คำสารภาพที่สายไป

กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัว ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะขาดอากาศหายใจ ธีร์ธัชยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษกำลังสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือ สัญชาตญาณนักธุรกิจที่เคยเฉียบ คมของเขาพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นย้ำเตือนว่าผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไม่ไยดีในอดีต บัดนี้ได้ก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริหารคนใหม่ของบริษัทคู่แข่งที่กำลังจะควบรวมกิจการของเขา "คุณอ่านจบหรือยังคะ... คุณธีร์ธัช" เสียงหวานทุศลนลึกแต่เย็นชาจนน่าขนลุกดังขึ้นจากหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ กอหญ้าในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวเย้ายวนตามแบบฉบับหญิงสาวทรงเสน่ห์ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ ปลายเรียวนิ้วเรียวสวยเคาะเบาๆ บนแฟ้มเอกสาร ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ้อนวอนและมีแต่หยดน้ำตา บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ "กอหญ้า..." ชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ธีร์ธัชก้าวเข้าไปหาเธอโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการครอบครองพยายามสั่งให้เขารวบร่างอดีตภรรยาเข้ามาแนบอกเช่นในวันวาน ทว่าเพียงแค่ปลายนิ้วของเขาเฉียดเข้าใกล้โต๊ะทำงาน กอหญ้าก็ตวัดสายตาคมปลาบขึ้นมอง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หยุดอยู่ตรงนั้นค่ะ" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "พื้นที่ตรงนี้... ไม่มีไว้สำหรับคนทรยศอย่างคุณ" "ผมขอโทษ..." คำพูดสามคำที่ผู้ชายเย่อหยิ่งอย่างธีร์ธัชไม่เคยเอ่ยปากให้ใครฟังตลอดชีวิต ถูกพ่นออกมาด้วยความยากลำบาก ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิดที่เพิ่งกัดกินหัวใจ "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันเลวร้ายแค่ไหน... แต่กอหญ้า ให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้ไหมครับ... ได้โปรด" "โอกาส?" กอหญ้าหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ขับเน้นเนินอกอิ่มภายใต้เสื้อสูทให้ดูโดดเด่นเย้ายวน สะกดสายตาชายหนุ่มให้อยู่ในภวังค์แห่งความปรารถนาที่แผดเผา "ตอนที่คุณหยิบใบหย่ามาปาใส่หน้าฉัน ตอนที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย หรือตอนที่คุณปล่อยให้ฉันต้องเผชิญกับความตายเพียงลำพัง... คุณเคยคิดถึงคำว่า 'โอกาส' ไหมคะ ธีร์ธัช" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มนับพันเล่มที่พุ่งเข้าปักอกชายหนุ่ม ธีร์ธัชรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดจนเจ็บแปลบ ภาพความทรงจำอันโหดร้ายที่เขาเคยกระทำย่ำยีหัวใจดวงนี้ย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม "ผมสำนึกผิดแล้ว..." เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างไม่ถือศักดิ์ศรี มือหนาเอื้อมไปหมายจะแตะปลายกระโปรงทรงแคบของเธอ แต่มันกลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" กอหญ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความโกรธเกรี้ยวและพลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้ธีร์ธัชชะงักงัน เธอก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ส้นสูงสีดำกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงกลองแห่งความตายที่กำลังประหารความหวังลมๆ แล้งๆ ของอดีตสามี กลิ่นหอมเย้ายวนประจำกายของเธอลอยวนอยู่ปลายจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความโหยหาที่ซ่อนเร้น ธีร์ธัชแหงนเงยขึ้นมองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าไม่มีวันมีค่าอะไรในชีวิต แต่ตอนนี้ เธอกลับงดงาม ร้อนแรง และทรงพลังเสียจนเขาแทบคลั่ง "จำไว้นะคะธีร์ธัช..." กอหญ้าโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำอยู่ห่างจากใบหูของเขาเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้วสากของชายหนุ่ม พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยแรงแค้น "กอหญ้าคนเดิมที่ยอมให้คุณย่ำยี ได้ตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นชื่อลงในใบหย่าแล้วค่ะ... ผู้หญิงที่คุณเห็นตรงนี้ คือคนที่พร้อมจะกระชากทุกสิ่งที่คุณรักให้พังคามือ... และจำไว้ให้ดีว่า ฉันไม่ใช่คนเดิมที่คุณจะมารังแกได้อีกต่อไป!" สิ้นคำพูดนั้น เธอก็ผละตัวออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจที่จะต้องอยู่ใกล้ชิด ธีร์ธัชเซถอยหลังไปสองก้าว หัวใจแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ แต่ทว่า... ความเร่าร้อนจากสัมผัสใกล้ชิดเมื่อครู่กลับจุดไฟปรารถนาในกายของเขาให้ลุกโชนขึ้นอย่างไร้เหตุผล เขายังคงต้องการเธอ... ต้องการแม้รู้ว่าเธอกำลังจะแผดเผาเขาให้เป็นจุล ในขณะที่ธีร์ธัชกำลังจะเอ่ยคำร้องขอร้องใดๆ ออกมาอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นเสียก่อน "เข้ามาค่ะ" กอหญ้าปรับสีหน้ากลับมาเรียบนิ่งสง่างามดังเดิมในเสี้ยววินาที ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาส่วนตัวที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลลับเฉพาะที่เพิ่งส่งตรงมาจากต่างประเทศ "ท่านประธานคะ... มีเอกสารด่วนส่งตรงถึงคุณกอหญ้าค่ะ เป็นผลตรวจอัตลักษณ์ทางพันธุกรรม (DNA) ของเด็กชายตัวน้อย ที่ทางสำนักงานกฎหมายฝั่งลอนดอนเพิ่งแฟกซ์มาด่วนที่สุดค่ะ..." กอหญ้ารับซองเอกสารมาด้วยมือที่นิ่งสนิท ทว่าดวงตากลับเหลือบไปมองชายหนุ่มที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยแววตาวาวโรจน์ ธีร์ธัชขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัยระคนสังหรณ์ใจที่แปลกประหลาด เด็กชายตัวน้อย? DNA จากลอนดอน? และก่อนที่กอหญ้าจะดึงกระดาษแผ่นสำคัญออกจากซองเพื่อเปิดเผยความลับที่เธอจงใจซ่อนเร้นมาตลอดห้าปีเต็ม สายตาของเธอก็จ้องตรงมาที่เขา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้ลมหายใจของธีร์ธัชหยุดชะงักลงทันที - "รสรินกลิ่นกำมะหยี่"