ค่ำคืนใต้แสงจันทร์ดันเจี้ยน

"ท่านกำลังใช้เกลือหินภูเขาไฟผิดวิธี... มันจะทำให้โปรตีนในเนื้อหดตัวเร็วเกินไปจนสูญเสียความชุ่มฉ่ำนะครับ เอลิน่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนลึกล้ำ ภายในชั้นที่ 4 ของดันเจี้ยนเขตอภัยทานที่ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นแคมป์พักแรมชั่วคราว แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากกองไฟดวงเล็กสะท้อนกระทบกับโครงหน้าคมคายของเรย์ ฮันเตอร์หนุ่มผู้ใช้เวลาทั้งชีวิตในการมองโลกผ่านเลนส์ของวัตถุดิบอาหาร เขากำลังก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นจอมเวทระดับสูง เอลิน่าสะดุ้งเล็กน้อย เปลือกตาสวยกะพริบถี่เพื่อขับไล่ความเหม่อลอย ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉย เย็นชา และเปี่ยมด้วยรังสีอำมหิตยามอยู่ต่อหน้าเหล่ามอนสเตอร์ บัดนี้กลับเจือสีระเรื่อจางๆ บริเวณพวงแก้มยามที่ปลายนิ้วเรียวของเธอชะงักค้างอยู่เหนือกระทะหินเวทมนตร์ "ฉัน... แค่กะปริมาณคลาดเคลื่อนไปนิดหน่อยเท่านั้นเองค่ะ... เอ่อ หมายถึง... ครับ" เอลิน่ารีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นชินออกไป ดวงตาสองสีที่ทรงพลังหลบวูบลงมองพื้น เธอกำคณาจารย์เวทในมือแน่นราวกับมันเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวที่จะช่วยพยุงความนิ่งสงบในใจที่กำลังสั่นไหว เรย์ระบายยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายเฉพาะตัวของสมุนไพรป่าและกลิ่นหอมสะอาดของบุรุษผู้ผ่านศึกมาโชกโชนลอยละลิ่วเข้าจมูกของจอมเวทสาว จนชีพจรในกายของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เรย์รังสรรค์เมนู "สเต็กมังกรคริสตัลคลุกซอสเห็ดราตรี" จนสามารถพิชิตใจและกระเพาะอาหารของเธอเมื่อหลายวันก่อน สถานะระหว่างทั้งสองก็เปลี่ยนผ่านจากผู้ว่าจ้างและฮันเตอร์แรงก์ F กลายมาเป็นผู้ร่วมชะตากรรมที่ลึกซึ้งขึ้นทีละน้อย โดยเฉพาะในค่ำคืนนี้—คืนที่แสงจันทร์สีครามสาดส่องผ่านช่องเพดานหินพังทลายลงมาอาบไล้เรือนร่างของทั้งสองคนให้ราวกับภาพวาดในหอศิลป์ชั้นสูง "ให้ผมช่วยนะครับ" เรย์เอื้อมมือไปกุมทับมือเรียวที่ถือขวดเกลือหินของเอลิน่าอย่างนุ่มนวล สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านเล็กน้อยจากการจับมีดทำครัวและอาวุธ ส่งผ่านความอบอุ่นพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของจอมเวทสาวจนเธอเผลอกลั้นหายใจ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกร่ายเวทอัมพฤกษ์ เอลิน่าช้อนตาขึ้นมองสบกับดวงตาคมปลาบที่พราวระยับด้วยความจริงใจ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองใกล้เสียจนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ท่ามกลางเสียงแตกปะทุเบาๆ ของกองไฟ บรรยากาศรอบกายไม่ได้มีกลิ่นอายอันตรายของดันเจี้ยนหลงเหลืออยู่เลย กลับอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในใจของคนทั้งคู่ "เรย์... เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไรคะ... เอ้ย! ทำอะไรกันแน่..." เสียงของเอลิน่าขาดหายเป็นห้วงๆ ความเยือกเย็นที่เธอสั่งสมมาหลายปีพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่ออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มผู้กุมความลับเรื่องกระเพาะอาหารของเธอ "ผมก็แค่... อยากให้มื้อค่ำมื้อนี้สมบูรณ์แบบที่สุด สำหรับคุณยังไงล่ะครับ" เรย์กระซิบแผ่วเบาริมหู น้ำเสียงนั้นทุ้มนุ่มและเปี่ยมด้วยความใส่ใจ จนหัวใจของเอลิน่าเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เธอยินยอมปล่อยให้มือหนานั้นนำพาขวดเกลือโรยลงบนเนื้อย่างอย่างช้าๆ โดยปราศจากการขัดขืนใดๆ ทั้งสิ้น ความเงียบงันที่งดงามโรยตัวลงมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงย่างเนื้อฉู่ฉ่าและกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่กระตุ้นความอยากอาหาร เอลิน่ายืนนิ่งปล่อยให้เรย์ยืนซ้อนหลังโอบล้อมเธอไว้เพื่อสอนเทคนิคการปรุงอาหาร แขนแกร่งที่ทอดผ่านลำตัวทำให้เธรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ความรู้สึกอ้างว้างที่เคยเกาะกุมจิตใจของจอมเวทผู้โดดเดี่ยวมาตลอดชีวิต คล้ายถูกละลายหายไปในพริบตาด้วยความอบอุ่นจากชายหนุ่มผู้นี้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่ความลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย... *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของพลังงานมานาในรัศมี 500 เมตร]* *[คำเตือน: ตรวจพบ "ราชันอสูรเงา" ระดับจักรพรรดิ (Empress-Class) กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตปลอดภัยระดับ SSS]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ความสัมพันธ์ระดับ "คู่ชีวิต" ระหว่างโฮสต์และผู้ติดตามบรรลุ 80% ปลดล็อกสกิลลับ "ห้วงเวลาแห่งพันธะนิรันดร์"]* พรึบ! เปลวไฟในกองไฟดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ แสงจันทร์สีครามด้านบนถูกบดบังด้วยเงาทะมึนขนาดมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งเพดานดันเจี้ยน แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้กระดูกในร่างกายแทบแหลกสลายกดทับลงมาทันที เอลิน่าเปลี่ยนสีหน้าจากความเขินอายกลายเป็นความตื่นตัวระดับสูงสุดในเสี้ยววินาที ร่างกายของเธอสัญชาตญาณพุ่งพล่าน ร่ายเกราะเวทสีม่วงเข้มขึ้นปกป้องทั้งคู่ไว้โดยอัตโนมัติ "เรย์! ถอยไป!" เอลิน่าตะโกนลั่น แว่นตาสีชาของเธอสะท้อนแสงวาบ เผยให้เห็นไอสังหารที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เธอเคยปลดปล่อยมา แต่เรย์กลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย มือข้างหนึ่งยังคงถือมีดแล่เนื้อสแตนเลสสตีลที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาววับ "ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ เอลิน่า..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทรงพลังจนหยุดความตื่นตระหนกของหญิงสาวได้ชะงัก "ดูเหมือนว่า... ค่ำคืนนี้เราจะได้วัตถุดิบชิ้นใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยล่ามาแล้วล่ะครับ" ซู... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเหยียบย่างลงบนพื้นหิน พร้อมกับเงาสูงตระหง่านของสิ่งมีชีวิตที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า... ขอพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความเข้มข้นไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ