ความหวังของโลกมนุษย์

“ดูเหมือนว่า... เมนูจานหลักของเราในค่ำคืนนี้ จะมาชิ้นใหญ่กว่าที่คาดไว้เสียอีกนะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดของชั้นใต้ดินดันเจี้ยนเขต 4 ที่บัดนี้อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวขุ่น เรย์ปัดคราบเขม่าสีดำที่เปื้อนอยู่ตรงปลายแขนเสื้อฮู้ดกันเปื้อนสีเข้มอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านกลุ่มควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากกระทะเหล็กหล่อขนาดใหญ่ตรงหน้า ประกายไฟสีส้มวับวามสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่ที่ผ่านสมรภูมิและคราบน้ำมันมานับไม่ถ้วน เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ลิ้นทองหรือออร์คเกเรทั่วไป แต่คือเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่กำลังแผ่ไอสังหารระดับภัยพิบัติ—*“ราชันอสูรโลหิต”* บอสประจำชั้นที่เหล่ากิลด์ใหญ่อภิมหาอำนาจต่างพากันถอยร่นไม่เป็นขบวน “เรย์... เจ้าสิ่งนั้นไม่ใช่ วัตถุดิบ ที่จะเอามาทำสตูว์เคี่ยวไฟอ่อนได้นะ” เสียงหวานปนความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยเตือน เอลิน่าก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของชายหนุ่ม มือเรียวบางสั่นระริกเล็กน้อยขณะกำลังร่ายบทเวทมนตร์ป้องกันระดับสูง แรงกดดันจากมานาสีม่วงเข้มที่แผ่ออกมาจากตัวเธอบ่งบอกชัดเจนว่าสถานการณ์นี้ตึงเครียดเพียงใด ถึงกระนั้น ดวงตาคู่สวยภายใต้กลุ่มผมสีเงินยวงก็ยังคงเหลือบมองกระทะเหล็กของเรย์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน—ความหวาดกลัวต่อศัตรูเบื้องหน้า กับความคุ้นเคยจากกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่ลอยอบอวลตัดกับกลิ่นคาวเลือดอย่างไร้เหตุผล “ไม่ต้องห่วงไปหรอครับ คุณเอลิน่า” เรย์หันกลับมาส่งยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของจอมเวทสาว “เนื้อส่วนอกของมันที่มีชั้นไขมันแทรกตัวอยู่แบบนั้น ถ้าเราเอามาหมักกับรากสมุนไพรไฟร์เบอร์รี่แล้วย่างด้วยเปลวเพลิงเวทมนตร์ควบคุมอุณหภูมิให้พอดี มันจะกลายเป็นสเต็กเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำที่ละลายในปากได้ทันทีเลยล่ะครับ” “นี่ไม่ใช่เวลามาวิเคราะห์ตำราอาหารนะ!” เอลิน่ากัดริมฝีปากแน่น เผลอขยับเข้าไปใกล้เรย์มากขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายความอบอุ่นจากตัวชายหนุ่มท่ามกลางความหนาวเหน็บของดันเจี้ยนทำให้หัวใจที่เต้นระส่ำของเธอกลับสงบลงได้อย่างน่าประหลาด “พลังเวทของมันกำลังบิดเบือนมิติ ถ้าเราพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ทั้งโลกภายนอก... อาจจะไม่เหลือแม้แต่ซาก” เรย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางลง กลายเป็นความเงียบขรึมที่ลุ่มลึก ดวงตาสีเข้มมองทอดเลยร่างมหึมาของราชันอสูรโลหิตออกไปไกล ผ่านเพดานหินหนาทึบขึ้นไปสู่ท้องนภายามค่ำคืนของมหานครนิวเทอร์ราที่ผู้คนนับล้านกำลังใช้ชีวิตอย่างสงบสุข โดยไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งการล่มสลาย ภาพของเด็กๆ ที่เคยวิ่งเล่นรอบแผงขายอาหารของเขา ภาพรอยยิ้มของเหล่าฮันเตอร์หน้าใหม่ที่พยายามดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอด และหยาดเหงื่อของเอลิน่าที่ยอมเสี่ยงชีวิตเคียงข้างเขามาตลอดเส้นทางนี้... ทุกสิ่งหลอมรวมกันอยู่ในความนึกคิด *หน้าที่ของพ่อค้า... คือการส่งมอบความสุขผ่านมื้ออาหาร* *แต่ในฐานะ ฮันเตอร์แรงก์ F ที่แบกรับระบบผู้กล้าไว้... หน้าที่ที่แท้จริงของฉันคืออะไรกันแน่?* [ระบบตรวจพบสภาวะจิตใจของผู้ใช้งานบรรลุเงื่อนไขปลดล็อก] [กำลังทำการซิงโครไนซ์แก่นแท้แห่งวิญญาณ...] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่ภารกิจเพื่อการเอาชีวิตรอดอีกต่อไป แต่คือ ‘การเดิมพัน’ ของจุดเปลี่ยนแห่งยุคสมัย] เสียงแจ้งเตือนจักรกลดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์อย่างต่อเนื่อง ทว่าครั้งนี้มันไร้ซึ่งเสียงสังเคราะห์ที่น่ารำคาญ มีเพียงความถี่ต่ำที่สั่นสะท้อนลึกถึงขั้วหัวใจ เรย์กำด้ามมีดแล่เนื้อในมือแน่นขึ้นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว โครงสร้างทางกายภาพของราชันอสูรโลหิตในสายตาของเขาแปรเปลี่ยนไป มันไม่ได้ถูกมองเป็นศัตรูที่น่ากลัวอีกต่อไป แต่เป็น ‘ความท้าทายครั้งใหญ่ที่สุด’ ที่โลกใบนี้โยนเข้ามาในครัวของเขา “คุณเอลิน่าครับ” เรย์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทแต่ทรงพลังอย่างประหลาด “อะ... อะไร?” เอลิน่าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันมาสบตา “ช่วยคุ้มกันแนวหลังให้อีกสามนาทีนะครับ” เรย์พลิกข้อมือเบาๆ มีดแล่เนื้อเล่มยาวเปล่งแสงสีทองเรืองรองขึ้นทีละนิด อาหารจานนี้ไม่ใช่แค่การกอบกู้สถานطة แต่เป็นการประกาศให้โลกได้รู้ว่า ไม่ว่าอุปสรรคจะใหญ่หลวงเพียงใด พ่อค้าคนนี้ก็จะเปลี่ยนมันให้กลายเป็น ‘ความหวัง’ ที่อร่อยที่สุดให้จงได้ “ผมจะจัดการแล่เนื้อส่วนที่ดีที่สุด... มาทำอาหารมื้อกลางคืนให้ทุกคนทานกันเองครับ” ราชันอสูรโลหิตคำรามก้องจนผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือน เศษหินร่วงหล่นลงมาราวกับหิมะโปรุยนอกฤดู เงาทมิฬมหึมารemitted พลังงานสีแดงฉานพุ่งตรงเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วเหนือเสียง เรย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายขยับสอดประสานกับระบบอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางประกายไฟจากการปะทะและกลิ่นหอมของสมุนไพรที่เริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวล ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่คมมีดจะกระทบกับเกราะอสูร ร่างเงาปริศนาสายหนึ่งก็พุ่งแหวกมิติเข้ามาขวางกลางวงต่อสู้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้โลหิตในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง— “ระวังตัวด้วยนะพ่อค้าหนุ่ม... เพราะ ‘แขกรับเชิญ’ ที่แท้จริงของงานนี้ เพิ่งจะส่งบัตรเชิญมาถึงต่างหากล่ะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติแห่งการเติบโตไปด้วยกันนะครับ