ร้านอาหารเปิดแล้ว

"เอาล่ะ... ถ้าคุณยังไม่ถอยออกไปจากหน้าร้าน ผมจะถือว่านั่นเป็นการคุกคามทางธุรกิจนะครับ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาของเขาไม่ได้มีความขบขันแม้แต่น้อย เขากำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คขัดเงาที่เพิ่งติดตั้งเสร็จหมาดๆ กลิ่นอายของน้ำมันเคลือบไม้ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้บรรยากาศภายในร้าน 'คลังวัตถุดิบเร้นลับ' ดูแตกต่างจากอาคารทรุดโทรมรอบข้างในย่านสลัมของเมืองฮันเตอร์อย่างสิ้นเชิง ชายร่างยักษ์ในชุดเกราะเหล็กกล้าที่ยืนขวางประตูร้านอยู่พ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะกระแทกขวานยักษ์ลงกับพื้นจนฝุ่นฟุ้งกระจาย "ร้านอาหาร? ในย่านที่แม้แต่หนูยังหนีไปอยู่อีกฝั่งเนี่ยนะ? ไอ้หนุ่ม แกคงเสียสติไปแล้ว หรือไม่ก็คงอยากลองดีกับแก๊งหมาป่าทมิฬที่คุมเขตนี้อยู่" เรย์วางผ้าเช็ดมือลงช้าๆ เขาไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา แต่กลับสนใจรอยด่างเล็กๆ บนเคาน์เตอร์มากกว่า "คุณบอกว่าแก๊งหมาป่าทมิฬสินะครับ? ถ้าจะมาเพื่อเก็บค่าคุ้มครอง ผมเกรงว่าวันนี้ผมยังไม่มี 'ค่าธรรมเนียม' ให้... แต่ถ้ามาเพื่อทานอาหารละก็ ผมมี 'สเต็กเนื้อวัวภูเขาหิมะราดซอสเบอร์รี่ปีศาจ' ที่กำลังย่างได้ที่พอดี สนใจจะแลกเปลี่ยนข้อมูลเรื่องทางเข้าดันเจี้ยนชั้นที่ 12 กับมื้อนี้ไหมครับ?" ชายร่างยักษ์ชะงัก กลิ่นหอมประหลาดที่ลอยออกมาจากหลังร้านมันเย้ายวนเกินกว่าที่มนุษย์ปกติจะต้านทานไหว มันไม่ใช่แค่กลิ่นเนื้อย่างธรรมดา แต่มันมีกลิ่นอายของพลังเวทที่เข้มข้นจนทำให้กล้ามเนื้อที่อ่อนล้าจากการล่าของเขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที "แก... แกทำอะไรลงไปในนั้น" เขาพึมพำ น้ำลายเริ่มสอ ขณะเดียวกัน เอลิน่าที่นั่งอยู่มุมมืดของร้านในชุดคลุมสีดำสนิทก็ขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอแตะที่ด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ เธอไม่ได้พูดอะไร แต่แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเธอก็เพียงพอที่จะทำให้ชายร่างยักษ์รับรู้ได้ว่า การจะใช้กำลังกับเจ้าของร้านคนนี้ เป็นทางเลือกที่โง่เขลาที่สุดในชีวิต "อาหารที่ปรุงด้วยความใส่ใจ คืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดครับ" เรย์เงยหน้าขึ้น สบตาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่าง "ผมไม่ได้เปิดร้านเพื่อเป็นศัตรูกับใคร แต่ถ้าใครต้องการลองดี... ก็จงมั่นใจว่าท้องของพวกคุณอิ่มมากพอที่จะรับมือกับผลกระทบนะครับ" ประตูร้านถูกผลักออกกว้างขึ้น ป้าย 'เปิดทำการ' ที่สลักจากกระดูกมังกรชั้นต่ำถูกพลิกกลับมาด้านหน้า เสียงกระดิ่งลมที่ทำจากเขี้ยวสัตว์อสูรดังกังวานขึ้นเป็นครั้งแรก เป็นสัญญาณว่าชีวิตใหม่ของเรย์ในฐานะเจ้าของร้านอาหารระดับตำนานได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ตลอดช่วงบ่าย ร้านเล็กๆ แห่งนี้กลายเป็นจุดสนใจที่น่าประหลาดใจ กลิ่นหอมของอาหารแพร่กระจายไปไกลจนดึงดูดฮันเตอร์อิสระและนักเดินทางหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ในย่านนั้น เรย์ทำงานอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งพลิกเนื้อบนกระทะเหล็ก อีกมือเตรียมสมุนไพรหายากที่ได้จากการแลกเปลี่ยนเมื่อครู่ "รสชาตินี้... มันเพิ่มค่าความอดทนชั่วคราวได้จริงด้วย?" ฮันเตอร์หนุ่มคนหนึ่งอุทานออกมาหลังจากกัดเนื้อชิ้นแรกเข้าไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง "เฮ้ย! เลเวลของข้า... มันขยับขึ้น 0.1% เพียงแค่กินมื้อเดียวเนี่ยนะ?" เสียงฮือฮาดังไปทั่วร้าน เรย์ทำเพียงยิ้มตอบ เขาไม่ได้สนใจเรื่องเลเวล เขาแค่มีความสุขที่เห็นวัตถุดิบที่เขาลงแรงหามาถูกปรุงจนกลายเป็นสิ่งที่สร้างรอยยิ้มให้กับผู้คน แต่ในความสงบนั้น เรย์รู้ดีว่าความมั่งคั่งและชื่อเสียงมักจะมาพร้อมกับ 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' เสมอ เมื่อตะวันเริ่มลับขอบฟ้า บรรยากาศรอบนอกก็เริ่มเปลี่ยนไป เงาตะคุ่มของกลุ่มคนชุดดำค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาล้อมร้านไว้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินเกราะดำนับสิบคนหยุดลงที่หน้าร้าน เอลิน่าลุกขึ้นยืน แววตาสีเงินของเธอเย็นยะเยือก "มาเร็วกว่าที่คิดนะ เรย์ ดูเหมือนว่า 'ของดี' ของนายจะไปเตะตาคนที่ไม่ควรเตะเข้าให้แล้ว" เรย์เช็ดมือด้วยความใจเย็น แม้ภายนอกจะดูผ่อนคลาย แต่ในใจของเขาระบบแจ้งเตือนกำลังสั่นรัวราวกับจะเตือนภัยระดับสูงสุด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบศัตรูระดับสูง 'อัศวินแห่งความมืด' (แรงก์ A)] [เงื่อนไขภารกิจ: ปกป้องร้านอาหารและรักษาชื่อเสียงแห่ง 'พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน'] [รางวัลภารกิจ: วัตถุดิบในตำนาน 'หัวใจมังกรเพลิง' และทักษะ 'ก้นครัวไร้ขอบเขต'] เสียงกระแทกประตูร้านดังโครมคราม ร่างของชายผู้หนึ่งในชุดเกราะขุนนางเดินเข้ามาพร้อมกับดาบที่เรืองแสงสีม่วงน่าสะพรึงกลัว เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนสนิทของกิลด์มาสเตอร์ที่เรย์เคยปฏิเสธงานไปเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน "เจ้าของร้าน... ชื่อเรย์สินะ" ขุนนางผู้นั้นแสยะยิ้ม มองไปที่อาหารบนโต๊ะฮันเตอร์คนอื่นๆ ด้วยความดูแคลน "แกอาจจะทำอาหารอร่อย แต่แกคงลืมไปว่าในเมืองนี้ การไม่มี 'ใบอนุญาต' อย่างเป็นทางการจากกิลด์... มีโทษสถานเดียวคือการยึดทรัพย์และเนรเทศออกไปนอกเขตปลอดภัย" เรย์วางมีดหั่นเนื้อลงช้าๆ เสียงดังกริ๊กเบาๆ แต่กลับบาดลึกในความเงียบ เขาเดินก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางสง่างาม ไม่ต่างจากเจ้าชายในคราบพ่อค้า "ใบอนุญาตงั้นเหรอครับ?" เรย์เอ่ยถามเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่วัตถุดิบชิ้นหนึ่งที่วางอยู่บนเขียง ซึ่งมีไอความเย็นแผ่ออกมาเป็นรูปร่างของตราประทับโบราณ "กิลด์ของคุณอาจจะมีอำนาจในเมืองนี้ แต่สำหรับกฎของ 'ดันเจี้ยน' ที่ผมยึดถือ... การทำลายร้านอาหารในระหว่างการปรุงเครื่องเทศลับ ถือเป็นบาปที่แม้แต่เทพเจ้าแห่งความตายยังไม่ให้อภัยนะครับ" ทันใดนั้นเอง พื้นร้านก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไอเวทสีทองพุ่งทะลุพื้นไม้ขึ้นมาล้อมรอบขุนนางผู้นั้นไว้จนเขาไม่อาจขยับตัวได้ สายตาทุกคู่ในร้านจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่ดูเหมือนไม่มีพิษมีภัย แต่ในวินาทีนี้ เรย์กลับดูเหมือนปีศาจที่กำลังถือมีดทำครัวในมือแน่น "คุณจะเลือกว่าจะนั่งทานอาหารเป็นมื้อสุดท้าย หรือจะถูกผม 'วัตถุดิบ' เสียเอง... เลือกมาเถอะครับ" ขอพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ