มิตรสหายคนแรก

"ปฏิเสธไม่ได้เลยนะครับว่า... เนื้อสันนอกของเจ้าเขี้ยวดาบเพลิงระดับ C ตัวนี้ หากนำไปหมักกับเกลือสมุทรดันเจี้ยนชั้นสามแล้วย่างบนไฟอ่อนๆ จะให้รสสัมผัสที่ละมุนลิ้นกว่าการนำไปต้มเป็นไหนๆ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมกิลด์ฮันเตอร์เขตสาม บรรยากาศรอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่เต็มไปด้วยความตึงเครียดจากบรรดาฮันเตอร์ระดับสูงที่นั่งกอดอกมองหน้ากันเลิกลั่ก ทว่าเรย์กลับกำลังใช้ปลายดินสอเวทมนตร์ร่างแผนผังการแล่เนื้อสัตว์อสูรลงบนกระดาษหนังอย่างใจเย็น ราวกับว่าพวกเขากำลังปรึกษาเรื่องเมนูอาหารค่ำ มากกว่าการวางแผนลงไปเผชิญหน้ากับ "ดันเจี้ยนรอยแยกมิติ" ระดับกลางที่ขึ้นชื่อเรื่องอัตราการตายสูงถึงเจ็ด puluh เปอร์เซ็นต์ "เจ้าบ้าเรย์ นี่ไม่ใช่เวลามานั่งเพ้อเจ้อเรื่องเมนูปิ้งย่างนะ!" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งดังขึ้นจากหญิงสาวผมบลอนด์เงินในชุดคลุมนักเวทชั้นสูง เอลิน่าขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสสีฟ้าครามจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่กึ่งระอาและกึ่งเอ็นดูระคนกัน มือเรียวบางผลักถ้วยชาสมุนไพรดันเจี้ยนที่เย็นชืดไปตรงหน้าเขาเพื่อดึงสติ "ดันเจี้ยนเขตหวงห้ามระดับ B 'วิหารอสูรเงา' มีรายงานว่าข้างในเต็มไปด้วยฝูงกอร์กอนและเงาทมิฬที่สะท้อนเวทมนตร์ได้ ต่อให้เนื้อของพวกมันจะอร่อยล้ำเลิศแค่ไหน... ถ้าเราเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่นั่น มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะครับ" เรย์เงยหน้าขึ้นจากกระดาษ รอยยิ้มบางๆ จุดขึ้นที่มุมปากอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้ร่วมเดินทางจำเป็นที่ยอมลดตัวลงมาจับคู่กับฮันเตอร์แรงก์ F อย่างเขา "ใครบอกว่าผมจะเอาชีวิตไปทิ้งล่ะครับ เอลิน่า... การลงดันเจี้ยนระดับกลางกับจอมเวทอัจฉริยะระดับท็อปเท็นของสมาคมอย่างคุณ สำหรับผมแล้ว มันคือการเดินทางไป 'ตลาดสดเคลื่อนที่' ต่างหากล่ะครับ" คำตอบหน้าตายทำเอาเอลิน่าถึงกับถอนหายใจยาวเหยียด เธอเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกสีเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายขึ้นบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างยากจะควบคุม ตั้งแต่เหตุการณ์ที่หุบเขาอัคคีในสัปดาห์ก่อน รสชาติอาหารของเรย์ไม่ได้เพียงแค่เยียวยาอาการบาดเจ็บทางเวทมนตร์ของเธอเท่านั้น แต่มันยังค่อยๆ กัดเซาะกำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นผู้คนมานานหลายปีให้พังทลายลงทีละน้อย จนกระทั่งวันนี้... วันที่เธอตัดสินใจเอ่ยปากขอ "จับคู่" ลงดันเจี้ยนร่วมกับเขาด้วยเหตุผลที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่อยากยอมรับว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องงาน "ตามใจคุณก็แล้วกัน... แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ถ้าเจอตัวหัวหน้าชั้น ร่ายเวทป้องกันของฉันอาจจะช่วยคุณได้ไม่ถึงสามวินาทีถ้าคุณมัวแต่สนใจจะแล่เนื้อของมัน" เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบ พยายามปรับน้ำให้กลับมาเยือกเย็นดังเดิม "วางใจเถอะครับ บอดี้การ์ดส่วนตัวของผมเก่งออกขนาดนั้น หน้าที่ของคุณคือเคลียร์ทางและรักษา 'วัตถุดิบ' ให้สดใหม่อยู่เสมอ ส่วนเรื่องรสชาติและการจัดการความอร่อย... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อค้าคนนี้เถอะครับ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้ากระเป๋าเดินทางหนังแท้ที่บรรจุเครื่องปรุงและอุปกรณ์ครัวสารพัดชนิดขึ้นสะพายไหล่ ก่อนจะผายมือให้หญิงสาวก้าวเดินนำไปที่ประตูมิติสีครามที่ส่งเสียงคำรามต่ำๆ อยู่เบื้องหลัง แสงสว่างวาบจากการเคลื่อนย้ายมิติกลืนกินร่างของทั้งสองหายลับไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของพริกไทยดำดันเจี้ยนที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศของห้องประชุม --- ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของ "วิหารอสูรเงา" โอบล้อมประสาทสัมผัสทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ ละอองเวทมนตร์สีม่วงเข้มลอยละล่องอยู่ในบรรยากาศราวกับฝุ่นผงแห่งความตาย เสียงคำรามต่ำๆ ของสัตว์อสูรดังก้องมาจากโถงทางเดินเบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า เรย์ไม่รอช้า เขายกคบเพลิงเวทมนตร์ขึ้นส่องทาง สายตากวาดมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกลับคมจนเฉียบ "ระวังตัวด้วยครับ ทางด้านซ้ายมือ เสาหินต้นที่สาม... มีแรงสั่นสะเทือนผิดปกติ ความถี่แบบนั้นน่าจะเป็น 'เงาทมิฬ' ระดับ B ที่กำลังซุ่มรอจังหวะโจมตีจุดอับสายตา" เรย์กระซิบเบาๆ พร้อมกับขยับตัวเข้าชิดแผ่นหลังของเอลิน่าโดยสัญชาตญาณ เพื่อใช้ร่างกายของตนเองบังมุมอับให้จอมเวทสาว เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อไออุ่นจากกายหนาแนบชิดเข้ามา หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอในยามต่อสู้กลับกระหน่ำรัวขึ้นอย่างไร้เหตุผล เธอเม้มริมฝีปากแน่น สะบัดมือเรียวเรียกคถาเวทมนตร์หัวคริสตัลสีฟ้าออกมาประกายแสงสว่างวาบขับไล่ความมืด "ไม่ต้องมาสั่งสอนฉันหรอกน่า... เรย์" สิ้นเสียงหวาน เอลิน่าก็ตวัดคถาในมือ วงแหวนเวทมนตร์สีฟ้าครามปรากฏขึ้นกลางอากาศเป็นชั้นๆ ก่อนจะระเบิดออกเป็นคลื่นพลังน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่เสาหินต้นที่สามอย่างแม่นยำ เสียงกรีดแหลมสูงดังขึ้นพร้อมกับร่างเงาส색ดำสนิทที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งในพริบตา "ยอดเยี่ยมมากครับ การควบคุมมานารอบนี้แม่นยำจนเนื้อของมันไม่ช้ำเลย... แบบนี้เราจะได้ส่วน 'หัวใจเงาทมิฬ' ที่ไร้รอยตำหนิมาทำซุปกระดูกตุ๋นยาจีนแน่นอนครับ" เรย์เอ่ยชมด้วยแววตาเป็นประกายราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ "นี่คุณยังคิดจะเอาอสูรเงาพวกนี้ไปทำอาหารอีกเหรอเนี่ย!" เอลิน่าค้อนขวิดใส่ด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับแอบอมยิ้มบางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ทว่า... บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เสียงคำรามต่ำๆ ที่เคยดังอยู่ไกลๆ กลับเงียบหายไป แทนที่ด้วยความเงียบงัดอันน่าสะพรึงกลัว อุณหภูมิภายในโถงวิหารลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาบนผนังหินที่ควรจะนิ่งสนิท กลับเริ่มบิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นราวกับมีชีวิต เรย์หุบยิ้มทันที สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงด้วยความระแวดระวัง มือขวาเอื้อมไปจับด้ามมีดแล่เนื้อที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยระดับสูงสุด "เอลิน่า... ถอยหลังมา" เสียงของเรย์ทุ้มต่ำและจริงจังจนหญิงสาวต้องชะงัก "เกิดอะไรขึ้น...?" เอลิน่าเอ่ยถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นระริกเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ แรงกดดันนี้... มันรุนแรงเกินกว่าสัตว์อสูรระดับ B ทั่วไปหลายเท่าตัว *ตึง! ตึง! ตึง!* พื้นหินอ่อนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว เงาดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องลึกสุดของวิหาร มันคืออสูรกายร่างยักษ์ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ผสมเสือดาว ดวงตาสองคู่สีแดงฉานจ้องมองมาที่พวกเขานิ่งสนิท และที่น่ากลัวที่สุดคือ... บนหน้าอกของมันมีสัญลักษณ์อักษรรูนโบราณสีทองแดงที่เรืองแสงวาบ สะท้อนถึงพลังงานระดับที่ทำเอามานาในร่างกายของเอลิน่าปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบ "บอสลับ" แห่งวิหารอสูรเงา - ราชาพยัคฆ์เงาทมิฬ (แรงก์ A+)] [คำเตือน: นี่คือเหตุการณ์เผชิญหน้าฉุกเฉิน ระดับอันตรายเกินกว่าขอบเขตภารกิจปัจจุบัน 500%] [เงื่อนไขพิเศษ: ตรวจพบ "จิตสังหารโบราณ" บอสตัวนี้กำลังจ้องมองท่านในฐานะ "วัตถุดิบชั้นเลิศชิ้นสุดท้าย" ที่มันต้องการลิ้มลอง] เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นในห้วงความคิดของเรย์ พร้อมกับที่ดวงตาสีแดงฉานของราชาพยัคฆ์เงาทมิฬก้มลงมาจ้องตรงมาที่เขาโดยตรง และส่งเสียงคำรามก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ... ก่อนที่กรงเล็บมหึมาจะพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วเหนือเสียง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความมันส์ไปด้วยกันในตอนนี้ด้วยนะครับ