แผนซ้อนแผน

“กลิ่นอายมานาแบบนี้... ดูเหมือนสุนัขรับใช้ของสมาคมการค้าลูเมนจะอดใจรอลิ้มรสความพ่ายแพ้ของพวกเราไม่ไหวแล้วสินะครับ” เสียงกระซิบแผ่วเบาของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยนชั้นที่สิบสอง โทนเสียงของเขาราบเรียบแต่นัยน์ตากลับทอประกายคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม กลิ่นอายความกดดันจากเวทมนตร์ตรวจจับรอบตัวกำลังเข้มข้นขึ้นทุกที แสดงให้เห็นว่ากับดักที่พวกเขาจงใจเดินเข้ามานั้น ได้กลายเป็นกรงขังที่อีกฝ่ายกำลังพยายามปิดตายอย่างสมบูรณ์แบบ เอลิน่าที่ยืนอยู่เบื้องหลังในเงาสลัว ขยับริมฝีปากเล็กน้อยด้วยความกังวล แม้ภายนอกเธอจะยังคงรักษามาดจอมเวทผู้เยือกเย็นและสูงศักดิ์ไว้ได้ แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมก็เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าสถานการณ์รอบด้านตึงเครียดเพียงใด นิ้วเรียวยาวของเธอกำด้ามไม้เท้าคทาแน่นจนข้อต่องอขาว “เรย์... วงเวทกักขังระดับสี่กำลังทำงาน พวกมันใช้คริสตัลระงับมานาถึงสามจุด ปิดกั้นเส้นทางถอยหนีของเราทั้งหมดแล้วนะคะ... เอ่อ ขออภัยครับ ข้าหมายถึง... เราไม่มีทางถอยแล้วนะ” เอลิน่าเผลอหลุดคำพูดที่เคยชินออกมารีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้ามักจะแอบอมยิ้มทุกครั้งที่เธอเผลอใช้สรรพนามแบบเดิม เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ บรรยากาศรอบตัวไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือขวาของเขากำลังพลิก ‘มีดแล่เนื้อกระดูกมังกร’ ที่เพิ่งตีบวกขึ้นมาใหม่ ประกายแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนกับรอยยิ้มมุมปากของพ่อค้าหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด “ไม่ต้องกังวลไปหรอครับคุณเอลิน่า... คนพวกนั้นคิดว่าพวกเขากำลังต้อนหมูเข้าเล้า แต่ความจริงแล้ว พวกเขากำลังเดินเข้าไปในห้องครัวที่วัตถุดิบกำลังเตรียมตัวจะลงกระทะต่างหากล่ะครับ” ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้... เรย์สังเกตเห็นความผิดปกติของปริมาณมอนสเตอร์ในโซนนี้ตั้งแต่ออกจากจุดพักแรม การเคลื่อนไหวของพวกมันไม่ได้เป็นไปตามธรรมชาติ แต่มันถูกควบคุมด้วยคลื่นมานาสังเคราะห์ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของ ‘เครื่องส่งสัญญาณพิกัด’ ที่พวกกลุ่มพ่อค้าทุจริตแห่งสมาคมลูเมนชอบใช้ แทนที่จะหลบเลี่ยง เรย์กลับเลือกที่จะเดินหน้าเข้าหา และจงใจแสดงพิรุธให้ศัตรูตายใจว่าพวกเขากำลังหลงทางและตื่นตระหนก นั่นคือแผนขั้นแรก ‘การสร้างเหยื่อล่อลวง’ และในตอนนี้... เมื่อศัตรูคิดว่าเหยื่อติดกับและเริ่มเผยตัวตนออกมาจากเงาเสาหิน เรย์ก็หยิบวัตถุดิบชิ้นสำคัญชิ้นสุดท้ายออกจากช่องเก็บของ—‘รากไม้พริกเพลิงอัคคี’ ดันเจี้ยนระดับสูงที่เขาเก็บเกี่ยวมาจากชั้นแปด มันคือพืชสมุนไพรที่มีฤทธิ์รุนแรง หากนำมาปรุงปกติอาจทำให้ลิ้นชา แต่ถ้าหากบดขยี้แล้วกระจายละอองผ่านกระแสลมมานา มันจะกลายเป็นควันพิษที่ทำลายการประสานงานของมานาในร่างกายเป้าหมายได้อย่างชะงัดนัก “เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ... เมื่อผมให้สัญญาณ คุณช่วยร่ายบทเวท ‘ศรลมพันคม’ เจาะไปที่เสาหินศิลาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือทันทีนะ” เรย์กระซิบสั่งการด้วยน้ำเสียงสุขุม เด็ดขาด และเปี่ยมไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้จอมเวทระดับสูงอย่างเอลิน่าต้องพยักหน้ารับคำอย่างไม่มีข้อแม้ “เข้าใจแล้วค่ะ— เอ๊ย เข้าใจแล้วครับ!” เอลิน่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มานาสีครามเริ่มหมุนวนรอบปลายนิ้วของเธออย่างเงียบเชียบ *“เปรี้ยง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มฮันเตอร์รับจ้างสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนภายใต้หน้ากากเหล็กไร้ลวดลาย สัญลักษณ์รูปตราชั่งแตกหักบนอกเสื้อบ่งบอกสังกัดชัดเจนว่าเป็นมือสังหารจากสมาคมลูเมน”* ผู้นำกลุ่มที่มีค่าพลังแรงก์ A ปลดปล่อยจิตสังหารอันรุนแรงเข้าใส่ทันทีที่ก้าวพ้นมุมมืด ดวงตาดìบกระด้างภายใต้หน้ากากจ้องมองเรย์ด้วยความสมเพชเวทนา “ฮึ! คิดไม่ถึงเลยสินะว่าจุดจบของพ่อค้าเร่กระจอกๆ อย่างแก จะมาหยุดอยู่ที่หลุมศพไร้ชื่อแห่งนี้ แกทำให้ท่านบารอนต้องเสียหน้าอย่างมาก ข้าคงต้องตัดหัวแกไปรับรางวัล... เอ๊ะ? กลิ่นอะไรวะ?” หัวหน้านักฆ่าชะงักฝีเท้าลงทันที เมื่อจู่ๆ อากาศรอบตัวก็เปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง กลิ่นฉุนรุนแรงที่คล้ายกับเครื่องเทศผสมกับกำมะถันพุ่งเข้ากระแทกจมูกอย่างจังจนแสบโพรงจมูก “แก... แกทำอะไรลงไป!” หัวหน้านักฆ่าคำรามลั่น พยายามเรียกมานามาคุ้ม ภัยแต่กลับพบว่าเส้น 0 มานาในร่างกายเริ่มปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันราวกับยืนอยู่ปากปล่องภูเขาไฟ เรย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มที่เป็นมิตรแต่แฝงด้วยความเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้า เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่เสื้อผ้าอย่างใจเย็น “ผมไม่ได้ทำอะไรมากหรอครับ... แค่จัดเตรียม ‘เครื่องเคียง’ ต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญตามมารยาทของพ่อค้าที่ดีก็เท่านั้นเองครับ” เรย์ก้าวถอยหลังหนึ่งจังหวะพร้อมกับส่งสัญญาณมือ “ลงมือเลยครับคุณเอลิน่า!” *“วูบ—! เปรี้ยง!”* บทเวทศรลมพันคมของเอลิน่าพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด พุ่งตรงเข้ากระแทกเสาหินศิลาทิศตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเป็นจุดเชื่อมโยงหลักของวงเวทกักขัง แรงปะทะทำให้โครงสร้างทั้งหมดพังครืนลงมา เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน เศษหินและฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แรงระเบิดจากการทำลายวงเวทสะท้อนกลับไปโจมตีกลุ่มมือสังหารที่กำลังปั่นป่วนจากฤทธิ์ของรากไม้พริกเพลิงอัคคีพอดี ส่งผลให้พวกมันล้มระเนระนาด กระอักเลือดออกมาคำโตอย่างไม่อาจขัดขืน หัวหน้านักฆ่ายันตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก หน้ากากเหล็กหลุดร่วงลงพื้น เผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เขากัดฟันกรอด จ้องมองเรย์ที่เดินเข้าไปหาด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังเดินซื้อของในตลาด “แก... แกวางแผนไว้หมดแล้ว... ตั้งแต่แรกเลยสินะ!” เรย์ย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายมีดเคาะเบาๆ ที่พื้นตรงหน้าฮันเตอร์ผู้พ่ายแพ้ ดวงตาสนุกสนานฉายแววคมกราบ “โลกของฮันเตอร์ก็เหมือนการทำอาหารนั่นแหละครับคุณมือสังหาร... ถ้าคุณไม่รู้จักสังเกตวัตถุดิบให้ดีตั้งแต่ก่อนลงมือ คุณก็จะกลายเป็นฝ่ายถูกสับเสียเองในท้ายที่สุด... และตอนนี้... วัตถุดิบชั้นดีที่เดินเข้ามาหาผมถึงที่นี่ คงต้องขออนุญาตนำไปแปรรูปเพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ให้คุ้มค่าหน่อยนะครับ” ทันทีที่เรย์กล่าวจบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาเฝ้ารอคอยก็ดังขึ้นในโสตประสาท เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวานพร้อมกับหน้าต่างสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [ติ๊ง! เงื่อนไขลับสำเร็จ: 'เชฟผู้พลิกสถานการณ์' (Master of Counter-Strategy)] [ระบบได้ทำการอัปเดตสถานะเป้าหมาย: ศัตรูระดับแรงก์ A จำนวน 12 ราย ถูกจัดประเภทเป็น 'วัตถุดิบชั้นเลิศ' ที่ผ่านการหมักบ่มด้วยพิษสมุนไพร] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นมานาปริศนาขนาดมหึมา กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่ชั้นที่สิบสองด้วยความเร็วสูง... แหล่งที่มา: 'ราชาอสูรเงาโบราณ' ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากชั้นที่สิบสาม!] เอลิน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากเบื้องล่างที่รุนแรงจนพื้นดินใต้เท้าแตกร้าวเป็นทางยาว มานาสีดำสนิทพวยพุ่งทะลุรอยแยกขึ้นมาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาท “เรย์... นั่นมันไม่ใช่ฝีมือของพวกสมาคมการค้าแล้ว...!” จอมเวทสาวอุทานเสียงหลง ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเงาสมหึมาเริ่มก่อตัวขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง เรย์หุบยิ้มลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองลงไปยังรอยแยกเบื้องล่างที่กำลังเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้งอย่างท้าทาย “ดูเหมือนว่า... เมนูจานหลักของเราในค่ำคืนนี้ จะมาชิ้นใหญ่กว่าที่คาดไว้เสียอีกนะครับ” โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ