ข่าวลือเกี่ยวกับนักปรุงตำนาน

"ข้าว่าเจ้าควรเลิกเอาสมุนไพรรากโลหิตไปย่างเกลือธรรมดาเสียที มันเป็นการดูหมิ่นคลังแสงทางพฤกษศาสตร์ระดับตำนานของดันเจี้ยนชั้นเจ็ดชัดๆ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังขึ้น ท่ามกลางเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปกระดูกมังกรไฟสีทองอร่าม เอลิน่าในชุดคลุมจอมเวทสีนิลขลิบทอง กำลังนั่งกอดอกพิงผนังถ้ำหินศิลาแวววาว สายตาคมกริบมองตรงมายังกระทะเหล็กกล้าที่เรย์กำลังตวัดตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศผสมผสานกับไขมันสัตว์อสูรตีตลบอบอวลจนผนังถ้ำสั่นไหวด้วยแรงกระตุ้นจากความอยากอาหารที่ยากจะต้านทาน "ถ้าข้าไม่ย่างไฟอ่อนแล้วเคี่ยวกับน้ำผึ้งป่าทมิฬ รากโลหิตพวกนี้จะมีความขมฝาดที่ทำลายความละมุนของเนื้อหมาป่าเงาจันทร์นะคุณเอลิน่า" เรย์ตอบโดยไม่ละสายตาจากกระทะ มือซ้ายหยิบขวดแก้วบรรจุผงเครื่องเทศสีฟ้าครามขึ้นมาโรยลงไปอย่างแม่นยำ ราวกับศิลปินกำลังสะบัดพู่กันลงบนผืนผ้าใบ "อีกอย่าง... ที่นี่ไม่ใช่หอคอยเวทมนตร์ที่คุณนั่งจิบชา ศาสตราจารย์สาวผู้สูงศักดิ์ แต่นี่คือร้านอาหารเคลื่อนที่กลางดันเจี้ยนระดับ S" เอลิน่าแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ใบหน้าเรียบตึงพยายามรักษามาดจอมเวทผู้เย่อหยิ่งไว้เต็มที่ แต่ทว่า... ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเหลือบมองไปยังชามเนื้อย่างราดซอสสูตรพิเศษบนโต๊ะศิลาข้างกายอย่างไม่วางตา ความลับที่เธอไม่มีทางบอกใครคือ พลังเวทธาตุไฟในกายของเธอแทบจะระเบิดออกมาทุกครั้งที่ได้ลิ้มรสอาหารของพ่อค้าหนุ่มคนนี้ ระบบปรับแต่งร่างกายของเธอตอบสนองต่ออาหารระดับตำนานจนเลื่อนขั้นอย่างไร้รอยต่อ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ชื่อเสียงของเรย์ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในกลุ่มฮันเตอร์แรงก์ F หรือ E อีกต่อไปแล้ว นับตั้งแต่เหตุการณ์เคลียร์ดันเจี้ยนเขตแดนเหนือด้วย 'เมนูหม้อไฟราชันย์อัคคี' ที่ทำให้กิลด์ใหญ่อย่าง 'โล่ทมิฬ' ต้องหันมามอง ข่าวลือเกี่ยวกับ 'เชฟลึกลับผู้ใช้มอนสเตอร์เป็นวัตถุดิบ' ก็แพร่สะพัดราวกับไฟลามทุ่งในหมู่ฮันเตอร์ระดับสูง บอร์ดสนทนาของสมาคมฮันเตอร์เต็มไปด้วยกระทู้ถกเถียงถึงตัวตนของฮันเตอร์ปริศนาผู้สร้างบัฟอาหารที่ทรงพลังยิ่งกว่าโพชั่นระดับ SSS เสียอีก *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเรย์ [ติ๊ง! ชื่อเสียงของท่านในหมู่นฮันเตอร์ระดับสูงพุ่งทะยานถึง 45%] [ปลดล็อกฉายา: "ปรมาจารย์ผู้พลิกผันห่วงโซ่อาหาร"] [ผลลัพธ์ฉายา: เพิ่มความเร็วในการแปรรูปวัตถุดิบระดับบอส 30% และดึงดูดความสนใจจากสิ่งมีชีวิตระดับสูง] เรย์ชะงักมือที่กำลังจัดจานเล็กน้อย เขามองตัวเลขที่กระโดดขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยแววตาครุ่นคิด การเป็นที่รู้จักในวงกว้างย่อมหมายถึงโอกาสในการหาวัตถุดิบที่หายากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็หมายถึงการดึงดูดสายตาอันไม่พึงประสงค์จากพวกกิลด์ใหญ่ที่จ้องจะฮุบกิจการ หรือแม้แต่พวกนักล่าหัวขโมยที่อยากได้สูตรอาหารลับไปครอบครอง "มีคนกำลังมา" เอลิน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอเพื่อกดดันบรรยากาศรอบข้าง สัมผัสมานาของเธอเฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโกน "ไม่ใช่พวกมอนสเตอร์... เป็นมนุษย์ สี่คน พลังเวทอยู่ในระดับแรงก์ A สวมชุดเกราะตราสัญลักษณ์รูปเหยี่ยวเพลิง... กิลด์ 'อัคคีสวรรค์'" เรย์วางตะหลิวลงอย่างใจเย็น เขาใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว ฮันเตอร์ระดับสูงก็คือ 'ลูกค้ากระเป๋าหนัก' ที่ยังไม่ได้ลิ้มลองอาหารของเขาก็เท่านั้น เงาร่างสี่ร่างก้าวออกมาจากความมืดของอุโมงค์หิน นำโดยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้ามีแผลเป็นเป็นทางยาว ดวงตาสสีแดงฉานบ่งบอกถึงการใช้มานาธาตุไฟขั้นสูง นามของเขาคือ 'การ์넷' รองหัวหน้ากิลด์อัคคีสวรรค์ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและไม่สนใจวิธีการเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ "เจ้าสินะ... พ่อค้าเรย์ เจ้าของข่าวลือตลกๆ ที่ว่าทำอาหารให้อร่อยจนฮันเตอร์แรงก์ A ยอมก้มหัวให้" การ์넷กวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านอาหารชั่วคราวที่มีกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนลูกน้องข้างกายถึงกับกลืนน้ำลาย "กลิ่นไม่เลว... แต่ข้ามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อกินอาหารขยะของพวกแรงก์ต่ำ แต่ข้ามาเพื่อซื้อ 'สูตรลับ' และวัตถุดิบทั้งหมดที่เจ้าซ่อนไว้ในแหวนมิติ" บรรยากาศในถ้ำลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เอลิน่าก้าวขึ้นมาขวางหน้าเรย์ รัศมีเวทมนตร์ระเบิดออกรอบตัวจนหินพื้นถ้ำแตกร้าว "ถ้าไม่อยากให้แขนขาของพวกเจ้าหลุดออกจากร่าง ก็ไสหัวไปซะ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนพวกเจ้าให้กลายเป็นปุ๋ยหมักสำหรับปลูกสมุนไพร" เสียงของเอลิน่าเย็นชาไร้ความปรานี การ์넷หัวเราะร่วน เสียงนั้นก้องกังวานน่ารำคาญ "ฮ่าๆๆ! จอมเวทสาวสวยแต่ปากดี ระวังตัวไว้หน่อยเถอะ แม่มดน้ำแข็ง... กิลด์ของเราไม่ได้มาเจรจาเล่นๆ" เรย์ยกมือขึ้นเบาๆ เป็นเชิงห้ามเอลิน่า เขาก้าวออกมาข้างหน้า รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงด้วยความคมคายประดับอยู่บนใบหน้า เขามองหน้าการ์넷ด้วยสายตาของผู้ทรงภูมิ ไม่ใช่ฮันเตอร์กระจอกๆ "ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารของผมครับ คุณการ์넷" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง "เข้าใจว่าคุณคงเดินทางมาไกลและเหน็ดเหนื่อย แต่การจะสั่งอาหารหรือขอซื้อสูตรลับที่นี่... มีกฎอยู่ข้อหนึ่งที่คุณต้องรู้" การ์넷เลิกคิ้วสูง "กฎบ้าอะไรของแก?" เรย์หยิบจานเนื้อย่างราดซอสราชาโลหิตที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ วางลงบนโต๊ะ ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมที่ทลายสติสัมปชัญญะของผู้คนได้อย่างชะงัด "กฎข้อแรกและข้อเดียวของที่นี่คือ... 'ชิมก่อน แล้วค่อยพูดจาธุรกิจ'" เรย์ยิ้มละมุน "ถ้าคุณกินหมดจานนี้แล้วยังบอกว่ามันคืออาหารขยะ ผมยินดีมอบแหวนมิติและสูตรอาหารทั้งหมดให้คุณโดยไม่ลังเล... แต่ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ล่ะก็..." เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายตาสีดำสนิทสะท้อนเงาไฟจากเตา "...ค่าอาหารจานนี้ จะแลกด้วยตำแหน่งรองหัวหน้ากิลด์ของคุณ... พร้อมกับความภักดีต่อร้านของผม ตกลงไหมครับ?" การ์넷ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่นด้วยความหยามเหิม "ไอ้เด็กอวดดี! แกคิดว่าอาหารจานเดียวจะซื้อศักดิ์ศรีของข้าได้งั้นเหรอ? ดี! ข้าจะกินมันให้หมด แล้วจะเหยียบร้านกระจอกๆ นี่ให้ราบคาบ!" การ์넷ก้าวเข้าไปคว้าส้อมเงินแล้วจิ้มชิ้นเนื้อเข้าปากทันที โดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเอลิน่า—รอยยิ้มของผู้ที่เคยตกหลุมพรางนี้มาแล้ว วินาทีที่ชิ้นเนื้อสัมผัสกับปลายลิ้น ดวงตาของการ์넷เบิกกว้างขึ้นจนแทบทะลัก เส้นประสาททั่วร่างกระตุกวาบราวกับถูกสายฟ้าฟาด รสชาติอันซับซ้อน นุ่มนวล เผ็ดร้อนแต่กลมกล่อม ละลายในปากพร้อมกับพลังงานมหาศาลที่พวยพุ่งเข้าสู่เส้นลมปราณอย่างบ้าคลั่ง! *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบระดับ SSS ดังขึ้นลั่นโสตประสาทของทุกคนในถ้ำ พร้อมกับเงาร่างลึกลับอีกสายหนึ่งที่ก้าวพ้นม่านพลังเวทเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ทำให้เลือดในการกายของการ์넷แข็งค้าง "ยอดเยี่ยม... ไม่เสียแรงที่ข้าตามหา 'เชฟผู้สร้างตำนาน' มานานแรมเดือน" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับตราสัญลักษณ์ 'มังกรเพลิงทมิฬ' บนเสื้อคลุมของแขกผู้มาเยือนใหม่—ประธานสมาคมฮันเตอร์ผู้ไม่เคยปรากฏตัวต่อสาธารณชนมาเป็นเวลาห้าปีเต็ม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ