ความลับของมอนสเตอร์สายพันธุ์โบราณ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากซากปรักหักพังชั้นที่สี่สิบสอง คือเครื่องหอมชั้นดีที่ปลุกประสาทสัมผัสของเรย์ให้ตื่นตัวถึงขีดสุด ในมือของฮันเตอร์หนุ่มผู้สวมผ้ากันเปื้อนหนังมังกรทับเกราะอ่อน มีดแล่เนื้อเหล็กกล้าไร้สนิมกำลังกรีดผ่านชั้นกล้ามเนื้อสีม่วงเข้มของอสูรกายเผ่าพันธุ์โบราณที่นอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นศิลา เสียง ‘สวบ... สวบ...’ ของคมมีดที่เฉือนผ่านเส้นใยกล้ามเนื้อเหนียวหนับดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง ยิ่งลึกลงไปเท่าไหร่ ของเหลวหนืดสีทองประกายมุกก็ยิ่งไหลทะลักออกมาเคลือบถาดเงินบริสุทธิ์ที่เอลิน่าถือรองรับไว้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "เจ้าแน่ใจนะว่าสิ่งนี้... กินได้?" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาตามวิสัยของจอมเวทสาวระดับสูงเอ่ยถามขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยจดจ้องมองไปยังก้อนเนื้อรูปร่างประหลาดที่ยังคงเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิตอยู่ในถาด แม้เธอจะผ่านการต่อสู้กับบอสมานับไม่ถ้วน แต่ต่อหน้าวัตถุดิบชิ้นนี้ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอกลับส่งเสียงร้องเตือนภัยดังลั่น เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาหยุดมือที่ถือมีด ชำเลืองมองเศษเนื้อชิ้นเล็กที่ติดอยู่บนปลายนิ้ว ก่อนจะใช้ลิ้นแตะชิมเพียงแวบเดียวเพื่อทดสอบรสชาติและพิษวิทยาเบื้องต้น ดวงตาคมกริบเป็นประกายวิบวับภายใต้กรอบแว่นสายตาเวทมนตร์ "รสสัมผัสแรกมีความฝาดเหมือนยางไม้โบราณ แต่พอกรดในน้ำลายทำปฏิกิริยา มันจะเปลี่ยนเป็นความหวานละมุนคล้ายน้ำผึ้งป่าหมื่นปี... เอลิน่าครับ มอนสเตอร์ตัวนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะหาทานได้ทั่วไป มันคือ 'เซเฟอร์ ดรากูล' สายพันธุ์บรรพกาลที่สูญพันธุ์ไปจากตำราหลวงเมื่อสามร้อยปีก่อน" เรย์อธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ราวกับเด็กน้อยที่ค้นพบสมบัติล้ำค่าในกองขยะ ประสบการณ์การเป็นพ่อค้าอาหารในดันเจี้ยนสอนเขาว่า ของที่คนอื่นหวาดกลัว มักเป็นวัตถุดิบที่ซ่อนรสชาติระดับราชาไว้เสมอ เอลิน่าถอนหายใจยาว พลางขยับตัวเข้าไปใกล้เรย์มากขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายเฉพาะตัวของชายหนุ่ม ทั้งกลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศสมุนไพรที่ติดตัวเขาเสมอ ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บของดันเจี้ยนชั้นลึกนี้ให้เจือจางลง เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาที่มีหยาดเหงื่อเกาะพราว ชายคนนี้มักจะทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธอกลับมาเต้นแรงในยามที่เขาจดจ่ออยู่กับการทำอาหารเสมอ "ถ้าเจ้านำมันไปปรุงพลาดแม้แต่นิดเดียว พิษกัมมันตภาพเวทในเนื้อนี้จะละลายอวัยวะภายในของเราให้กลายเป็นของเหลวภายในสามนาทีนะเรย์" เอลิน่าเตือนด้วยความหวังดี แม้ลึกๆ เธอจะรู้ดีว่าความกังวลของเوهมักจะไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ต่อหน้าฝีมือของเชฟหนุ่มคนนี้ "ผมไม่เคยปล่อยให้วัตถุดิบชั้นเลิศต้องเสียของหรอกครับ..." เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ "วันนี้เราจะทำเมนู 'สเต็กเซเฟอร์ย่างสมุนไพรภูเขาไฟกับซอสเกรวี่น้ำตาอสูร' กัน" ระบบหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์ทันทีที่เขาตัดสินใจเลือกเมนู [ ตรวจพบวัตถุดิบระดับตำนาน: เนื้อเซเฟอร์ ดรากูล (บรรพกาล) ] [ ปลดล็อกภารกิจลับ: "รสนิยมแห่งยุคโบราณ" ] [ เงื่อนไข: ปรุงอาหารจากวัตถุดิบนี้ให้สำเร็จโดยไม่สูญเสียคุณค่าทางเวทมนตร์ ] [ รางวัล: ปลดล็อกช่องเก็บ1วัตถุดิบพิเศษระดับ SSS และทักษะ 'ลิ้นเทวะ' เลเวล 2 ] เรย์จัดเตรียมเตาถ่านเวทมนตร์ที่พกติดตัวมา จุดไฟด้วยศิลาเพลิงระดับกลาง เปลวไฟสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นให้ความอบอุ่น ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบงันของดันเจี้ยนชั้นลึก เขานำเนยสมุนไพรที่หมักจากนมแพะป่าดันเจี้ยนชั้นสิบลงไปละลายในกระทะเหล็กหล้า เสียง ‘ฉ่า’ ดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นหอมของเนยที่ตีขึ้นจมูกจนเอลิน่าเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว ชิ้นเนื้อเซเฟอร์สีม่วงเข้มถูกวางลงบนกระทะ เสียงเนื้อกระทบผิวเหล็กที่ร้อนจัดดังระรัว เรย์ใช้คีมพลิกชิ้นเนื้ออย่างแม่นยำ ทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความพลิ้วไหวราวกับศิลปินกำลังบรรเลงบทเพลง เรารินไวน์ผลไม้ป่าสีแดงฉานลงไปเพื่อดับกลิ่นคาว ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย "เสร็จแล้วครับ..." เรย์จัดวางชิ้นสเต็กที่สุกกำลังพอดีลงบนจานหินแบน ราดด้วยซอสเกรวี่สีทองอร่ามที่เคี่ยวจนข้นคลั่ก ประดับด้วยยอดอ่อนของสมุนไพรเรืองแสงเพื่อเพิ่มสีสัน เอลิน่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกส้อมและมีดเงินขึ้นมาตัดเนื้อชิ้นเล็กๆ เข้าปากอย่างระมัดระวัง วินาทีที่สัมผัสแรกแตะลงบนปลายลิ้น ดวงตาสีฟ้าครามของจอมเวทสาวก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง รสสัมผัสที่นุ่มละมุนราวกับละลายได้ในทันที ผสานกับรสชาติหวานกลมกล่อมที่ตัดด้วยความเผ็ดร้อนเล็กน้อยของสมุนไพรภูเขาไฟ ทำให้พลังเวทในร่างกายของเธอพุ่งพล่านขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้อันยาวนานมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความสุขล้นปรี่ที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "นี่มัน... อร่อยจน... บ้าไปแล้ว..." เอลิน่าพึมพำออกมาเบื้องหน้าเรย์ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ [ ยินดีด้วย! คุณทำภารกิจ "รสนิยมแห่งยุคโบราณ" สำเร็จ ] [ ได้ຮັບรางวัล: ทักษะ 'ลิ้นเทวะ' เลเวล 2 และช่องเก็บวัตถุดิบระดับ SSS ] ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับรสชาติอาหารและความเงียบสงบอันแสนสั้นนั้นเอง พื้นศิลาเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนจานอาหารบนโต๊ะสั่นไหว เสียงคำรามต่ำทุ้มที่ดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องล่างชั้นที่สลับซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เรย์ขมวดคิ้วแน่น เขาวางส้อมในมือลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันมหาศาลที่กำลังพุ่งตรงมายังห้องโถงแห่งนี้ "ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้กินอาหารกันแค่สองคนแล้วล่ะครับ" เรย์กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคมกราบจ้องมองไปยังความมืดเบื้องหน้าที่มีเงาร่างขนาดมหาสมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความเวิ้งว้าง พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ที่จ้องเขม็งมายังพวกเขา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความมันส์ไปด้วยกันในตอนนี้ด้วยนะครับ