ธัชกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่มที่เคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ สายตาสีเข้มคมกริบกวาดมองเรียวปากนั้นด้วยความโหยหาที่กัดกินอกมาแรมปี "อยากลองดีกับผัวเก่าคนนี้มากใช่ไหม งั้นก็จำใส่ใจไว้... ว่าต่อให้คุณจะบินสูงแค่ไหน ปีกพวกนั้นก็ต้องหักลงบนเตียงของผมอยู่ดี" "คุณมันทุเรศไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ธีร์ธัช" กอหญ้าสวนกลับทันควันโดยไม่มีความหวาดกลัว ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างถือดี แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพลเมื่อผิวเนื้อของเขาเฉียดเข้าใกล้ความเร่าร้อนที่เธอจำฝังใจ "คิดว่าใช้เล่ห์เหลี่ยมบีบบังคับทางธุรกิจ แล้วฉันจะวิ่งโร่ไปนอนอ้าขาให้คุณย่ำยีเล่นเหมือนเมื่อก่อนหรือไงคะ ฝันไปเถอะ!" คำพูดที่จงใจหยิบยกอดีตมาขยี้ ทำให้แววตาของธีร์ธัชวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและความปรารถนาที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก ความโหยหาที่ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าแปลงเปลี่ยนเป็นแรงขับอันป่าเถื่อน มือหนาละจากขอบโต๊ะ เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้ามารับจูบอุกอาจที่ไร้ซึ่งความปรานี ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้การทักทาย กอหญ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามเบือนหน้าหนีและทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค้นและแรงอารมณ์ของธีร์ธัชมีมากกว่า มืออีกข้างรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดติดแผงอก บดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความหิวกระหาย รสจูบที่ทั้งดุดันและเรียกร้องแฝงไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหา ราวกับต้องการสูบวิญญาณของหญิงสาวให้หลอมละลายไปกับสัมผัสของเขา กลิ่นอายความเป็นชายที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณลึกๆ ที่กอหญ้าพยายามกดทับไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ร่างกายของเธอกระตุกวูบอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ ปฏิกิริยาต่อต้านที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบลงภายใต้สัมผัสวาบหวามที่เชี่ยวชาญและจู่โจมอย่างไร้ทางสู้ ธีร์ธัชรับรู้ได้ถึงความสั่นสะเทือนในกายสาว รสจูบที่ดุดันจึงแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเย้ายวน เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปโกยเอาความหวานล้ำภายในโพรงปาก นำพาให้สติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่เตลิดเปิดเปิงไปไกล มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสะโพกมนภายใต้ชุดสูท สัมผัสที่คุ้นเคยและช่ำชองทำให้กอหญ้าสะท้านเฮือก เผลอเผยริมฝีปากรับการจู่โจมอย่างลืมตัว เสียงหอบหายใจระทวยดังคลอเคล้าไปกับเสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่ม เคมีอันร้อนแรงที่ยังคงเชื่อมโยงทั้งคู่ไว้ราวกับมีเวทมนตร์กำลังแผดเผาบรรยากาศในห้องทำงานให้ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาไฟ แต่ในวินาทีที่กอหญ้ากำลังจะพ่ายแพ้ให้กับความเย้ายวนนั้นเอง ภาพความทรงจำอันแสนเจ็บปวดในวันที่เธอกราบกรานขอความเห็นใจขณะตั้งครรภ์ลำพัง ก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวราวกับสายฟ้าฟาด! ดวงตากลมโตที่เคยเคลิบเคลิ้มเบิกโพลงขึ้นด้วยความตื่นตระหนก กอหญ้ารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายทั้งหมดที่มี ยกมือขึ้นผลักอกแกร่งสุดแรงเกิด พร้อมกับเบือนหน้าหนีหลบเรียวปากร้อนที่ยังคงตามติด เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้มสากดังสนั่นหวั่นไหว ธีร์ธัชชะงักกึก ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นบนผิวแก้ม แต่เขาไม่ได้แสดงอาการโกรธเคือง กลับค่อยๆ หันกลับมามองเธอนิ่งๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายระอุและความท้าทาย กอหญ้าหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ที่ค้างเติ่ง เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ ราวกับต้องการลบสัมผัสเมื่อครู่ทิ้งไปให้พ้นทาง "อย่าแตะต้องฉันด้วยมือสกปรกคู่นี้อีก!" กอหญ้าเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว "คิดว่าจูบฉันแล้วจะทำให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมเหรอคะ? ฝันไปเถอะธีร์ธัช! ฉันคนเดิมตายไปตั้งแต่คืนวันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านค่านั้นแล้ว!" ธีร์ธัชใช้ปลายนิ้วแตะมุมปากที่มีรอยเลือดซึมเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหนา แววตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยิ่งอยากเอาชนะ "ปากเก่งแบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย..." ธีร์ธัชโน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดใบหูเล็กที่กำลังแดงก่ำ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยแผนการร้ายกาจที่เตรียมไว้ขยี้ใจเธอ "คุณคิดว่าเกมนี้มีแค่เรื่องบริษัทอย่างเดียวงั้นเหรอคะกอหญ้า? ถ้าคุณคิดจะเล่นเกมนี้กับผม เตรียมตัวรับมือกับของเล่นชิ้นใหม่ที่จะทำให้คุณต้องคลานมาหาผมด้วยน้ำตาได้เลย..." พูดจบ ธีร์ธัชก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ส่งยิ้มมุมปากให้เธออย่างเยือกเย็น ก่อนจะหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกจากห้องทำงานไปอย่างมั่นใจ ทิ้งให้กอหญ้ายืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้นอยู่ลำพัง ทว่า... ในจังหวะที่ประตูห้องทำงานกำลังจะปิดลง เสียงแจ้งเตือนข้อความทางโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอก็สั่นครืดขึ้นมา กอหญ้าก้มลงมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความและภาพถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาจากเบอร์แปลก... เลือดในกายของเธอก็เย็นเฉียบลงทันทีจนจับขั้วหัวใจ! ภาพถ่ายใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบ ผู้มีดวงตากลมโตและเค้าโครงหน้าถอดแบบมาจากธีร์ธัชราวนำพิมพ์เดียวกัน กำลังนั่งกินไอศกรีมอยู่กับพี่เลี้ยงที่สนามเด็กเล่นใต้คอนโดมิเนียมลับของเธอ... พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากมรณะ: *[เด็กคนนี้... หน้าตาคุ้นๆ นะว่าไหมครับ คุณแม่คนสวย?]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าพายุอารมณ์จะโหมกระหน่ำจนวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ - "รสรินกลิ่นกำมะหยี่"