เลเวลอัปแบบก้าวกระโดด

"ตัวเลขพวกนี้... มันผิดพลาดทางเทคนิค หรือสมาคมฮันเตอร์กำลังเล่นตลกอะไรกันแน่?" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนังสีดำลงบนโต๊ะไม้สักทองดังสนั่นหวั่นไหวในห้องประชุมลับชั้นบนสุดของสมาคมฮันเตอร์สาขาหลัก แรงสั่นสะเทือนทำเอาถ้วยกาแฟเซรามิกราคาแพงถึงกับฉาบด้วยรอยร้าวเล็กๆ บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความตึงเครียด ชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต แววตาทอประกายความกราดเกรี้ยวและหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน เขาคือ 'มาร์คัส' ผู้อำนวยการฝ่ายประเมินผลและควบคุมฮันเตอร์ ผู้กุมอำนาจเบื้องหลังการจัดอันดับทั้งหมดในเขตนี้ ตรงหน้าของเขาคือกระดาษรายงานผลฮันเตอร์รายบุคคล หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่สะท้อนจากอุปกรณ์เวทมนตร์ฉายกราฟเส้นพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างไร้ความปรานี จากฮันเตอร์แรงก์ F ผู้ไร้ค่าที่เคยติดอยู่ในระดับต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารในดันเจี้ยน มาบัดนี้ กราฟชีวิตของ 'เรย์' กลับทำมุมชันเกือบเก้าสิบองศา ทะลวงผ่านแรงก์ E, D, C และหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวเลขแรงก์ B ภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ มันไม่ใช่แค่เรื่องผิดปกติ แต่มันคือความผิดเพี้ยนของระบบนิเวศน์ฮันเตอร์ที่สماคมสร้างขึ้นมากับมือ "เรียนท่านผู้อำนวยการ... ทีมสืบสวนของเรายืนยันตัวเลขนี้สามรอบแล้วครับ" เจ้าหน้าที่ใต้บังคับบัญชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม "ไม่มีความผิดพลาดทางเวทมนตร์ เครื่องมือตรวจวัดพลังมานาทำงานปกติ แรงก์พลังของฮันเตอร์เรย์... พุ่งขึ้นอย่างก้าวกระโดดจริง ๆ และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ค่าพลังกายและมานาของเขาไม่ได้เติบโตจากการล่ามอนสเตอร์ทั่วไปตามสถิติ แต่..." "แต่มันโตขึ้นจากการกินใช่ไหม?" มาร์คัสเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเส้นเดียว "นี่มันเรื่องเหลวไหลสิ้นดี! มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนคือภัยคุกคาม คือสิ่งที่เราต้องกำจัด ไม่ใช่... ไม่ใช่ส่วนผสมในหม้อต้มยำของเด็กฝึกงานคนนั้น!" ในขณะที่ศูนย์กลางอำนาจกำลังสั่นคลอนด้วยความหวาดกลัวต่อการเติบโตอันไร้ขีดจำกัดของเรย์ ณ ร้านอาหารชั่วคราวกลางชั้นที่ 15 ของดันเจี้ยนรกร้าง กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศคั่วสดใหม่กำลังลอยฟุ้งเคล้าไปกับไอร้อนสีขาวนวล เรย์กำลังยืนอยู่หน้าเตาหินเวทมนตร์ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการควบคุมเปลวไฟสีฟ้าครามที่กำลังเคี่ยว 'น้ำซุปกระดูกมังกรดิน' ที่ผ่านการตุ๋นมาข้ามวันข้ามคืน ผิวหน้าของน้ำซุปเป็นมันวาวสีทองอร่าม ส่งกลิ่นหอมลึกล้ำที่ชวนให้ผู้สูดดมรู้สึกถึงพลังชีวิตที่เอ่อล้น ทั่วทั้งร่างของเขามีละอองแสงสีทองจางๆ ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวราวกับดวงดาวในกาแล็กซี่ เป็นภาพสะท้อนทางกายภาพที่เกิดจากการที่ร่างกายดูดซับสารอาหารระดับตำนานเข้าไปอย่างต่อเนื่อง [ติ๊ง! ยินดีด้วยครับ ฮันเตอร์เรย์ ดูดซับสารอาหารจาก 'แก่นแท้ราช Manticore' สมบูรณ์ 100%] [ค่าสถานะความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น +450] [ค่าสถานะความว่องไวเพิ่มขึ้น +380] [ค่าสถานะมานาเพิ่มขึ้น +600] [ปลดล็อกทักษะพิเศษระดับตำนาน: 'ลิ้นมังกรพิฆาต' (Dragon's Palate) - สามารถวิเคราะห์จุดอ่อนของวัตถุ มอนสเตอร์ และมนุษย์ได้ทันทีเพียงแค่สัมผัสกลิ่น] [สถานะปัจจุบัน: ฮันเตอร์แรงก์ A (กำลังเข้าสู่จุดอิ่มตัวเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัด)] เรย์ผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างช้าๆ เขารู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง ทุกมัดกล้ามเนื้ออัดแน่นไปด้วยพละกำลังที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ ดวงตาของเขากระจ่างใสขึ้น มองเห็นรายละเอียดของฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศได้อย่างชัดเจนราวกับภาพสโลว์โมชัน "พลังนี่... มันชักจะเกินขอบเขตของมนุษย์ปกติไปไกลโขแล้วสินะครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆพลางใช้ทัพพีไม้คนซุปในหม้ออย่างนุ่มนวล "ถ้าคนอื่นได้ยินนายพูดแบบนั้น คงอยากจะกระโดดบีบคอคุณให้ตายคามือมากกว่านะเรย์" เสียงทุ้มหวานแต่เยียบเย็นตามแบบฉบับดังขึ้นจากมุมห้อง เอลิน่า จอมเวทสาวระดับสูงก้าวเท้าออกมาจากเงามืด เธอสวมชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวผ่องและใบหน้าคมคายไร้ที่ติ ทว่าในตอนนี้ สายตาที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาคู่นั้นกลับจับจ้องไปยังหม้อซุปตรงหน้าด้วยประกายวาววับที่ปิดไม่มิด อาการแพ้ทางอาหารฝีมือเรย์ของเธอลุกลามจนกลายเป็นความผูกพันที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป เอลิน่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมของน้ำซุปทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอแสร้งทำเป็นกอดอกเพื่อซ่อนมือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการควบคุมความอยากอาหารไม่อยู่ "ฉันเพิ่งได้รับรายงานสายลับจากสมาคม..." เธอเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น สีหน้าเคร่งเครียด "มาร์คัสเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว เขาส่งหน่วยล่าสังหารพิเศษ 'เงาทมิฬ' ออกมาตามล่าคุณ เรย์ การที่คุณเลเวลพุ่งพรวดขึ้นมาถึงแรงก์ A ภายในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์ มันทำให้พวกมันหวาดกลัวว่าคุณจะกลายเป็นตัวแปรที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของขั้วอำนาจเก่า" เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ยטורสะทกสะท้าน เขายกถ้วยเซรามิกใบเล็กตักน้ำซุปสีทองอร่ามส่งให้หญิงสาวตรงหน้า "หน่วยล่าสังหารงั้นหรือครับ? ฟังดูเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญเอาเสียเลย... แต่ไม่เป็นไรหรอกครับเอลิน่า คนพวกนั้นต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่ต้องกินต้องดื่มอยู่ดี" เอลิน่ารับถ้วยซุปมาถือไว้ สัมผัสอุ่นๆ แผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว เธอมองหน้าชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเป็นห่วง ทึ่ง และหลงใหลในความสุขุมเยือกเย็นที่เขามีในยามวิกฤต "คุณหมายความว่า..." "ผมหมายความว่า..." เรย์หันกลับมาสบตาเธอนิ่ง แววตาสีเข้มคมกริบสะท้อนเงาของเปลวไฟในเตา "ถ้าพวกเขามาในฐานะศัตรู เราก็แค่ต้อนรับด้วยเมนูที่รุนแรงพอจะทำให้พวกเขาลืมความตั้งใจที่จะฆ่าไปเลยก็เท่านั้นเองครับ... วัตถุดิบชั้นดีกำลังเดินมาหาเราถึงที่แล้วนี่นา" ก่อนที่เอลิน่าจะได้เอ่ยท้วงสิ่งใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องล่าง บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนתเหน็บ ไอสังหารสีดำทะมึนแผ่ซ่านเข้ามาในเขตพื้นที่ร้านอย่างรวดเร็ว เรย์วางทัพพีในมือลงอย่างใจเย็น เขาหยิบผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดมาเช็ดมือช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังทางเข้ามืดสนิทราวกับกำลังรอคอยแขกคนสำคัญ [ติ๊ง! ระบบตรวจพบผู้บุกรุกระดับสูง: หน่วยพิฆาตพิเศษ 'เงาทมิฬ' (จำนวน 12 นาย, แรงก์ A ทั้งหมด)] [เงื่อนไขภารกิจลับ: เสิร์ฟ 'บทเรียนแห่งความอร่อย' ให้แขกผู้ไม่เชิญเหล่านี้ จงทำให้พวกเขายอมสยบด้วยรสชาติอาหารก่อนที่คมดาบจะทันได้ชักออกจากฝัก] [รางวัลภารกิจ: สิทธิ์ในการปลดล็อกดันเจี้ยนชั้นที่ 16 และสูตรลับระดับ SSS 'เนื้อย่างพาราไดซ์'] ทันใดนั้น แสงไฟเวทมนตร์รอบร้านก็กะพริบไหวและดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากเตาปรุงอาหารของเรย์ที่สาดส่องใบหน้าของเขาให้ดูคมคายและน่าเกรงขาม เงาร่างสีดำทมิฬนับสิบพุ่งทะยานผ่านความมืดเข้ามาด้วยความเร็วสูง พร้อมกับประกายคมดาบที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับพุ่งตรงมาที่หลังของเขาอย่างเหี้ยมโหด! เอลิน่าเบิกตากว้าง สัญชาตญาณจอมเวทระดับสูงร้องเตือนภัย เธอรวบรวมมานาเตรียมร่ายเวทป้องกัน ทว่าเรย์กลับเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนใจสั่น "รอก่อนครับเอลิน่า... ซุปหม้อนี้ กำลังจะได้ที่พอดีเลยล่ะครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ