รอยจูบประจาน

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่หรือไง กอหญ้า" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้น ทันทีที่ประตูห้องพักส่วนตัวหลังเพนต์เฮาส์หรูถูกปิดลงด้วยฝ่ามือหนา แรงกระแทกเบาๆ ไม่ได้ทำให้กอหญ้าสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงยืนไขว่ห้างอยู่ริมกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน รسورินกลิ่นกำมะหยี่ขอพานักอ่านทุกท่านดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงอารมณ์อันเชือดเฉือนและเร่าร้อนในบทที่สิบเอ็ดนี้ค่ะ กอหญ้าค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่แนบเนื้อจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและคราบน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทายและความเย้ายวนที่ทรงพลังเกินกว่าที่ผู้ชายคนไหนจะต้านทานไหว "เกมเหรอคะ? ดิฉันไม่ได้เล่นค่ะ... ดิฉันแค่กำลังทวงคืนในสิ่งที่ควรจะเป็น" เสียงหวานใสเอื้อiนเอ่ยด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เยือกเย็น ธีร์ธัชก้าวเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่หลุดลุ่ยเนคไทออกเล็กน้อยแผ่รังสีความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง ดวงตาคมกริบของอดีตสามีจดจ้องมองเรือนร่างของเธอราวกับต้องการจะกลืนกินและแผดเผาให้เป็นจุล มือหนายื่นออกไปคว้าเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ แต่มีหรือที่กอหญ้าจะยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำเหมือนวันวาน เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวที่มีเล็บสีแดงก่ำดันแผงอกกว้างของเขาไว้เบาๆ แววตาท้าทาย "อย่าแตะต้องฉันด้วยมือคู่นี้... คุณไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว ธีร์ธัช" "ไม่มีสิทธิ์?" ธีร์ธัชแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น "ทะเบียนสมเราอาจจะขาดกันไปแล้ว แต่ร่างกายเธอกำลังบอกอะไรฉันอยู่... กอหญ้า สายตาที่เธอมองฉันเมื่อกี้ มันไม่ได้บอกว่าเกลียดเลยสักนิด" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็รวบเอวเธอเข้าแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน แรงปะทะทำให้ลมหายใจของกอหญ้าสะดุดไปชั่วขณะ กลิ่นกายบุรุษผสมกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายความดุดันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธออย่างรุนแรง แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่กายสาวกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างน่าละอาย ริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาฉวยโอกาสประทับจูบลงบนเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นจูบแห่งการลงทัณฑ์ ความโหยหา และการครอบครองที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก กอหญ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่ความวาบหวามจะแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานที่เขาเคยทิ้งขว้างอย่างไร้ค่าในอดีต รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้เข่าของเธอแทบทรุด ธีร์ธัชรั้งท้ายทอยเธอไว้มั่น บังคับให้เธอน้อมรับสัมผัสที่เอาแต่ใจ รสชาติของความคับแค้นและความปรารถนาหลอมรวมกันอยู่ในโพรงปาก ความเงียบงันภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงครางแผ่วเบาด้วยความอิ่มเอมที่ลึกซึ้ง เมื่อเขาผริมฝีปากออกช้าๆ เพื่อให้เธอได้สูดอากาศ กอหญ้าหอบหายใจจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่น เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ริมฝีปากบวมเจ่อจะฟ้องชัดถึงความพ่ายแพ้ชั่วขณะ "สะใจคุณหรือยังคะ?" เธอถามเสียงสั่นพร่า พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด "ยัง... ยังไม่พอ" ธีร์ธัชกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนแก้มเนียน "เธอคิดว่าการกลับมาแก้แค้นด้วยการทำตัวเย้ายวนใส่ฉัน จะทำให้ฉันเจ็บปวดได้ฝ่ายเดียวเหรอ กอหญ้า? เปล่าเลย... เธอกำลังทำให้ฉันคลั่ง และเธอก็หนีความจริงไม่ได้ว่าร่างกายเธอมันโหยหาฉันแค่ไหน" มือหนาเลื่อนต่ำลงสัมผัสสะโพกผายภายใต้ชุดผ้าไหม รั้งร่างบางให้แนบชิดกับความแข็งแกร่งที่ตื่นตัวขึ้นอย่างชัดเจน ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผดเผาผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าจนกอหญ้าต้องจิกเล็บลงบนบ่ากว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยการโต้ตอบทางร่างกายและจิตใจดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม สติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่ทั้งสองฝ่ายต่างโหยหาและพยายามปฏิเสธในเวลาเดียวกัน ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาซุกไซร้ไล้ลงมาที่ซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยจູບสีแดงกุหลาบประจานความสัมพันธ์อันลึกซึ้งและเร่าร้อนไว้บนผิวเนื้อเนียน เป็นสัญลักษณ์แห่งการครอบครองที่ธีร์ธัชจงใจฝังไว้ เพื่อย้ำเตือนว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา... และจะไม่มีวันเป็นของใครอื่นอีก กอหญ้าแหงนเงยลำคอรับสัมผัสที่ทั้งเจ็บแปลบและวาบหวามในคราวเดียวกัน เปลวไฟแห่งความแค้นในใจถูกหล่อเลี้ยงด้วยความสุขสมทางกายที่เขาหยิบยื่นให้อย่างไม่รู้จักพอ ปลายลิ้นร้อนที่ลากไล้ไปตามไหปลาร้าทำให้เธอสะท้านเยือก แรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำทำให้ทั้งห้องกลายเป็นสนามรบแห่งความปรารถนาที่ไม่มีใครยอมใคร ร่างบางถูกดันให้ถอยหลังจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดกับกระจกใสเย็นเฉียบ ตัดกับความร้อนระอุของเรือนร่างทั้งสองที่แนบสนิท ธีร์ธัชประคองใบหน้าเธอลงมารับจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนอีกครั้ง มือหนาปลดซิปชุดเดรสสีดำด้านหลังลงอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟยามค่ำคืน ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดพังทลายลงในวินาทีนั้น เมื่อความสัมพันธ์อันลึกซึ้งไร้ซึ่งการปิดกั้น ดำดิ่งสู่ห้วงมิติแห่งความสุขสมที่รarนร้าวและเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการครอบครองที่ไม่มีวันจางหาย แต่ทว่า... ในขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงของเลขานุการส่วนตัวที่ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ "ท่านประธานคะ... ขอประทานโทษค่ะ มีเอกสารด่วนที่สุดจากสำนักงานกฎหมาย... และ... และมีซองเอกสารปริศนาถูกส่งมาถึงหน้าห้องทำงานของคุณโดยเฉพาะค่ะ" ธีร์ธัชขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขายังคงฝังใบหน้าอยู่1ซอกคอของกอหญ้า แต่หญิงสาวกลับนิ่งงันไปชั่วขณะ นัยน์ตาคู่สวยไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "บอกให้มันรอ" ธีร์ธัชคำรามต่ำในลำคอด้วยความไม่สบอารมณ์ "ไม่ได้ค่ะท่าน..." เสียงของเลขาฯ หน้าประตูสั่นเครือเล็กน้อย "ในซองนั้น... มีรูปถ่ายและสำเนาสูติบัตรของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง... และ... และเขียนระบุชื่อไว้ชัดเจนว่าเป็นทายาทตระกูลของคุณค่ะ!" หัวใจของกอหญ้ากระตุกวูบ ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น สติสัมปชัญญะที่เคยเคลิบเคลิ้มไปกับรสสวาทกลับคืนมาเป็นปลิดทิ้ง ในขณะที่ธีร์ธัชชะงักกึก เงยหน้าขึ้นมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและคำถามนับพัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะคะ *-- รรสรินกลิ่นกำมะหยี่ --*