เมนูดับกระหายในทะเลทราย

เม็ดทรายสีทองสุกสกาวในดันเจี้ยนชั้นที่ 20 ไม่ได้ให้ความรู้สึกโรแมนติกเหมือนภาพวาดในนิทาน หากแต่มันคือเครื่องประหารชีวิตขนาดยักษ์ที่พร้อมจะสูบเอาความชื้นและสติสัมปชัญญะของสิ่งมีชีวิตทุกตัวให้แห้งเหือดไปพร้อมกับสายลมร้อนระอุที่พัดโหมกระหน่ำ "อุณหภูมิผิวหนังของท่านตอนนี้สูงเกินกว่าเกณฑ์ปลอดภัยสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้วนะครับ เรย์" เสียงของเอลิน่าดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของพายุทรายจำลอง จอมเวทสาวผู้มักจะรักษามาดนิ่งสนิทและเยือกเย็นอยู่เสมอกำลังใช้คريสตัลเวทมนตร์สร้างม่านพลังบางๆ ป้องกันเกล็ดทรายคมกริบไม่ให้บาดผิว แม้สภาพรอบกายจะโหดร้ายเพียงใด แต่เส้นผมสีเงินยวงที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของเธอกลับไม่ได้ยุ่งเหยิงเสียทรงเลยแม้แต่น้อย—ทว่า เม็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดพรายขึ้นตามขมับและลำคอระหง กลับเป็นหลักฐานชิ้นดีว่าความร้อนของทะเลทรายมรณะแห่งนี้กำลังกัดกินขีดจำกัดของมนุษย์ทีละน้อย เรย์ไม่ได้ตอบทันที ดวงตาคมกราบกวาดมองไปเบื้องหน้าผ่านแว่นตากันลมเวทมนตร์ สมองของฮันเตอร์หนุ่มกำลังคำนวณตัวเลขและข้อมูลที่ระบบแจ้งเตือนสลัวๆ อยู่ในครรลองสายตา *[คำเตือน: สูญเสียค่าความชื้นในร่างกายอย่างรวดเร็ว ดีบัฟ 'ภาวะขาดน้ำระดับ 1' เริ่มทำงาน ความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลง 15%]* "เราเดินทัพมาสามชั่วโมงแล้ว น้ำสำรองในกระเป๋าเป้เหลือไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์" เรย์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแห้งผากแต่ยังคงความหนักแน่นและสุขุม "ถ้ายังฝืนเดินหน้าฝ่าพายุทรายนี้ไปจนถึงรังของราชันแมงป่องเพลิงตามแผนเดิม ต่อให้ไม่ต้องสู้กับบอส เราก็คงล้มพับกลายเป็นซากมัมมี่ประดับดันเจี้ยนเสียก่อน" เอลิน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามฉายแววครุ่นคิด "เวทมนตร์สร้างน้ำของฉันใช้มานาเปลืองเกินไปในสภาพแวดล้อมที่ธาตุไฟหนาแน่นแบบนี้ ถ้าใช้พร่ำเพรื่อ ฉันอาจจะไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะร่ายบาเรียปกป้องคุณตอนที่เจอพวกมัน... คุณมีแผนอะไรสินะ เรย์ สายตาแบบนั้นของคุณไม่เคยโกหกหรอก" ฮันเตอร์หนุ่มยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักจะปรากฏขึ้นทุกครั้งเวลาที่เขามองเห็น 'วัตถุดิบชั้นเลิศ' ซ่อนอยู่หลังอันตราย "ถูกต้องครับคุณเอลิน่า ดันเจี้ยนชั้นที่ 20 ไม่ได้มีแค่ความแห้งแล้งและสัตว์อสูรเพลิงกาฬ แต่มันมี 'สิ่งนั้น' อยู่..." เรย์ก้มตัวลงใช้มีดสั้นฮันเตอร์ขุดคุ้ยลงไปใต้ผืนทรายร้อนระอุที่ลึกลงไปราucฟุต ก่อนจะดึงหัวมันประหลาดรูปร่างคล้ายกระบองเพชรสีเขียวอมฟ้าที่มีหนามใสราวกับผลึกแก้วขึ้นมา "นี่คือ 'แคคตัสคริสตัลดาราสีคราม' พืชกลายพันธุ์ที่ดูดซับความเย็นและความชื้นจากหินมานารอบข้างไว้จนหมดสิ้น เนื้อข้างในของมันฉ่ำน้ำและมีกรดอินทรีย์ที่ช่วยกระตุ้นต่อมรับรสและลดอุณหภูมิร่างกายได้ทันทีที่สัมผัสกับลิ้น" เอลิน่ามองพืชหน้าตาประหลาดในมือของเรย์ด้วยความสงสัยระคนทึ่ง "ฉันเคยอ่านตำราสมุนไพรมาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นใครกล้าเอาพืชมีพิษในเขตอุณหภูมิสูงมาทำอะไรกินสดๆ แบบนี้เลยนะ" "พิษของมันอยู่ที่หนามและยางสีขาวครับ ถ้าจัดการไม่ถูกวิธี ต่อให้เป็นจอมเวทระดับสูงก็อาจจะลิ้นชาไปสามวัน" เรย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขานำวัตถุดิบทั้งหมดออกมาจากแหวนมิติ ไม่ว่าจะเป็นน้ำแข็งเวทมนตร์บริสุทธิ์จากชั้นก่อนหน้า น้ำผึ้งเกสรดอกไม้เพลิง และผลไม้ป่ารสเปรี้ยวอมหวานที่เขาเก็บสะสมไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ ท่ามกลางลมพายุทรายที่พัดกระหน่ำอย่างไร้ความปรานี พื้นที่ข้างโขดหินผาขนาดใหญ่กลายเป็นครัวเฉพาะกิจชั่วคราวของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน เรย์เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ทุกย่างก้าวมีความหมายราวกับนักดนตรีที่กำลังบรรเลงบทเพลงซิมโฟนี มีดสั้นในมือเล่มเดิมสะบัดวับ ปอกเปลือกสีเขียวหนาของแคคตัสคริสตัลดาราสีครามออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเนื้อสีฟ้าใสราวกับอัญมณีที่กำลังส่งกลิ่นหอมเย็นจางๆ ตัดกับความร้อนระอุรอบตัวอย่างสิ้นเชิง เขาหั่นมันเป็นชิ้นลูกเต๋าพอดีคำ ก่อนจะนำไปคลุกเคล้ากับน้ำผึ้งเกสรดอกไม้เพลิงที่เจือจางด้วยน้ำแข็งบดละเอียดเพื่อลดความหวานเลี่ยนและดึงรสชาติเปรี้ยวสดชื่นออกมา เอลิน่ายืนกอดอกมองการกระทำของชายหนุ่มเงียบๆ บรรยากาศรอบตัวของเรย์ในเวลาทำอาหารมักจะมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธอลืมความเหนื่อยล้าไปเสียสนิท ดวงตาคมกริบที่มักจะมองหาจุดอ่อนของมอนสเตอร์ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและใส่ใจในทุกรายละเอียดของวัตถุดิบตรงหน้า "เสร็จเรียบร้อยครับ" เรย์ส่งถ้วยกระเบื้องเคลือบที่เย็นเฉียบให้กับหญิงสาว "เมนูพิเศษเฉพาะ킷ดันเจี้ยนชั้นที่ 20— 'เกล็ดดาวคริสตัลซ่าบซ่านดับตะวัน' เชิญชวนลิ้มลองเพื่อกู้คืนสติและพลังชีวิตครับ" เอลิน่ารับถ้วยมาถือไว้ ความเย็นที่แผ่ซ่านผ่านผิวถ้วยช่วยบรรเทาความร้อนจากภายนอกได้ทันที เธอมองดูชิ้นแคคตัสใสเคลือบน้ำผึ้งสีทองที่สะท้อนแสงไฟเวทมนตร์ ก่อนจะใช้ช้อนตักเข้าปากช้าๆ สัมผัสแรกที่แตะลงบนปลายลิ้นคือความเย็นจัดที่พุ่งทะลุทะลวงความร้อนรุ่มในร่างกาย ราวกับสายลมหนาวพัดผ่านกลางฤดูร้อน ตามมาด้วยรสชาติเปรี้ยวอมหวานที่กระจายตัวอย่างลงตัว และเมื่อเคี้ยวลงไปเบาๆ เนื้อสัมผัสกรุบกรอบของแคคตัสคริสตัลก็แตกเป๊าะในปาก ปลดปล่อยความชุ่มฉ่ำและรสสัมผัสซ่าบซ่านที่ช่วยปลุกประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ดวงตากลมโตของจอมเวทสาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นสดชื่นวิ่งลามจากลำคอลงสู่ท้อง ความอ่อนล้าจากการเดินทางและพิษภัยของทะเลทรายมลายหายไปในพริบตา ราวกับร่างกายถูกชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ด้วยเวทมนตร์ชั้นยอด "นี่มัน... อร่อยมาก... และ ร่างกายของฉัน มานาที่เคยเหือดแห้ง กลับฟื้นตัวเร็วกว่าการทำสมาธิเสียอีก" เอลิน่าอุทานออกมาด้วยความทึ่ง ปกติเธอเป็นคนรักษามาDและคำพูดเสมอ แต่วินาทีนี้ความอร่อยกลับทำให้เธอลืมตัว "อาหารไม่ใช่แค่เรื่องของการประทังชีวิตครับ แต่มันคือปาฏิหาริย์ที่เปลี่ยนความสิ้นหวังให้เป็นพลังงาน" เรย์ยิ้มรับด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นค่าสถานะของตนเองและเพื่อนร่วมทางกลับมาเป็นปกติผ่านหน้าต่างระบบ *[ประกาศระบบ: ผู้เล่น 'เรย์' ได้รับประทานอาหารเมนูพิเศษ 'เกล็ดดาวคริสตัลซ่าบซ่านดับตะวัน' ค่าความเหนื่อยล้าลดลง 100% ได้รับบัฟ 'กายาธาราเยือกแข็ง' ต้านทานความร้อนระดับสูงเป็นเวลา 2 ชั่วโมง]* บรรยากาศรอบตัวสงบลงชั่วขณะ เสียงพายุทรายด้านนอกดูเหมือนจะเบาบางลงในความรู้สึกของทั้งสองคน เรย์กำลังจะเก็บอุปกรณ์ที่เหลือเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางต่อ ทว่า... สัญชาตญาณฮันเตอร์ของเขากลับส่งเสียงกรีดร้องลั่นประสาทสัมผัส พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่แรงสั่นจากพายุทรายธรรมดา แต่เป็นแรงกระแทกเป็นจังหวะที่หนักหน่วงราวกับมีภูเขาไฟเคลื่อนที่ได้กำลังพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ เอลิน่าผุดลุกขึ้นยืนทันที คทาเวทมนตร์ในมือปรากฏวงแหวนเวทสีฟ้าครามซ้อนทับกันสามชั้น รังสีความกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกรอบตัว "เรย์... ข้างล่างนั่น ไม่ใช่ราชันแมงป่องเพลิงตามที่เราคาดการณ์ไว้" เรย์หรี่ตามองไปยังใจกลางพายุทรายที่กำลังก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นยักษ์ เม็ดทรายนับล้านเม็ดถูกดูดกลืนหายไปในหลุมอ่างยักษ์เบื้องหน้า ก่อนที่ดวงตาสสีแดงฉานขนาดมหเท่ารถบรรทุกจะลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นที่ 20 *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการตื่น1ของ 'เทวะอสูรทรายโบราณ - การ์กอยล์ทมิฬแห่งปฐพี' บอสลับแรงก์ SSS ปรากฏตัว!] * ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความมันส์ไปด้วยกันในตอนนี้ด้วยนะครับ