การแลกเปลี่ยนด้วยรสชาติ

“ช้าก่อนพ่อค้าหนุ่ม... อาหารจานนี้ เกรงว่าข้าคงต้องขอร่วมวงด้วยคนนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังกังวานขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะเงียบสงัดหลังสิ้นเสียงการต่อสู้ เรย์หยุดมือที่กำลังถือมีดเล่มเล็กเตรียมจะหั่นสเต็กเนื้อหนอนยักษ์สีน้ำเงินเข้ม เขาไม่ได้หันไปในทันที แต่ค่อยๆ บรรจงวางมีดลงบนเขียงไม้ช้าๆ อย่างใจเย็น เอลิน่าที่ยืนอยู่ข้างกายขยับตัวทันที ฝ่ามือเรียวบางของเธอเปล่งประกายด้วยอักขระเวทมนตร์สีครามสั่นระริก เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเทาหม่นที่ยืนอยู่ด้านหลัง—ชายผู้มีดวงตาสีอำพันเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อ “ท่านคือใคร และทำไมถึงสนใจเมนูเกรด F ของฮันเตอร์กระจอกๆ อย่างผมครับ” เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้เหงื่อเม็ดเล็กจะซึมออกมาตามไรผมก็ตาม ชายแปลกหน้าก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของดันเจี้ยนตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่าน “ข้าชื่อ ‘กิลเบิร์ต’ อดีตอาจารย์สอนทักษะแห่งหอคอยทมิฬ เรื่องชื่อชั้นของเจ้าน่ะข้าไม่สน แต่สิ่งที่ข้าสนใจคือกลิ่น... กลิ่นที่เจ้ากำจัดความเป็นพิษของ ‘หนอนยักษ์ดิน’ ออกไปได้หมดจดจนเหลือเพียงความหวานล้ำลึกแบบนี้ต่างหาก” เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบโต้ แต่กลับเลื่อนจานสเต็กที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปตรงหน้ากิลเบิร์ต “ในเมื่อท่านอาจารย์กิลเบิร์ตให้เกียรติร่วมวง... เชิญชิมดูครับ รสชาติที่แลกมาด้วยการเสียเหงื่อในดันเจี้ยนชั้นที่ 10 นี้ หวังว่าจะคุ้มค่ากับเวลาของท่าน” กิลเบิร์ตไม่ลังเล เขาใช้มีดพกที่ดูธรรมดาหั่นเนื้อหนอนที่ยังคงความนุ่มชุ่มฉ่ำจนน่าประหลาดใจเข้าปาก ทันทีที่เนื้อสัมผัสลิ้น ดวงตาของนักรบผู้คร่ำหวอดในสมรภูมิเบิกกว้าง รสสัมผัสที่ควรจะหยาบกร้านกลับนุ่มละมุนแทบละลายในปาก ตามด้วยรสเผ็ดร้อนจากเครื่องเทศท้องถิ่นที่เรย์จงใจปรุงขึ้นเพื่อกระตุ้นประสาทสัมผัส “เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร?” กิลเบิร์ตวางมีดลง ลมหายใจของเขาเริ่มหอบสั่น “นี่ไม่ใช่แค่การปรุงอาหาร แต่มันคือการ ‘คัดสรรแก่นพลัง’ ในวัตถุดิบออกมา” เรย์ยิ้มบางๆ สายตาของเขาเป็นประกายคมกริบ “ผมไม่ได้ทำอะไรมากครับ แค่ใช้ความร้อนที่พอเหมาะกับพลังงานเวทในวัตถุดิบ... ว่าแต่ท่านอาจารย์ครับ ในเมื่ออาหารรสถูกปากท่านแล้ว ไม่ทราบว่าท่านพอจะมี ‘คำแนะนำ’ ให้กับฮันเตอร์ที่อยากจะอัปเกรดพลังจากระดับ F ไปสู่ระดับ E บ้างไหมครับ?” เอลิน่าเบิกตากว้าง เธอรีบกระซิบ “เรย์! อย่าแลกเปลี่ยนความลับแบบนั้นกับคนแปลกหน้า!” เรย์ส่ายหน้าเบาๆ สายตาของเขามุ่งมั่น การเป็นพ่อค้าในดันเจี้ยนต้องรู้จักอ่านเกม กิลเบิร์ตไม่ใช่คนร้าย แต่เป็นนักชิมที่แสวงหาความสมบูรณ์แบบ และเขาก็คือคำตอบของความสมบูรณ์แบบนั้น กิลเบิร์ตหัวเราะร่า รอยแผลเป็นบนใบหน้าดูอ่อนโยนลงทันตา “เจ้าหนุ่ม... เจ้าเป็นพ่อค้าที่ร้ายกาจจริงๆ รู้จักหยิบยื่นสิ่งที่ข้าโหยหาที่สุดในรอบสิบปีมาแลกเปลี่ยนงั้นรึ? ได้... ข้าจะบอกให้ ข้อผิดพลาดของเจ้าไม่ใช่ที่ ‘พลังเวท’ แต่มันคือ ‘จังหวะการหายใจ’ ของเจ้าต่างหาก” กิลเบิร์ตลุกขึ้นยืน เขาขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย สายลมรอบตัวก็หมุนวนรุนแรงจนเอลิน่าต้องกางบาเรียป้องกัน “จงจำไว้ การอัปเกรดไม่ได้อยู่ที่การสะสมพลัง แต่มันคือการทำให้ร่างกายเป็นส่วนหนึ่งของดันเจี้ยน... เจ้าต้องทำให้อาหารที่เจ้าทำ ‘หลอมรวม’ เข้ากับเซลล์ของคนที่กินเข้าไปได้โดยไร้การต่อต้าน เหมือนที่เจ้าทำกับเนื้อหนอนจานนี้” ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นในหัว [ติ๊ง! คุณได้รับคำแนะนำจากอดีตปรมาจารย์ทักษะ: เงื่อนไขการปลดล็อก ‘จิตสัมผัสแห่งรสปรุง’ สำเร็จ] [ระดับความสัมพันธ์กับกิลเบิร์ต: สหายร่วมโต๊ะอาหาร] [คำเตือน: ตรวจพบไอเทม ‘แก่นแท้แห่งดันเจี้ยน’ ในกระเป๋าเป้ของคุณ ทำปฏิกิริยากับกลิ่นสเต็กที่ตกค้าง] เรย์หน้าซีดเผือด เขาหยิบถุงหนังที่เก็บ ‘หัวใจหนอนยักษ์’ ออกมา สิ่งนั้นกำลังส่องแสงสีม่วงวาบและสั่นไหวอย่างรุนแรง กิลเบิร์ตชะงัก สายตาสีอำพันจ้องมองวัตถุดิบในมือเรย์ราวกับเห็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต “นั่น... เจ้าไปเอา ‘แก่นแท้แห่งดันเจี้ยนชั้นลึก’ มาจากไหน? ของพรรค์นี้มันควรจะอยู่ในร่างของบอสชั้นที่ 20 ไม่ใช่เรอะ!” ยังไม่ทันที่เรย์จะได้เอ่ยปากอธิบาย พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางอย่างขนาดมหึมากำลังตื่นขึ้นจากนิทราที่ยาวนาน เสียงคำรามที่ฟังดูคล้ายเสียงเหล็กเสียดสีกันดังก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องล่าง ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องหัวใจหล่นวูบ ไม่ใช่เสียงคำรามนั้น แต่เป็นหน้าต่างภารกิจระดับ SSS ที่เด้งขึ้นมาบังทัศนียภาพจนมิด [ภารกิจลับ: อัญเชิญผู้พิทักษ์ทมิฬด้วยกลิ่นหอมแห่งหายนะ] [เงื่อนไข: คุณต้องใช้สเต็กหนอนยักษ์ที่ปรุงสำเร็จแล้ว เคลือบด้วยแก่นแท้ดันเจี้ยน เพื่อหยุดยั้ง ‘บอสลับ’ ที่กำลังจะพังทลายดันเจี้ยนชั้นที่ 10 ลงมา!] กิลเบิร์ตถอยหลังกรูด ใบหน้าซีดเผือด “เรย์... รีบโยนไอเทมนั่นทิ้งไปซะ! ตัวที่กำลังมาน่ะ มันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ แต่มันคือ...!” ยังไม่ทันขาดคำ มือสังหารในชุดคลุมสีดำนับสิบชีวิตก็พุ่งออกมาจากเงามืดของกำแพงล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ พร้อมกับคมดาบที่พุ่งตรงมาที่คอหอยของเรย์อย่างพร้อมเพรียง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยนในตอนนี้นะครับ