เอลิน่า... คุณหิวหรือเปล่า?

“เก็บดาบลงเถอะครับเอลิน่า... กลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่บนคมดาบนั่น มันทำลายบรรยากาศมื้อเย็นของเราหมดแล้วนะ” ผมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พลางขยับตะหลิวในมืออย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางเสียงฉ่าของกระทะเหล็กที่กำลังผัดเนื้อ 'หมาป่าเขี้ยวเพชร' กับสมุนไพรกลิ่นหอมแรง เอลิน่าที่เพิ่งก้าวเข้ามาในแคมป์ชะงักฝีเท้าลง ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในฤดูหนาวไหววูบไปชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลดดาบเวทมนตร์ลงข้างกาย เธอยังคงยืนนิ่งเงียบ แผ่นหลังบางที่มักจะตั้งตรงราวกับเหล็กกล้าดูจะลู่ลงเล็กน้อย ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการปะทะกับมอนสเตอร์ชั้นสูงสะท้อนชัดผ่านรอยเปื้อนฝุ่นบนชุดคลุมนักเวทสีนิลของเธอ สำหรับจอมเวทระดับสูงอย่างเธอ ความตายเป็นเรื่องปกติ แต่การที่เธอเลือกจะเดินกลับมาหาผม แทนที่จะร่ายเวทวาร์ปกลับเมืองหลวง นั่นคือหลักฐานชั้นดีว่า 'ความหิว' และ 'ความสบายใจ' เริ่มมีอำนาจเหนือความเย็นชาของเธอแล้ว “วันนี้ฉันเจออะไรมาเยอะ... มากเกินกว่าจะมาฟังนายบ่นเรื่องระเบียบวินัยนะ เรย์” เธอเอ่ยเสียงเบา แววตาสั่นระริกพยายามซ่อนความอ่อนแอภายใต้ความเฉยเมย ผมไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่วางจานที่บรรจุสเต็กเนื้อนุ่มละมุนราดซอสสูตรพิเศษลงบนโต๊ะไม้พับหน้าเตา กลิ่นหอมหวานของเครื่องเทศดันเจี้ยนฟุ้งกระจายไปทั่วหุบเขาที่เงียบสงัด มันเป็นกลิ่นที่สามารถสยบแม้กระทั่งอารมณ์ร้ายของนักรบที่เกรี้ยวกราดที่สุดได้ “ผมไม่ได้บ่นครับ... ผมแค่เสียดาย” ผมเว้นจังหวะ พลางตักซุปเห็ดเรืองแสงสีทองคำวางข้างๆ “เอลิน่า... คุณหิวหรือเปล่า?” คำถามง่ายๆ ทว่ามันกลับทลายกำแพงของเธอลงอย่างราบคาบ เอลิน่าเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟจากกองฟืนสลัวๆ กระทบใบหน้าเนียนละเอียดที่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนท่อนไม้ข้างๆ ผม สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่มอนสเตอร์รอบนอกอีกต่อไป แต่มองเพียงแค่จานอาหารตรงหน้า “...ถามแปลกๆ” เธอพึมพำ ก่อนจะใช้ช้อนเงินตักซุปขึ้นมาจิบเพียงเล็กน้อย ทันทีที่รสชาติสัมผัสกับปลายลิ้น ไหล่ของเธอก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ปิดลงราวกับกำลังซึมซับพลังงานชีวิตที่สูญเสียไปกลับคืนมา นี่คือเวทมนตร์ที่ยิ่งใหญ่กว่าเวทบทไหนที่เธอเคยร่ายมาทั้งชีวิต—เวทมนตร์แห่งรสสัมผัสที่ผมพยายามบรรจงสร้างขึ้นมาเพื่อเธอ “รสชาติของความเหนื่อยล้า มักจะมีรสฝาดเสมอ” ผมนั่งลงข้างๆ เอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบฝุ่นที่โหนกแก้มของเธออย่างแผ่วเบา “แต่มื้อนี้... ผมปรุงด้วย 'ความตั้งใจ' ที่จะให้คุณพักผ่อนจริงๆ นะครับ” เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อย เธอลืมตาขึ้นสบตากับผมโดยตรง แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความสับสนที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็อาจจะยังนิยามไม่ได้ “นายทำแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่า เรย์?” เธอถามเสียงสั่น “ดูแลฉัน... เหมือนกับที่นายดูแลวัตถุดิบชั้นเลิศในครัวของนาย” ผมยิ้มบางๆ มือที่ถือผ้าเช็ดหน้ายังคงค้างอยู่ที่เดิม “สำหรับผม วัตถุดิบแต่ละอย่างมีคุณค่าในตัวเองครับ... แต่คุณ ไม่ใช่แค่ลูกค้าหรือวัตถุดิบ คุณคือคนที่ทำให้การผจญภัยในดันเจี้ยนที่แสนอันตรายนี้... มีรสชาติที่ผมอยากจะจดจำไปตลอดชีวิต” บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงฟืนปะทุในกองไฟ หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะที่ผมสัมผัสได้จากรัศมีเวทที่ผ่อนคลายลง ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดนี้ทำให้โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน ทว่า... ความเงียบสงบมักจะเป็นเพียงฉากหน้าของพายุที่กำลังก่อตัว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของผมอย่างรุนแรงจนน่าตกใจ แต่นี่ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติที่ผมคุ้นเคย หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดตัวขึ้นมาขวางกลางระหว่างเรา [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบรอยแยกมิติระดับมหันตภัย (Catastrophe Grade) อยู่ห่างออกไป 50 เมตร!] [ภารกิจระดับ SSS: 'มื้ออาหารสุดท้ายในแดนสนธยา' ปรากฏขึ้น!] [เป้าหมาย: ปกป้องตัวตนระดับสูงสุดที่ถูกผนึกอยู่เบื้องหลังรอยแยก ก่อนที่ 'ผู้กล้าลำดับที่ 0' จะตื่นขึ้น!] ผมหน้าถอดสีทันที เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า ก้อนหินรอบแคมป์เริ่มลอยขึ้นสู่อากาศ แรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนลมหายใจติดขัด เอลิน่าลุกขึ้นยืนทันที มือของเธอคว้าดาบแน่น แสงสีฟ้าสว่างวาบจากร่างของเธอพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า “เรย์... ถอยไป!” เธอตะโกนก้อง เสียงของเธอสั่นเครือไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เลวร้ายกว่ามอนสเตอร์ทุกตัวที่เคยเจอ จากรอยแยกมิติที่ฉีกขาดออกกว้าง ร่างเงาสีดำทมิฬร่างหนึ่งก้าวข้ามขีดจำกัดของกาลเวลาออกมา ดวงตาของมันเปล่งประกายสีอำพันที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด... มันหันมาจ้องมองที่โต๊ะอาหารของเรา ก่อนจะเหยียดยิ้มที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ “ในที่สุด... ก็เจอจนได้” เสียงทุ้มต่ำดังก้องในโสตประสาท “เมนูที่ข้าเฝ้ารอมานับพันปี... เรย์ แห่งร้านอาหารดันเจี้ยน” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้ด้วยนะครับ