จอมเวทผู้เย็นชากับกลิ่นหอมปริศนา

“หมอบลง!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของเอลิน่าดังขึ้นพร้อมกับม่านพลังเวทสีครามที่แผ่ขยายออกเป็นรูปโดมครอบคลุมร่างของเราทั้งสองคนไว้ในเสี้ยววินาที แรงปะทะมหาศาลจากฝีเท้าของกองกำลังกิลด์ใหญ่เบื้องล่างกระแทกเข้ากับพื้นหินจนเศษหินและฝุ่นผงคละคลุ้ง ทัศนียภาพในดันเจี้ยนชั้นที่สี่ถูกย้อมด้วยความอลหม่าน ทว่าท่ามกลางความตึงเครียดที่ราวกับเส้นด้ายขาดสะบั้น กลิ่นหอมกรุ่นของ ‘ซุปกระดูกมังกรตุ๋นสมุนไพรป่า’ ที่เคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีงาช้างข้นคลักรินไหลจากหม้อเหล็กหล่อของผม กลับลอยฟุ้งทะลวงผ่านม่านเวทออกไปอย่างไร้ความปรานี นี่ไม่ใช่กลิ่นหอมธรรมดา แต่มันคือกลิ่นอายอันเย้ายวนของมานาบริสุทธิ์และไขมันสัตว์อสูรระดับสูงที่ผ่านการปรุงด้วยทักษะ ‘พ่อค้าอาหารระดับตำนาน’ ตึง! ตึง! ตึง! “เฮ้ย! นั่นมันกลิ่นอะไรวะ? กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอแบบนี้มันมาจากไหนกันวะเนี่ย หรือว่ามีสมุนไพรล้ำค่าซ่อนอยู่แถวนี้!” เสียงตะโกนของหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนจากกิลด์ ‘อัสนีทมิฬ’ ดังลั่นผ่านความมืด พวกเขาไม่ได้สนใจพวกเราที่หลบอยู่หลังโขดหินเลยแม้แต่น้อย สัญชาตญาณดิบของฮันเตอร์ระดับสูงถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นอาหารจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน ผมลอบถอนหายใจยาว ชำเลืองมองหม้อซุปที่ยังคงเดือดปุดๆ ส่งเสียง *ปุ๋ق... ปุ๋ق...* ชวนหิว ในฐานะฮันเตอร์แรงก์ F ที่ใช้การทำอาหารเป็นอาวุธและวิถีชีวิต ผมรู้ดีว่านี่คือดาบสองคม กลิ่นหอมที่ปรุงแต่งด้วยวัตถุดิบดันเจี้ยนไม่เพียงแต่ดึงดูดมนุษย์ผู้หิวโหยเท่านั้น... แต่มันยังปลุกเร้าฝูงสัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดลึกยิ่งกว่า “นาย... เจ้าคนสติเฟื่อง!” เอลิน่ากัดริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสีไพลินของจอมเวทสาวผู้เยือกเย็นฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก มือเรียวบางของเธอกำด้ามไม้เท้าคทาเวทแน่นจนข้อต่อขาวโพลน แม้เธอจะเก่งกาจเพียงใด แต่การต้องรับมือทั้งกองกำลังฮันตร์นับร้อยและฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะกลิ่นซุปพร้อมกันในพื้นที่ปิดตายเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องที่จะมองโลกในแง่ดีได้เลย “ใจเย็นก่อนครับคุณเอลิน่า... ของอร่อยมักมาพร้อมกับความเสี่ยงเสมอ” ผมกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางหยิบช้อนไม้คนซุปเบาๆ เพื่อให้กลิ่นหอมกระจายตัวน้อยลง “อีกอย่าง... ในวิกฤตย่อมมีวัตถุดิบชั้นเลิศซ่อนอยู่เสมอ ดูนั่นสิครับ” พริบตาเดียว เงาดำทะมึนจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกของผนังหินเบื้องบน ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่สะท้อนกับแสงเรืองรองของคริสตัลในดันเจี้ยน พวกมันคือ ‘เขี้ยวด่างทมิฬ’ สัตว์อสูรเขี้ยวดาบระดับ C ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและรวดเร็ว เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่กิลด์อัสนีทมิฬ แต่คือหม้อซุปตรงหน้าผม! “เวทมนตร์แห่งสายลม—จงพัดพาความตาย!” เอลิน่าไม่ปล่อยให้สถานการณ์เลวร้ายไปกว่านี้ เปลวเพลิงสีครามและกระแสลมหมุนวนถูกร่ายออกมาอย่างรวดเร็วราวกับร่ายรำ คทาในมือของเธอตวัดวาดเป็นวงกลม คมมีดสายลมเฉือนผ่านร่างของเขี้ยวด่างทมิฬตัวแรกที่พุ่งเข้ามาจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อน เลือดสีดำสาดกระเซ็นไปทั่วผนังถ้ำ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมของสมุนไพรกล2ายเป็นความฉุนเฉียวที่แปลกประหลาด ทว่า จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป เสียงคำรามก้องคำรามสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ ฮันเตอร์จากกิลด์อัสนีทมิฬที่กำลังงุนงงกับกลิ่นอาหารเมื่อครู่ บัดนี้ต้องเบนความสนใจมายังฝูงสัตว์อสูรที่พรูออกมาโจมตีพวกเขาเช่นกัน ความชุลมุนวุ่นวายบังเกิดขึ้นในพริบตา เสียงกรีดร้อง เสียงระเบิดของเวทมนตร์ และเสียงคำรามของสัตว์อสูรประสานกันเป็นบทเพลงแห่งความตาย “เรย์! ข้าต้านพวกมันได้อีกไม่นาน! เกราะมานาเริ่มร้าวแล้ว!” เอลิน่าหันมาตะโกนบอกผม เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมน ผมพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด ระบบฮันเตอร์ในหัวส่งเสียงเตือนรัวๆ [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ‘ฝูงเขี้ยวด่างทมิฬคลั่งกลิ่นซุป’] [ภารกิจลับเปิดใช้งาน: ใช้ ‘ซุปกระดูกมังกร’ เป็นเหยื่อล่อเพื่อแยกสลายกลุ่มกิลด์อัสนีทมิฬ และเก็บเกี่ยววัตถุดิบเกรด A จากหัวหน้าฝูงอสูร] [รางวัลหากสำเร็จ: สูตรลับ ‘เนื้อย่างเกลือหินอัสนี’ และปลดล็อกทักษะเนตรพ่อค้าขั้นสูง] ผมแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายคมกลา ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณของเชฟและนักสู้ ผมตักน้ำซุปเดือดๆ ขึ้นมาหนึ่งทัพพีเต็มๆ ก่อนจะสาดมันออกไปนอกเขตม่านพลังเวทไปยังใจกลางกลุ่มฮันเตอร์ของกิลด์อัสนีทมิฬที่กำลังตั้งแนวรบอยู่ “เฮ้ย! อะไรวะนั่น น้ำอะไรมารดหัวกู... อื้อหือ! กลิ่นนี่มัน...!” ฮันเตอร์นายหนึ่งอุทานออกมาด้วยความมึนงง ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา ฝูงเขี้ยวด่างทมิฬทั้งหมดก็เบนเป้าหมายจากพวกผม พุ่งเข้าใส่กลุ่มฮันเตอร์กิลด์อัสนีทมิฬราวกับฝูงผึ้งรุมตอมน้ำหวาน ความโกลาหลระดับหายนะบังเกิดขึ้นทันที แนวป้องกันของกิลด์ใหญ่แตกกระเจิงในพริบตา “นายทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!” เอลิน่ามองการกระทำของผมด้วยความตกตะลึง ปนความทึ่งในความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสุภาพเรียบร้อย “เขาเรียกว่าการยืมมือศัตรูมาตัดกำลังศัตรูครับคุณเอลิน่า...” ผมหันไปยิ้มให้เธอพร้อมกับหยิบมีดแล่เนื้อคู่ใจขึ้นมาถือไว้ในมือ “และตอนนี้... คือเวลาที่วัตถุดิบชิ้นโตที่สุดกำลังจะเดินมาหาเรา” ตึง! พื้นหินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เงาร่างมหึมาสูงกว่าสามเมตรปรากฏขึ้นจากหมอกควันหนาทึบ มันคือ ‘ราช S-Rank’ เจ้าแห่งเขี้ยวด่างทมิฬที่มีเขี้ยวยาวโค้งงอราวกับงาช้าง และที่กลางหน้าผากของมันมีผลึกมานาสีม่วงเข้มส่องแสงระยิบระยับ—วัตถุดิบระดับพรีเมียมที่หาไม่ได้ง่ายๆ! ดวงตาสีแดงฉานของราชสีห์อสูรจ้องมองตรงมาที่เราสองคน กลิ่นอายกดดันระดับสูงแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว เอลิน่าสูดหายใจเข้าลึก and ก้าวขึ้นมาขวางหน้าผมไว้ทันที แม้ร่างกายของเธอจะสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดัน แต่แววตากลับแน่วแน่ไม่มีความหวาดกลัว “ถอยไปข้างหลังซะ เรย์... ตัวนี้ข้าจะจัดการเอง” เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าแฝงไปด้วยพลังเวทมหาศาลที่เริ่มก่อตัวขึ้นรอบกาย ผมมองแผ่นหลังเรียอบางของจอมเวทสาวผู้เยือกเย็นที่ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องผม รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออย่างเงียบงัน พร้อมกับวางมือลงบนไหล่เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น “ไม่ต้องห่วงครับคุณเอลิน่า... งานของผมคือการปรุงอาหาร” ผมกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและมั่นคง “ส่วนงานของพวกเราในวันนี้... คือการทำให้เจ้าตัวใหญ่นี่กลายเป็นเมนูจานเด็ดมื้อค่ำของเราต่างหาก” สิ้นคำพูดนั้น ผลึกมานาสีม่วงบนหน้าผากของราชอสูรก็เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นจนแสบตา พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่ฉีกกระชากความมืดมิดของดันเจี้ยนให้สั่นสะเทือน... และในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บมหึมาของมันตบลงมาตรงหน้า—เงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาขวางกรงเล็บนั้นไว้ด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นข้างหูผม “ช้าก่อนพ่อค้าหนุ่ม... อาหารจานนี้ เกรงว่าข้าคงต้องขอร่วมวงด้วยคนนะ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในรสชาติแห่งการผจญภัยครั้งนี้ด้วยกันเสมอนะครับ