วิกฤตวัตถุดิบขาดแคลน

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ปะปนมากับกลิ่นอับชื้นของหินปูนในดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด ไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน สัญชาตญาณของพ่อค้าอาหารกำลังทำงานอย่างเต็มพิกัด ดวงตาคมกวาดมองคราบของเหลวสีเขียวเข้มที่เรืองแสงอ่อน ๆ บนผนังถ้ำอย่างพินิจพิเคราะห์ "ไม่ใช่เลือดของกิ้งก่าเงา... ความหนืดระดับนี้ กับกลิ่นฉุนที่คล้ายน้ำส้มสายชูหมัก น탄กระดูกของมันคงจะเปราะบางกว่าที่คิด แต่เนื้อส่วนสันหลังน่าจะมีไขมันแทรกในสัดส่วนที่สมบูรณ์ทีเดียวครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบา ๆ มือข้างหนึ่งขยับถุงมือหนังมังกรเพื่อตรวจสอบความคมของมีดแล่เนื้อเหล็กกล้าเวทมนตร์ ด้านหลังของเขา เอลิน่ากำลังยืนพิงผนังถ้ำด้วยท่าทางสงบเรียบร้อย จอมเวทสาวในชุดคลุมสีดำสนิทไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่อบรรยากาศอันกดดันของดันเจี้ยนระดับสูงแม้แต่น้อย ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นมองแผ่นหลังกว้างของฮันเตอร์หนุ่มด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเด, บรรยากาศรอบตัวเธอเต็มไปด้วยออร่าเวทมนตร์อันทรงพลังที่ถูกกดไว้ต่ำเพื่อไม่ให้ดึงดูดมอนสเตอร์โดยใช่เหตุ "นายกำลังคำนวณอยู่สินะว่า เจ้าตัวที่ทิ้งร่องรอยนี้ไว้ จะคุ้มค่าพอที่จะเอามาทำเป็นวัตถุดิบหลักสำหรับเมนูซิกเนเจอร์ตัวใหม่ของร้านนายหรือเปล่า?" เสียงหวานใสแต่เย็นชาเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงรอยยิ้มจาง ๆ ไว้ที่มุมปาก เรย์หันกลับมาส่งยิ้มสุภาพให้เธอ ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น "ไม่ใช่แค่คุ้มค่าครับเอลิน่า... แต่สถานการณ์ตอนนี้บังคับให้เราต้องเอาชนะมันให้ได้ต่างหาก ตู้แช่เย็นเวทมนตร์ที่ร้านของเราเหลือน้ำแข็งเวทมนตร์อีกไม่ถึงสามก้อน แถมวัตถุดิบหลักจากดันเจี้ยนชั้นก่อนหน้าก็ร่อยหรอลงจนแทบจะเปิดร้านไม่ได้แล้ว ถ้าเรายังหา 'เนื้อสันในอัคนีทมิฬ' กลับไปไม่ได้ ร้านอาหารของเราคงต้องประกาศปิดปรับปรุงชั่วคราวอย่างแน่นอนครับ" คำว่า 'ปิดปรับปรุงร้าน' ทำให้เอลิน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย สำหรับคนอื่น ดันเจี้ยนคือสถานที่เสี่ยงตายเพื่อค้นหาขุมทรัพย์และชื่อเสียง แต่สำหรับเอลิน่าแล้ว ดันเจี้ยนชั้นลึกแห่งนี้กลับมีความหมายเป็นสถานที่แห่งเดียวที่เธอกล้าเปิดใจลิ้มรสชาติอาหารที่เยียวยาจิตใจอันเหนื่อยล้าจากการต่อสู้อันยาวนาน ความคิดที่จะไม่ได้กินสตูว์ร้อน ๆ หรือเนื้อย่างฝีมือเรย์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เป็นสิ่งที่เธอ... ยอมรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด "งั้นก็อย่าเสียเวลาเลยครับ" เอลิน่าสะบัดมือเบา ๆ วงแหวนเวทสีครามปรากฏขึ้นรอบข้อมือเรียว "ฉันจะช่วยเปิดทางและสะกดการเคลื่อนไหวของมันให้ นายมีเวลาแค่สามวินาทีในการลงมือตัดเอาชิ้นส่วนที่ดีที่สุดของมันออกมา... เข้าใจไหม?" เรย์ยิ้มรับอย่างมั่นใจ "วางใจได้เลยครับ เรื่องการจัดการวัตถุดิบ ให้เป็นหน้าที่ของเชฟคนนี้เถอะครับ" ทั้งคู่เคลื่อนตัวลึกเข้าสู่โถงถ้ำมืดมิด เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่หนักแน่นสะท้อนก้องไปตามผนังหิน บรรยากาศรอบตัวเริ่มอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนอากาศเริ่มบิดเบือนเป็นคลื่นความร้อน กลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับบอสเริ่มแผ่ซ่านกดทับลงมาบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก เบื้องหน้าพวกเขาคือห้องโถงกว้างที่ถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉาน ตรงกลางห้องนั้น ร่างมหึมาของ 'เบhemoth เปลวเพลิงทมิฬ' กำลังนอนขดตัวหลับใหล เกล็ดสีดำสนิทราวกับนิลกาฬปกคลุมทั่วร่าง สันหลังของมันมีรอยแยกที่เปล่งแสงสีส้มสว่างวาบราวกับลาวาที่กำลังเดือดพล่าน นั่นคือเป้าหมาย... เนื้อสันในอัคนีทมิฬ วัตถุดิบระดับตำนานที่จะยกระดับร้านอาหารของเรย์ให้ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิม ๆ ไปอีกขั้น เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก and กลิ่นอายความร้อนและกลิ่นเฉพาะตัวของบอสลอยเข้าจมูก สมองของเขาเริ่มจำแนกและประมวลผลทันทีว่าควรจะใช้ไฟระดับไหน ย่างนานเท่าไหร่ และต้องหมักด้วยเครื่องเทศชนิดใดจึงจะดึงรสชาติที่ดีที่สุดออกมาได้ ทว่า ทันทีที่เอลิน่าก้าวเท้าเข้าไปเตรียมร่ายคาถา ดวงตาสีแดงฉานของเบhemoth ก็ลืมโพลงขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ! แรงดันมานาอันมหาศาลระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบมอนสเตอร์ระดับบอส 'เบhemoth เปลวเพลิงทมิฬ' (ระดับภัยคุกคาม: S) ตื่นจากการหลับใหล!] [เงื่อนไขภารกิจลับเปิดใช้งาน: ปลดล็อกเมนูระดับปรมาจารย์ 'สเต็กสันในอัคนีทมิฬในตำนาน' ภายในเวลาจำกัด!] [พลังงานมานาของท่านลดลง 10% เนื่องด้วยแรงกดดันจากจิตสังหารของบอส...] เรย์กระชับมีดในมือแน่น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นท่ามกลางประกายไฟที่กำลังพวยพุ่งเข้าใส่พวกเขา การต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของร้านอาหาร และเพื่อรสชาติที่สมบูรณ์แบบ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ขอพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ