คิวยาวเหยียดถึงหน้าประตู

"ถ้าแกกล้าลัดคิวอีกก้าวเดียว ข้าจะสาปให้แขนข้างนั้นกลายเป็นกิ่งไม้แห้งไปตลอดกาล เจ้าหนู" เสียงกระซิบที่เยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกใต้ ลอยลอดผ่านสายลมหนาวจัดหน้าประตูทางเข้าดันเจี้ยนชั้นที่สี่ แรงกดดันระดับมานานิเฟสชันของจอมเวทระดับแรงก์ S แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่น ฮันเตอร์หนุ่มร่างกำยำผู้มีนามว่า 'การ์เน็ต' ซึ่งเพิ่งขยับเท้าเลยเส้นแบ่งช็อกชอล์กบนพื้นศิลาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์ เขาทำได้เพียงถอยหลังกลับไปยืนต่อแถว ณ ตำแหน่งเดิมด้วยใบซีดเผือด นี่ไม่ใช่คิวซื้อตั๋วเข้าชมลานประลองมรณะ และไม่ใช่การแย่งชิงสิทธิ์ล่าบอสระดับตำนาน... แต่มันคือคิวรอกิน 'ข้าวต้มกระดูกมังกรพสุธาเคี่ยวไฟสุม' ของเรย์ ภาพเบื้องหน้าของผม—เรย์ ฮันเตอร์แรงก์ F ผู้ผันตัวมาเป็นพ่อค้า—คือแถวคอยที่ยาวเหยียดจนทอดตัวหายลับไปหัวมุมกำแพงศิลาของดันเจี้ยน แถวยาวเหยียดชนิดที่ว่าต่อให้เอาเชือกเวทมนตร์มาวัดก็คงยาวนับร้อยเมตร เหล่าฮันเตอร์ชื่อดังระดับหัวแถวของสมาคม ไม่ว่าจะเป็นแทงค์ระดับตำนานที่ขึ้นชื่อเรื่องความถึกทน หรือนักล่าเงาผู้รวดเร็วดั่งสายฟ้า ต่างก็ยอมสลัดภาพลักษณ์ความน่าเกรงขามทิ้งไปจนหมดสิ้น พวกเขายืนถือชามดินเผาอย่างสงบเรียบร้อย บางคนถึงกับนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นเย็นเฉียบเพื่อรอคอยช่วงเวลาที่กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและกระดูกสัตว์อสูรจะลอยมาแตะจมูก "กลิ่นนี่มัน..." เอลิน่า จอมเวทสาวผู้พ่วงตำแหน่งบอดี้การ์ดกิตติมศักดิ์ (และผู้ช่วยชิมจำเป็นที่กำลังแอบคลั่งรักผมเงียบๆ) ยืนกอดอกพิงเสาหิน ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยกวาดตามองฝูงชนระดับหัวกะทิที่มากดดันหน้าร้านด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก "นายเปลี่ยนดันเจี้ยนให้กลายเป็นโรงเตี๊ยมกลางมหานครไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เรย์" ผมหันไปยิ้มบางๆ ให้เธอ พร้อมกับใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปเคี่ยวเดือดปุดๆ ในหม้อเหล็กกล้าขนาดใหญ่ ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของพริกไทยดำป่นใหม่และรากสมุนไพรหายากที่ช่วยดับกลิ่นคาวของเนื้ออสูรได้อย่างหมดจด "ไม่ได้เรียกว่าเปลี่ยนหรอกครับเอลิน่า... เรียกว่า 'ปรับตัวตามกลไกตลาด' ต่างหาก" ผมเอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ ขณะคีบชิ้นเนื้อนุ่มละมุนที่ละลายในปากได้ทันทีลงในชามของลูกค้ารายล่าสุด "วัตถุดิบระดับสูงในดันเจี้ยนชั้นลึก ถ้านำมาแคร์แค่เรื่องการต่อสู้ มันก็เป็นได้แค่ซากศพที่รอวันเน่าเปื่อย แต่ถ้าเราเข้าใจโครงสร้างโปรตีนและไขมันของมัน... มันจะกลายเป็นผลกำไรที่งดงามที่สุด" เอลิน่าถอนหายใจยาวอย่างจำยอม มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นนิดๆ แบบที่เธอพยายามซ่อนมันไว้ไม่ให้ผมเห็น แต่ขอโทษทีเถอะครับ... ผมสังเกตเห็นทุกรายละเอียดเกี่ยวกับเธอนั่นแหละ "นายเนี่ยนะ... หัวการค้าชะมัด" เธอบ่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปใช้ไม้เท้าเวทมนตร์เคาะพื้นเตือนฮันเตอร์แรงก์ A สองคนที่ทำท่าจะส่งเสียงดังโวยวายเพราะรอนานเกินไป แรงกดดันระดับจอมเวทขั้นสูงทำให้สองหนุ่มนั้นสงบปากสงบคำลงได้ในเสี้ยววินาที ระบบการจัดการของผมในวันนี้ถูกยกระดับขึ้นด้วย 'ระบบผู้กล้า เลเวลอัปฮันเตอร์' ที่อัปเกรดฟังก์ชันใหม่ล่าสุด—*[แผงควบคุมร้านค้าเคลื่อนที่ขั้นสูง]* หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าลอยอยู่เบื้องสายตาของผม แสดงผลสถิติแบบเรียลไทม์: - *จำนวนลูกค้าปัจจุบัน:* 84 คน - *อัตราความพึงพอใจของลูกค้า:* 99.8% - *รายได้สะสมในวันนี้:* 450,000 โกลด์ - *สถานะดันเจี้ยน:* ปลอดภัย (เนื่องจากเหล่าฮันเตอร์ช่วยกันเคลียร์มอนสเตอร์รอบร้านเพื่อแลกกับสิทธิ์ลัดคิวรอบพิเศษ) นี่คือกลยุทธ์ทางธุรกิจที่ชาญฉลาดที่สุด การใช้ความอร่อยผูกขาดห่วงโซ่อาหารในดันเจี้ยน ทำให้ผมไม่ต้องออกแรงล่ามอนสเตอร์ด้วยตัวเองให้เหนื่อยยาก เหล่าฮันเตอร์ผู้หิวโหยต่างยินดีที่จะหาวัตถุดิบระดับแรร์มาส่งมอบให้ผมถึงหน้าร้าน เพื่อแลกกับตั๋วคิววีไอพีและอาหารหนึ่งมื้อที่จะฟื้นฟูค่ามานาและพละกำลังจนเต็มหลอดในพริบตา "พ่อค้า... ขอเพิ่มพริกไทยดองอสูรอีกสองช้อนโต๊ะครับ!" เสียงทุ้มต่ำของ 'บารอน' ฮันเตอร์แรงก์ S ฉายาโล่เหล็กไร้พ่าย เอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงออดอ้อนผิดกับรูปร่างใหญ่โตราวกับภูเขา "จัดให้ตามคำขอครับคุณบารอน" ผมตักพริกไทยดองสูตรลับราดลงบนชามข้าวต้มร้อนๆ ส่งมอบให้อย่างสุภาพ ชายหนุ่มรับชามไปดอมดมกลิ่นหอมด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด ภาพเหล่านี้ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของผมว่า 'ผลลัพธ์แห่งความพยายาม' แต่ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศความคึกคักและเสียงซดน้ำซุปอย่างเอร็ดอร่อยของเหล่าฮันเตอร์ แผ่นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน! *ครืนนนนน—!* เสียงคำรามต่ำทึบดังมาจากอุโมงค์มืดทึบชั้นที่ห้า—ชั้นที่ถูกประกาศให้เป็นเขตอันตรายสูงสุดและไม่มีฮันเตอร์คนไหนกล้าลงไปสำรวจมานานนับปี เปลวเพลิงสีฟ้าครามพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นศิลา อุณหภูมิโดยรอบพุ่งสูงขึ้นจนเหงื่อกาฬไหลซึมตามใบหน้าของทุกคน เหล่าฮันเตอร์ระดับสูงต่างทิ้งชามอาหารในมือ ลุกขึ้นตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ สัญชาตญาณดิบของนักล่าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นในเสี้ยววินาที เอลิน่าก้าวขึ้นมาขนาบข้างผม ร่ายเกราะเวทมนตร์สีครามปกป้องร้านค้าไว้ทั้งหมด ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องล่างอย่างระแวดระวัง "เรย์... มีบางอย่างกำลังขึ้นมา" เธอกล่าวเสียงเครียด "และมันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ทั่วไป" ผมวางทัพพีในมือลงอย่างใจเย็น เช็ดมือด้วยผ้าสะอาดช้าๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น แต่สีหน้าของผมยังคงนิ่งสงบตามวิสัยของพ่อค้าผู้ผ่านศึกมาโชกโชน ดวงตาสอดส่องไปยังความมืดมิดที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทุกที เงาร่างขนาดมหาสมหึมาปรากฏขึ้นตรงปากทางเข้าอุโมงค์ ดวงตาสสีแดงฉานคู่ใหญ่โตจ้องมองตรงมาที่หม้อข้าวต้มของผม พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นประสาททุกลมหายใจ—แต่มันไม่ได้พุ่งเข้ามาเพื่อทำลายล้าง มันกลับสูดดมกลิ่นหอมของน้ำซุปเข้าไปเต็มปอด... แล้วกลายร่างเป็นชายหนุ่มสวมชุดเกราะโบราณผู้มีใบหน้าคมคายแต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น "เจ้า... มนุษย์ที่กล้าส่งกลิ่นเย้ายวนเช่นนี้มารบกวนการจำศีลของข้าสินะ" เสียงนั้นก้องกังวานดั่งเสียงระฆังแห่งความตาย ก่อนที่ใครจะทันได้ชักอาวุธเข้าปะทะ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังลั่นจนแสบแก้วหู: *[คำเตือนระดับ SSS: ผู้พิทักษ์ดันเจี้ยนโบราณ 'ราชาอสูรโลหิต' ปรากฏตัว]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ลูกค้ารายนี้มีความต้องการ 'เมนูสุดท้ายก่อนหลับใหล' ที่มีมูลค่าเท่ากับชีวิตของท่าน]* *[ตัวเลือกของคุณ: จะเสิร์ฟความตาย... หรือจะเสิร์ฟอาหารจานแรกให้กับบอสลับตนนี้?]* —ขอพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ