กลยุทธ์ครัวเคลื่อนที่

กลิ่นอายของเกลือสินเธาว์และละอองน้ำมันร้อนจัดกำลังลอยคลุ้งอยู่เบื้องหน้า กลิ่นฉุนรุนแรงของพริกวิญญาณเพลิงระดับสามที่ถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาลลอยเข้ากระแทกโพรงจมูกจนเอลิน่าต้องยกหลังมือขึ้นปิดจมูกพร้อมกับถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาคู่สวยภายใต้ผ้าคลุมสีนิลกาลจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานกันระหว่างความเคลือบแคลงสงสัยและความทึ่ง "เรย์... คุณแน่ใจแล้วหรือว่าของเหลวสีแดงคล้ำในหม้อดินนั่น จะใช้จัดการกับฝูงหมาป่าเงาโลหิตระดับ C ที่กำลังคืบคลานเข้ามาทางอุโมงค์ทิศเหนือได้?" เสียงทุ้มต่ำของจอมเวทสาวเอ่ยถามด้วยความกังวล ในมือเรียวงามของเธอกระชับคฑาเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เรย์ไม่ตอบในทันที เขายังคงใช้ตะหลิวเหล็กกล้าคาร์บอนสูงคนส่วนผสมในหม้อดินเผาเคลือบเวทมนตร์ด้วยจังหวะสม่ำเสมอ แสงสีส้มแดงจากเตาปฏิกรณ์มานาขนาดพกพาขับให้ใบหน้าคมคายของเขาดูจริงจังและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อย่างประหลาด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมสัน แต่ดวงตาสีดำสนิทกลับเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นแบบนักปรุงอาหารที่กำลังสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอก "ความเผ็ดร้อนไม่ใช่แค่รสชาติครับเอลิน่า... แต่มันคือปฏิกิริยาเคมีทางกายภาพที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ธรรมชาติจะมอบให้" เรย์เหลือบสายตากลับมามองสหายร่วมรบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมั่นใจ "พวกมันเป็นสัตว์อสูรธาตุความมืดที่มีประสาทสัมผัสเรื่องกลิ่นและการรับรู้ความร้อนไวเป็นพิเศษ หากเราเสิร์ฟ 'ซุปเดือดพล่านนรกโลกันตร์' สูตรพิเศษนี้เข้าไปตรงจุดแคบของคอคอดดันเจี้ยน รับรองว่าต่อให้เป็นฝูงหมาป่าเงาโลหิตที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุดัน ก็ต้องแสบร้อนจนอยากจะควักจมูกตัวเองทิ้งเลยทีเดียวครับ" ในโลกของดันเจี้ยนที่ขับเคลื่อนด้วยระบบเลเวลและทักษะการต่อสู้ ฮันเตอร์ส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้ดาบ เวทมนตร์ หรือโล่ในการตัดสินแพ้ชนะ แต่สำหรับเรย์ ผู้ครอบครองเส้นทางอาชีพสายพ่อค้าอาหารและระบบผู้กล้าสายสนับสนุน การมองดันเจี้ยนให้ออกมาเป็นห้องครัวขนาดใหญ่คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด เสียงคำรามต่ำทึบที่สะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องล่างเริ่มสั่นสะเทือนพื้นหินใต้ฝ่าเท้า แรงกดดันจากออร่าสีดำทมิฬบ่งบอกชัดเจนว่าฝูงหมาป่าเงาโลหิตนับสิบตัวกำลังพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง กลิ่นอายคาวเลือดและไอความตายแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณจนอากาศรอบตัวหนาทึบ เอลิน่าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พลังมานาสีครามเริ่มหมุนวนรอบกายเธอ เตรียมพร้อมร่ายมหาเวทป้องกันหากแผนการบ้าบิ่นของเรย์เกิดผิดพลาดขึ้นมา "พวกมันมาถึงโถงแยกแล้ว... เรย์!" "ดีมากครับ... เตรียมตัวดูการแสดงมายากลของเราได้เลย" เรย์ไม่ได้ถอยหลังหนี เขากลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้า มือขวาคว้าขวดแก้วคริสตัลบรรจุ "น้ำมันพริกวิญญาณเข้มข้นพิเศษ" ที่ผ่านการเคี่ยวด้วยความร้อนสูงนานถึงสามชั่วโมงเต็ม ข้อมือแกร่งสะบัดออกไปอย่างแม่นยำราวกับเชฟมิชลินสตาร์กำลังตกแต่งจานอาหาร ขวดแก้วพุ่งแหวกอากาศก่อนจะกระทบเข้ากับผนังหินเหนือปากอุโมงค์แคบอย่างจัง *เพล้ง!* ของเหลวสีแดงฉานกระจายตัวเคลือบไปทั่วผนังและพื้นหินทางเดินในรัศมีสิบเมตร ทันทีที่ละอองน้ำมันสัมผัสกับอากาศ เรย์ก็ดีดนิ้วเบาๆ ส่งกระแสมานาจุดประกายไฟขนาดเล็กพุ่งเข้าหาหยดน้ำมันเหล่านั้น พรึบ! เปลวเพลิงสีฟ้าอมแดงลุกท่วมขึ้นอย่างฉับพลัน เกิดเป็นกำแพงไฟขนาดยักษ์ปิดกั้นเส้นทางถอยร่นของฝูงหมาป่าเงาโลหิต ทว่า... นั่นยังไม่ใช่จุดสิ้นสุดของกลยุทธ์ครัวเคลื่อนที่ในครั้งนี้ "ระบบ... ทำการเปิดใช้งานฟังก์ชัน 'เร่งปฏิกิริยาคายความร้อน' ณ พิกัดเป้าหมาย" เรย์พึมพำในใจ [ติ๊ง!] [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการใช้งานวัตถุดิบ 'พริกวิญญาณเพลิง' ร่วมกับเวทมนตร์ธาตุไฟระดับกลาง] [เงื่อนไขคอมโบสำเร็จ! สร้างสถานะ 'เผาไหม้อย่างรุนแรงระดับ S' แก่เป้าหมายในรัศมี] [ค่าความเผ็ดร้อนพุ่งทะยานสู่ 1,500 สกาล่า! ส่งผลให้ประสาทสัมผัสของเป้าหมายถูกทำลายชั่วคราว] เสียงเอี๊ยดอ๊าดของการเผาไหม้และเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วอุโมงค์ ไอควันสีขาวปนแดงฉานพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานดันเจี้ยน กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศผสมผสานกับกลิ่นไหม้เกรียมของขนสัตว์อสูรลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ฝูงหมาป่าเงาโลหิตที่เคยดุดันและน่าเกรงขาม บัดนี้ต่างพากันดิ้นพล่านด้วยความทรมานจากการที่ละอองความเผ็ดร้อนซึมซาบเข้าสู่เยื่อบุตาและโพรงจมูกจนสูญเสียการทรงตัว เอลิน่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เปลวเพลิงและการโจมตีรูปแบบนี้ไม่เคยปรากฏอยู่ในตำราเวทมนตร์เล่มใดที่เธอเคยศึกษามา มันไม่ใช่เวททำลายล้างที่รุนแรงด้วยพลังดิบ แต่เป็นกลยุทธ์ที่ใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนทางชีวภาพของมอนสเตอร์อย่างแยบยลและไร้ความปรานี "นี่มัน... คุณใช้ประโยชน์จากความไวต่อกลิ่นของพวกมันมาเป็นจุดตายในการระเบิดรสชาติอย่างนั้นหรือ?" จอมเวทสาวหันมามองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและความรู้สึกชื่นชมที่ยากจะปิด เรย์แย้มรอยยิ้มอบอุ่นตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ เขายกผ้ากันเปื้อนสีสะอาดขึ้นเช็ดมือเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตากับเธอด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเพิ่งทำอาหารเสร็จไปเพียงหนึ่งเมนู "ในโลกแห่งการเอาชีวิตรอด ไม่ว่าจะเป็นในครัวหรือในดันเจี้ยน ความอร่อยและความตายมักจะมีเส้นบางๆ กั้นอยู่เสมอครับ... และตอนนี้ ได้เวลาเสิร์ฟอาหารจานหลักให้พวกมันสงบลงอย่างถาวรแล้วล่ะครับ" เรย์ชักดาบสั้นเล่มโปรดออกจากฝัก แววตาคมกริบทอประกายความมุ่งมั่น ขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับก็ดังขึ้นอีกครั้งในห้วงความคิด พร้อมกับเงาสลัวของร่างมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากความมืดมิดเบื้องลึกของดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด—บอสลับที่ไม่อาจประเมินระดับได้กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลเพราะกลิ่นหอมอันเร่าร้อนนี้! [ติ๊ง!] [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการตื่นของ 'ราชันหมาป่าโลหิตเพลิง' (Boss ชั้นที่ 7) เนื่องจากปฏิกิริยาของกลิ่นอาหาร!] [ภารกิจพิเศษ 'มื้ออาหารปราบราชัน' ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ...] -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ