ชัยชนะของสายกิน

"กฎของกิลด์ข้อที่สามระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ฮันเตอร์แรงก์ F ไม่มีสิทธิ์ครอบครองวัตถุดิบระดับบอส... แกกำลังแหกกฎข้อหาค้ากำไรเกินควร และที่สำคัญที่สุด... แกกล้าดียังไงถึงเอาเศษขยะพวกนี้มาขายขวางทางธุรกิจของกิลด์อัคคีทมิฬ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้ถาดเหล็กบนเคาน์เตอร์ชั่วคราวสั่นสะเทือนจนน้ำซุปในหม้อดินเผาส่งเสียงปุดๆ กลิ่นอายพลังเวทธาตุไฟระดับแรงก์ C แผ่พุ่งออกมาจากร่างของ 'บารอน' หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนแห่งกิลด์ใหญ่ ดวงตาของเขาจ้องมองเรย์ด้วยความเหยียดหยามและคุกคามอย่างไม่ปิดบัง รอบบริเวณลานพักผ่อนชั้นที่สามของดันเจี้ยนเพลิงโลกันตร์ เงียบกริบลงทันตา ฮันเตอร์อิสระหลายคนต่างถอยร่นออกไปไกลเพื่อหลีกทางให้รัศมีการปะทะ ไม่มีใครกล้าหาญพอจะยื่นมือเข้ามาช่วยพ่อค้าเร่หน้าใหม่ที่บังอาจไปขัดผลประโยชน์ของกลุ่มผู้มีอิทธิพล เรย์ยังคงยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ดวงตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภของบารอน เขายังไม่แม้แต่จะชายตามองประกาศิตข่มขู่เหล่านั้น นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มกำลังบรรจงใช้มีดแล่เนื้อสเตนเลสตัดแต่งชิ้นเนื้อสีแดงฉานของ 'อัคนีซาลามันเดอร์' อย่างใจเย็น เสียงคมมีดเฉือนผ่านเส้นใยกล้ามเนื้อดัง *สวบ... สวบ...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบข้างได้อย่างน่าประหลาด "กฎของกิลด์... หรือว่ากฎแห่งความอิจฉากันแน่ครับ คุณบารอน" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความคมคายปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "วัตถุดิบชิ้นนี้ ผมเป็นคนล่ามันมาด้วยหยาดเหงื่อและกลยุทธ์ ไม่ใช่การรอเก็บตกจากซากที่พวกคุณทิ้งไว้เหมือนเช่นเคย... อีกอย่าง เศษขยะที่คุณว่าเนี่ย ถ้าปรุงถูกวิธี มันอาจจะทำให้คนบางคนแถวนี้... ร้องขอชีวิตเลยก็ได้นะครับ" คำพูดเจือรอยยิ้มนั้นเปรียบเสมือนการสาดน้ำมันเข้ากองไฟ เส้นเลือดข้างขมับของบารอนปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาก้าวเท้ากระแทกพื้นจนศิลาใต้เท้าแตกร้าว พลังเวทธาตุไฟรวมตัวกันที่กำปั้นเตรียมระเบิดใส่หน้าเด็กหนุ่มผู้หยิ่งยโส "ปากดีนักนะไอ้สวะ F! วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้แกสำนึกว่าโลกใบนี้ใครคือผู้กำหนด!" ทว่า ก่อนที่หมัดเคลือบเปลวเพลิงจะพุ่งถึงตัว เอลิน่าที่ยืนกอดอกพิงผนังหินอยู่เงียบๆ ทางด้านหลังก็ขยับตัว ร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีนิลก้าวออกมาเพียงครึ่งก้าว ไอเย็นยะเยือกของสายเวทระดับสูงแผ่กระจายปกคลุมพื้นที่โดยรอบในเสี้ยววินาที บารอนชะงักกึกโดยอัตโนมัติ เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมเมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่จ่ออยู่ตรงท้ายทอย "ถ้าไม่อยากให้แขนข้างนั้นกลายเป็นน้ำแข็งสลายไปกับอากาศ... ก็ถอยไปซะ" เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบ เย็นชาไร้ความรู้สึก แต่น้ำหนักคำพูดกลับทรงพลังกดดันจนบารอนต้องกัดฟันกรอด ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความเจ็บใจ เรย์ยกมือขึ้นห้ามเอลิน่าเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าเขาจัดการเองได้ ชายหนุ่มระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจเตาไฟตรงหน้าต่อ "ใจเย็นๆ ครับคุณเอลิน่า... อย่าเพิ่งทำให้ลูกค้า... อ่า ไม่สี้ คู่ค้าผู้ทรงเกียรติของเราต้องตกใจกลัวเลยครับ" เรย์หันไปสบตากับบารอนที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความแค้น "ในเมื่อพวกคุณอุตส่าห์เกียรติมาเยือนถึงที่... ผมในฐานะพ่อค้าผู้มีอิจฉาตาร้อนในบริการ ย่อมต้องมี 'การต้อนรับ' พิเศษไว้รอรับเสมออยู่แล้วครับ" เรย์หยิบหม้อดินเผาใบเล็กที่เคี่ยวซุปสมุนไพรสูตรลับมาตลอดสามชั่วโมง กลิ่นหอมล้ำลึกที่ผสานระหว่างความเผ็ดร้อนของพริกภูเขาไฟและความหวานละมุนจากผลไม้ดันเจี้ยนลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เพียงแค่สูดดมเข้าไปคราเดียว ต่อมรับรสของทุกคนในรัศมีสิบเมตรก็เริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง "นี่คืออะไร... กลิ่นบ้าอะไรกันเนี่ย?" ลูกน้องคนสนิทของบารอนคนหนึ่งเผลอสูดหายใจเข้าไปเต็มปอดโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเคลิบเคลิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ "เมนูพิเศษประจำวัน... 'ซุปต้มยำอัคนีคลั่งระงับประสาท' ครับ" เรย์ตักน้ำซุปสีแดงฉานที่มีควันพวยพุ่งขึ้นมาใส่ชามดินเผาอย่างประณีต วางลงตรงหน้าบารอนที่ยังคงยืนทำหน้าถมึงทึง "เนื่องจากพวกคุณดูมีความเครียดสะสมจากการทำงานหนักในดันเจี้ยน และอาจจะมีอาการ 'ธาตุไฟแตกซ่าน' ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้... ชามนี้น่าจะช่วยปรับสมดุลร่างกายให้พวกคุณได้ดีทีเดียวครับ" "ฉันไม่กินของสกปรกที่แกทำหรอกเว้ย!" บารอนปัดชามซุปทิ้งด้วยความโมโห แต่เรย์ไวกว่า เขาสีด้ามไม้พายเบี่ยงหลับอย่างนุ่มนวล พร้อมกับดีดนิ้วส่งกระแสมานาเบาๆ บังคับให้หยดน้ำซุปเข้มข้นดีดตัวพุ่งเข้าใส่ริมฝีปากของบารอนที่อ้าปากตะโกนพอดี! *อึก!* บารอนสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อในทันที รสชาติแรกที่สัมผัสคือความเผ็ดร้อนรุนแรงราวกับมีลาวาไหลผ่านลำคอ แต่เพียงเสี้ยววินาทีถัดมา ความเปรี้ยวกลมกล่อมและความหอมหวานล้ำลึกก็กระจายตัวไปทั่วโพรงปาก กระตุ้นประสาทสัมผัสทุกส่วนจนขนลุกซู่ แต่นั่นไม่ใช่จุดสำคัญที่สุด... [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบริโภค "ซุปต้มยำอัคนีคลั่งระงับประสาท" (เกรดพิเศษ)] [เอฟเฟกต์พิเศษทำงาน: สถานะ "ความโกรธเกรี้ยวและจิตสังหาร" ถูกลบล้างทันที!] [สถานะผิดปกติทางกายภาพถูกกระตุ้น: "สภาวะลิ้นชาสะท้านภพ" และ "สูญเสียการควบคุมกล้ามเนื้อชั่วคราว" ทำงานเป็นเวลา 180 วินาที!] "อับ... อะ... อุก...!" บารอนอ้าปากพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทว่า กล้ามเนื้อบริเวณกรามและลิ้นของเขากลับแข็งเกร็งจนขยับไม่ได้ ดวงตาเบิกโพ้างfดด้วยความตกตะลึง ร่างกายเริ่มสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะฤทธิ์ของอาหารที่เข้าไปรีเซตระบบประสาทส่วนกลางของเขาอย่างรุนแรง! ฮันเตอร์คนอื่นๆ ต่างอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ภาพของหัวหน้าหน่วยกิลด์ผู้เกรียงไกร กำลังยืนตัวแข็งทื่อ น้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้งและเผ็ดร้อนในเวลาเดียวกัน กลายเป็นภาพที่ทรงพลังและน่าขันที่สุดในรอบปี เอลิน่าที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่มุมห้อง แอบยกมือขึ้นป้องปากกลั้นรอยยิ้ม ดวงตาสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้พลิกสถานการณ์ด้วยปลายจวักได้อย่างงดงาม เรย์ก้าวเข้าไปใกล้บารอนที่ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิต, โน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลราวกับมิตรสหายผู้หวังดี "อาหารอร่อยๆ น่ะ... ถ้ากินด้วยอารมณ์โกรธ มันจะไม่อร่อยหรอกนะครับ... หวังว่ารสชาตินี้ จะช่วยให้คุณลูกค้าใจเย็นลง และเรียนรู้ที่จะเคารพกฎของ 'พ่อค้า' มากขึ้นนะครับ" เรย์หันหลังกลับอย่างสง่างาม ปล่อยให้บารอนและสมุนยืนแข็งเป็นหินรับลมอยู่ตรงนั้น ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าเดินไปเก็บอุปกรณ์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่คาดคิดก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาท พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่สะเทือนมาจากพื้นดันเจี้ยนเบื้องล่าง [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ "ราชันอัคนีบรรพกาล" (บอสลับชั้นที่ 4) แรงก์ไดเรกทอรีเปลี่ยนเป้าหมาย...] [เป้าหมายใหม่ถูกล็อก: กลิ่นอายอาหารชั้นเลิศจากเมนูเมื่อครู่ ได้ดึงดูด "สิ่งนั้น" ให้พุ่งตรงมายังจุดที่ท่านยืนอยู่...] ************************************************-- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ