บททดสอบคัดเลือกแรงก์

คมดาบเหล็กกล้าเจ็ดเล่มพุ่งแหวกอากาศเข้ามาพร้อมกัน สร้างแรงกดดันระดับที่สามารถบดขยี้กระดูกของฮันเตอร์แรงก์ F ให้แหลกสลายได้ในพริบตาเดียว แต่ทว่า เรย์กลับไม่ได้ขยับเขยื้อนถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว สายตาของเขาไม่ได้มองที่คมดาบเหล่านั้นด้วยซ้ำ หากแต่กำลังพิจารณา "ความหนาของชั้นกล้ามเนื้อ" และ "องศาการลงน้ำหนัก" ของมือสังหารเบื้องหน้าอย่างใจเย็น เปร๊าะ! เสียงประทุของเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งดังขึ้นราวกับเสียงดีดนิ้ว ร่างของมือสังหารทั้งสิบในชุดคลุมสีดำถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยหนามน้ำแข็งสีครามแวววาวในเสี้ยววินาที เอลิน่าก้าวออกมาเบื้องหน้าเรย์ คทาในมือของเธอยังคงหลงเหลือไอความเย็นเยียบที่แผ่ขยายจนน้ำค้างบนพื้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองกลุ่มมือสังหารด้วยความเยือกเย็น ดุจดั่งพญาอินทรีที่กำลังมองมดปลวก "ฝีมืออ่อนหัด... ส่งมดปลวกระดับนี้มา คิดว่าจะขัดขวางการสอบคัดเลือกแรงก์ได้จริงหรือครับ?" เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่กดทับจนมือสังหารบางคนถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต เรย์ยกมือขึ้นตบเบาๆ บนไหล่เรียวของเอลิน่า เป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้เธอลงมือเด็ดขาดกว่านี้ เขาก้มตัวลงไปหยิบเศษสมุนไพร "รากเงาโลหิต" ที่หล่นออกมาจากกระเป๋าของหนึ่งในมือสังหาร ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น อาหารมื้อต่อไปที่จะต้องทำให้คณะกรรมการกินในการสอบวันนี้ ดูเหมือนจะมีวัตถุดิบชั้นดีมาส่งถึงที่โดยไม่ต้องออกแรงหาแล้วสินะครับ สามชั่วโมงต่อมา ณ อาคารสมาคมฮันเตอร์ชั้นใน ห้องโถงทดสอบแรงก์อเนกประสงค์ บรรยากาศภายในห้องสอบอบอวลไปด้วยความตึงเครียด คณะกรรมการคุมสอบทั้งสามคนนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้อแข็งตัวยาว สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายและเคลือบแคลงใจ โดยเฉพาะ "มาสเตอร์แบรด" ฮันเตอร์แรงก์ A สายแทงค์ผู้มีแผลเป็นลากผ่านดวงตาซ้าย ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและเกลียดพวกเส้นสายเข้าไส้ "ฮันเตอร์เรย์... แรงก์ F" มาสเตอร์แบรดอ่านเอกสารในมือด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ข้าเห็นใบสมัครของเจ้าแล้ว แปลกประหลาดสิ้นดี คนอื่นเขาสอบเลื่อนขั้นด้วยการประลองฝีมือหรือเคลียร์ดันเจี้ยน แต่เจ้ากลับขอใช้สิทธิ์ 'บททดสอบพิเศษ' ด้วยการทำอาหารให้คณะกรรมการกิน เจ้าคิดว่าสมาคมฮันเตอร์เป็นภัตตาคารข้างทางหรืออย่างไรครับ?" เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ดังขึ้นจากกรรมการอีกสองคนที่นั่งประกบซ้ายขวา เรย์ไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า มือทั้งสองข้างกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์ทำครัวที่นำติดตัวมาด้วยอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ราวกับเชฟมือฉมังที่กำลังเตรียมตัวรังสรรค์อาหารในภัตตาคารระดับมิชลิน ไม่ใช่การสอบชี้ชะตาชีวิต "การต่อสู้และการทำอาหาร ล้วนใช้หลักการเดียวกันครับมาสเตอร์แบรด" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "การควบคุมไฟ การจัดการทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด และการดึงศักยภาพสูงสุดของวัตถุดิบออกมา... สิ่งเหล่านี้คือทักษะที่ฮันเตอร์ผู้เอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนควรจะมีไม่ใช่หรือครับ?" "ปากกล้าดีนี่" แบรดแค่นหัวเราะ "ถ้าอาหารที่เจ้าทำมันไม่อร่อยจนทำให้ข้าประทับใจ ข้าจะใช้สิทธิ์ถอดถอนชื่อเจ้าออกจากทะเบียนฮันเตอร์ถาวรข้อหาทำให้สมาคมเสียเวลา... ลงมือได้!" สิ้นเสียงคำประกาศ เรย์สะบัดมือเปิดระบบหน้าต่างโฮโลแกรม วัตถุดิบทั้งหมดถูกลำดับออกมาวางเรียงรายบนโต๊ะสแตนเลสที่เตรียมไว้ กลิ่นอายพลังมานาจางๆ ลอยคละคลุ้งออกมาทันทีที่วัตถุดิบชิ้นแรกสัมผัสกับอากาศ เอลิน่าที่ยืนกอดอกสังเกตการณ์อยู่มุมห้อง แอบลอบกลืนน้ำน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว แม้เธอจะทานอาหารของเรย์มาหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่ชายหนุ่มลงมือปรุงอาหาร กลิ่นหอมที่สะกดจิตประสาทสัมผัสก็ยังคงทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกมนต์สะกดอยู่ดี เรย์เริ่มจากการจัดการ "เนื้อราชสีห์เขี้ยวเพลิง" ระดับ E ที่ได้จากดันเจี้ยนชั้นลึก เนื้อส่วนนั้นมีความเหนียวและมีกลิ่นสาบป่าที่รุนแรง หากเป็นเชฟทั่วไปคงเลือกที่จะหมักด้วยเครื่องเทศกลิ่นแรงเพื่อกลบเกลิ่น แต่เรย์กลับเลือกใช้มีดสั้นเล่มบางเฉียบ แล่เนื้อเป็นชิ้นบางเฉียบระดับมิลลิเมตร เผยให้เห็นลายไขมันแทรกตัวสวยงามดุจงานศิลปะ "เจ้าเด็กนี่... ใช้มีดคล่องแคล่วใช้ได้" กรรมการฝั่งขวาพึมพำด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้น เรย์หยิบ "รากเงาโลหิต" ที่ยึดมาจากมือสังหารเมื่อเช้าขึ้นมา ล้างทำความสะอาดด้วยน้ำแร่บริสุทธิ์ ก่อนจะนำไปบดละเอียดผสมกับน้ำผึ้งป่าดันเจี้ยนและไวน์ผลไม้หมัก กลิ่นหอมหวานปนฉุนเล็กน้อยเริ่มกระจายตัวไปทั่วห้องโถง จากกลิ่นสาบป่าที่น่าสะพรึงกลัว กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนที่กระตุ้นต่อมน้ำลายของทุกคนในห้องให้ทำงานอย่างบ้าคลั่ง เสียงฉ่า! ของเนื้อที่สัมผัสกับกระทะเหล็กหล่อร้อนจัดดังขึ้น กลิ่นหอมอบอวลของเนยสมุนไพรและเนื้อย่างระดับพรีเมียมลอยฟุ้งไปทั่ว เรย์ควบคุมเปลวไฟในเตาด้วยการส่งมานาเข้าไปหล่อเลี้ยงอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของการปรุงอาหารเต็มไปด้วยความสง่างาม ราวกับเขากำลังร่ายรำอยู่บนสนามรบแห่งรสชาติ ผ่านไปเพียงสิบหนาทีกว่า จานกระเบื้องสีขาวสะอาดก็ถูกวางลงตรงหน้าคณะกรรมการทั้งสามท่าน "ขอเสนอเมนู... 'สเต็กเนื้อราชสีห์เขี้ยวเพลิงซอสน้ำผึ้งรากเงาโลหิต' เชิญรับประทานขณะที่ยังร้อนๆ ครับ" เรย์โค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท มาสเตอร์แบรดขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาใช้ส้อมและมีดหั่นเนื้อชิ้นพอดีคำเข้าปากอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ทันทีที่เคี้ยวลงไปเพียงครั้งเดียว ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน! รสสัมผัสแรกคือความกรอบนอกนุ่มในของเนื้อที่ละลายในปาก ตามมาด้วยรสชาติเข้มข้นกลมกล่อมที่ระเบิดออกมา ความเผ็ดร้อนนิดๆ ของรากเงาโลหิตผสานเข้ากับความหวานละมุนของน้ำผึ้งป่าได้อย่างลงตัว ไร้ซึ่งกลิ่นสาบป่าโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น พลังมานาบริสุทธิ์ที่อัดแน่นอยู่ในเนื้อยังไหลซ่านไปทั่วร่าง กระตุ้นเส้นลมปราณและฟื้นฟูความเหนื่อยล้าของร่างกายในพริบตาเดียว! วิ้ง! [ติ๊ง! คณะกรรมการประเมินความพึงพอใจ: ระดับ SSS!] [ประกาศระบบ: ท่านผ่านการทดสอบเลื่อนขั้นเป็นฮันเตอร์แรงก์ D อย่างเป็นทางการ!] [ปลดล็อกทักษะติดตัวใหม่: 'ลิ้นแห่งเทพยดา (ระดับ 1)'] มาสเตอร์แบรดวางส้อมลงอย่างช้าๆ ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงตอนนี้กลับเรียบเฉย ทว่าหน้าผากของเขากลับมีเหงื่อกาฬผุดซึมออกมาเล็กน้อย เขามองหน้าเรย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากหน้ามือเป็นหลังมือ "เจ้า... ซ่อนเร้นฝีมือระดับนี้ไว้ทำไมกันแน่ ฮันเตอร์เรย์" แบรดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นหลายส่วน เรย์เพียงแค่ยิ้มรับบางๆ กำลังจะเอ่ยปากตอบคำถามนั้น แต่จู่ๆ ประตูเหล็กบานใหญ่ของห้องทดสอบก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงระเบิดมหาศาล! ควันหนาทึบและเศษปูนกระจายเกลื่อน พร้อมกับเงาร่างของชายสวมหน้ากากอนูบิสสีทองที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับบรรยากาศกดดันระดับแรงก์ S ที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับหายใจไม่ออก! "พบตัวแล้ว... พ่อค้าอาหารผู้ครอบครองสูตรลับแห่งบรรพกาล ส่งหัวของเจ้ามาซะ!" [...โปรดติดตามตอนต่อไป... จุดพลิกผันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วครับ!] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับผมเสมอนะครับ