เอลิน่าถูกลักพาตัว

กลิ่นอายของคราบเขม่าดินปืนและกลิ่นอับชื้นจากหินปูนในดันเจี้ยนชั้นที่สิบสองไม่ได้จางหายไปไหน ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาแตะนาสิกของเรย์ สติสัมปชัญญะของฮันเตอร์หนุ่มและพ่อค้าอาหารผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์ตื่นตัวเต็มพิกัดในเสี้ยววินาทีที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตหยุดลงเบื้องหน้าประตูห้องครัวชั่วคราว "น่าเสียดายจริงๆ นะครับ..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากเงาดำที่ทาบทับลงบนม่านบังตาผ้าใบทอหยาบ บุรุษในชุดคลุมสีเทาเข้มสัญลักษณ์ของ ‘กลุ่มการค้าเงาอัสนี’ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก แววตาของอีกฝ่ายคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมมาหมาดๆ ในมือของมันไม่ได้ถือดาบเวทมนตร์หรือคถาอันทรงพลัง แต่สิ่งที่ถูกล็อกไว้แนบขมับของเอลิน่าคือ ‘ปลอกคอกักเก็บมานา’ อุปกรณ์ต้องห้ามระดับสูงที่ถูกดัดแปลงให้ปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงพร้อมแผดเผาเส้นประสาทเวทมนตร์ของเหยื่อได้ทุกเมื่อหากมีการขยับตัวเพียงนิดเดียว เอลิน่าไม่ได้ส่งเสียงร้องคร่ำครวญ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยและเย่อหยิ่งตามวิสัยจอมเวทระดับสูงในตอนนี้ซีดเผือดลงเล็กน้อย เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผาก เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการต่อสู้ยื้อยุดก่อนหน้านี้ ทว่าดวงตาสีมรกตคู่สวยกลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวต่อความตาย เธอกำลังส่งสายตาห้ามปรามมายังเรย์—สายตาที่สื่อความหมายชัดเจนว่า *‘อย่าตกลงตามข้อเสนอของมัน’* "ท่านเรย์สินะครับ พ่อค้าผู้พลิกฟื้นเมนูเด็ดจากมอนสเตอร์ไร้ค่าให้กลายเป็นขุมทรัพย์บนโต๊ะอาหาร" ผู้นำกลุ่มโจรเงาอัสนีหัวอกสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น ปลายลิ้นกวาดริมฝีปากแห้งผากเมื่อกวาดตามองไปยังเตาปรุงอาหารและหม้อดินเผายังมีควันโขมงลอยกรุ่น "ข้าได้กลิ่น... กลิ่นอายของวัตถุดิบระดับตำนานที่ถูกปรุงด้วยเคล็ดลับที่คุณซ่อนไว้ใน ‘สตูว์เนื้อราชสีห์พายุหมุน’ ชามนั้น จงมอบสูตรลับและสัดส่วนการหมักเนื้อนั่นเสีย แล้วแม่มดน้ำแข็งนี่จะยังมีลมหายใจเดินออกจากดันเจี้ยนพร้อมกับท่าน" เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อiตัวไปไหน มือขวายังคงถือตะหลิวเหล็กกล้าไร้สนิมที่ผ่านการใช้งานมาโชกโชน ปลายน้องนิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนด้ามจับเป็นจังหวะสามช่าสม่ำเสมอ—ท่าทางที่ดูใจเย็นจนน่าขนลุกสำหรับคนที่กำลังตกเป็นรองในสถานการณ์คับขัน สายตาของเรย์กวาดสำรวจสถานการณ์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ *หนึ่ง... สอง... สาม... สี่...* ศัตรูระดับแนวหน้าสี่คนล้อมกรอบทางออก ส่วนอีกสองคนถือหน้าไม้เวทมนตร์เล็งตรงมาที่จุดอับสายตาของเขา อุปกรณ์กักเก็บมานาที่คอของเอลิน่าไม่ได้เป็นเพียงแค่ของประดับ มันเชื่อมต่อกับแร่คริสตัลระเบิดมานาในมือของหัวหน้าโจร แรงดันไฟฟ้าขนาดนั้นต่อให้เป็นจอมเวทระดับสี่ ก็สามารถทำให้เส้นประสาทเวทมนตร์พังทลายกลายเป็นอัมพาตไปชั่วชีวิตได้ในพริบตา บรรยากาศภายในห้องครัวชั่วคราวเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของซุปกระดูกมอนสเตอร์ในหม้อดินที่ยังคงส่งกลิ่นหอมหวลยวนใจตัดกับความตึงเครียดรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "สูตรอาหาร... งั้นหรือครับ?" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยเจือรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกับลูกค้าประจำ มากกว่าจะคุยกับกลุ่มโจรที่เอาชีวิตตัวประกันมาขู่บังคับ "อย่ามาเล่นลิ้นนะไอ้หนู! เจ้าคิดว่าข้าไม่มีความอดทนพอที่จะมองคนตรงหน้าหัวใจวายตายหรือไง!" หัวหน้าโจรคำรามต่ำ แรงกดดันจากจิตสังหารระดับฮันเตอร์แรงก์ C พรั่งพรูออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบือน ปลายเหล็กแหลมจี้ลึกลงไปในผิวเนื้อบริเวณลำคอขาวผ่องของเอลิน่าจนเกิดรอยแดงจางๆ เอลิน่าสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายเกร็งกระตุกด้วยความเจ็บปวดจากการถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเบาๆ เพื่อเป็นการตักเตือน แต่มุมปากของเธอกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มหยันที่ทำให้อีกฝ่ายหัวเสียหนักขึ้นไปอีก "ถ้าท่านทำลายวัตถุดิบชิ้นสำคัญอย่างเธอไป... ท่านคิดจริงๆ หรือครับว่าสูตรอาหารที่ท่านอยากได้ จะยังมีความหมายอะไรเหลืออยู่อีก" เรย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง แววตาที่มองตรงไปยังหัวหน้าโจรไม่ได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังประเมินคุณภาพของชิ้นเนื้อก่อนลงมือแล่ "การทำอาหารก็เหมือนกับการหลอมอาวุธครับ ความร้อนที่มากเกินไปจะทำให้เนื้อกระด้าง ส่วนความใจร้อนจะทำลายรสชาติกลมกล่อมที่ใช้เวลาเคี่ยวมานานหลายชั่วโมง... เช่นเดียวกับการเจรจาต่อรอง" "แกหมายความว่ายังไง!" "ผมหมายความว่า..." เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์สะท้อนวาววับบนแว่นตาโลหะ "สูตรอาหารที่พวกคุณต้องการน่ะ... ต่อให้ผมเขียนให้ตอนนี้ พวกคุณก็ไม่มีวันทำมันออกมาให้อร่อยได้หรอกครับ เพราะพวกคุณขาด ‘หัวใจ’ สำคัญอย่างหนึ่งไป" "หف! ปากดีนักนะ! ข้าไม่สนคำคมบ้านั่นหรอก ส่งคัมภีร์สูตรอาหารมาซะ ไม่งั้น——" *พรึบ!* ยังไม่ทันที่หัวหน้าโจรจะได้ขู่จบ เรย์สะบัดข้อมือขวาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ วัตถุสีเงินทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นถูกโยนออกไปด้านข้างอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! "ระวัง! มันเล่นตลกอะไรวะ!" โจรลูกน้องคนหนึ่งร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก เบี่ยงเป้าหน้าไม้ไปทางวัตถุปริศนาทันที "ไม่ใช่ระเบิดเวทหรอกครับ..." เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเฉียบขาดที่เฉือนหัวใจคนฟัง "แต่มันคือ ‘เครื่องปรุงรสพิเศษ’ ที่ผมเพิ่งหมักไว้สำหรับพวกคุณโดยเฉพาะ" เมื่อวัตถุดิบชิ้นนั้นตกลงกระทบพื้นหิน แสงสีขาวสว่างวาบก็ระเบิดออกพร้อมกับกลิ่นหอมฉุนรุนแรงของ ‘รากสมุนไพรพายุหิมะ’ ที่ผสมผสานกับน้ำมันพริกไฟโลกันตร์—กลิ่นอายความเผ็ดร้อนและเย็นยะเยือกที่พุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานในเสี้ยววินาที ทำปฏิกิริยากับความชื้นในอากาศกลายเป็นหมอกควันสีขาวขุ่นหนาทึบทัศนวิสัยพังทลายลงในพริบตา! "อ๊าก! แสบตา! มองไม่เห็นอะไรเลย!" เสียงโวยวายของพวกโจรดังลั่นระงม ความชุลมุนวุ่นวายบังเกิดขึ้นทันทีตามแผนที่เรย์คำนวณไว้ในหัวอย่างแม่นยำทุกวินาที ในความมืดสลัวและม่านควันสมุนไพรที่แสบสะท้านไปถึงขั้วปอด เรย์ไม่ได้พุ่งตัวเข้าไปแย่งชิงตัวประกันด้วยกำลังกายที่ด้อยกว่า ทว่าเขากลับดีดตัวไปคว้าหม้อดินเผาเดือดพล่านบนเตาด้วยมือเปล่าที่สวมถุงมือหนังมังกรทนความร้อนสูง รอยยิ้มของพ่อค้าผู้เจนจัดในสมรภูยดันเจี้ยนปรากฏชัดเจนขึ้นในความมืด เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานนับชั่วโมงดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของเขา พร้อมกับแสงสีทองอร่ามที่ฉายวาบตัดผ่านม่านหมอกควัน [ ติ๊ง! ผู้เล่น ‘เรย์’ เปิดใช้งานเงื่อนไขพิเศษ: ‘ยุทธวิธีพ่อค้าไหวพริบเหนือชั้น’ ] [ ระบบกำลังประเมินสถานการณ์ต่อสู้: อัตราความสำเร็จในการช่วยเหลือตัวประกันเพิ่มขึ้น 85% ] [ ค้นพบเส้นทางหลบหนีและจุดอ่อนทางยุทธวิธีของศัตรู: ตรวจพบ ‘มานาแกนกลาง’ ของหัวหน้ากลุ่มโจรเงาอัสนีที่กำลังสั่นคลอนจากการสูดดมละอองสมุนไพรพายุหิมะ ] [ คำเตือนจากระบบระดับ SSS: ในวินาทีที่ควันจางลง บุคคลที่สามซึ่งซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ในเงาดำชั้นที่สิบสาม... กำลังก้าวเท้าเข้ามาสู่ห้องครัวแห่งนี้แล้ว ] หัวใจของเรย์กระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อเงาดำปริศนาอีกสายหนึ่งที่ไม่ใช่พวกของกลุ่มโจรเงาอัสนี ค่อยๆ ก้าวทะลุม่านควันสมุนไพรเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทซึ่งแม้แต่เอลิน่าเองก็ยังต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง! ขอพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ