คะแนนเต็มสิบไม่หัก

"พบตัวแล้ว... พ่อค้าอาหารผู้ครอบครองสูตรลับแห่งบรรพกาล ส่งหัวของเจ้ามาซะ!" เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองเบื้องหน้า แรงกดดันระดับฮันเตอร์แรงก์ A แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว ร่างของนักฆ่าสวมหน้ากากเหล็กปรากฏตัวขึ้นจากเงาอย่างกะทันหัน พร้อมกับดาบเล่มยักษ์ที่อาบไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น ทว่า ในห้องรับรองกรรมการผู้ทรงเกียรติ กลับไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้องตื่นตระหนก มีเพียงความเงียบงันที่น่าประหลาดใจราวกับเวลาถูกหยุดไว้ เรย์ยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งยังคงถือตะหลิวเหล็กกล้าที่ใช้ปรุงอาหารเมนูพิเศษ ดวงตาคมกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ สมองของเขาประมวลผลทันที—*ความเร็วระดับนี้ พลังเวทธาตุความมืดผสมผสานกับจิตสังหาร... ไม่ใช่คนของสมาคมฮันเตอร์แน่ น่าจะเป็นพวกสกาเวนเจอร์จากกิลด์ใต้ดินที่หมายตาวัตถุดิบระดับตำนานในแหวนมิติของฉันสินะครับ* เปรี๊ยะ! ก่อนที่คมดาบมรณะจะสัมผัสถึงตัวเรย์ ร่างของเอลิน่าก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า เปลวเพลิงสีครามลุกโชนขึ้นจากฝ่ามือเรียวบาง จิตเวทอันเย็นเยียบแต่ทรงพลังบดขยี้แรงกดดันของนักฆ่าคนนั้นจนแหลکสลายในพริบตา ดวงตาสีฟ้าครามของจอมเวทสาววาวโรจน์ด้วยความรำคาญ "รบกวนเวลาชิมอาหารของท่านประธานและคณะกรรมการ... เสียมารยาทเกินไปหน่อยไหมครับ" เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้มือสังหารแรงก์ A ถึงกับผงถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตื่นตระหนก "ยะ... ยายปีศาจน้ำแข็งแห่งหอคอยเวทมนตร์!" นักฆ่าผู้นั้นอุทานออกมาด้วยความตกใจ เขาไม่คาดคิดว่าฮันเตอร์แรงก์ F ที่ข่าวลือบอกว่าเป็นเพียงพ่อค้าเร่กระจอก จะมีจอมเวทระดับสูงผู้นี้คอยคุ้มกันอย่างใกล้ชิด "พอแค่นั้นแหละ เอลิน่า" เรย์ยกมือขึ้นห้ามปรามด้วยรอยยิ้มสุภาพ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งและทรงพลังพอที่จะดึงสติทุกคู่สายตาในห้องให้กลับมายังจานอาหารตรงหน้า "ปล่อยให้เรื่องข้างนอกจัดการทีหลัง ตอนนี้... กรรมการทุกท่านกำลังรอผลการประเมินอยู่ไม่ใช่หรือครับ" สายตาทุกคู่ภายในห้องหันกลับไปยังจานกระเบื้องเคลือบสีขาวตรงหน้าอย่างพร้อมเพรียง บนจานนั้นคือ **'สเต็กเนื้อราชสีห์เพลิงภูเขาไฟหมักซอสเห็ดทรัฟเฟิลดันเจี้ยน'** ควันสีขาวบางเบายังคงลอยกรุ่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่ผสมผสานระหว่างความเผ็ดร้อนของเนื้อสัตว์อสูรและความละมุนลิ้นของเนยสมุนไพร เนื้อชิ้นนั้นถูกย่างจนผิวภายนอกเป็นสีน้ำตาลทองกรอบอร่อย แต่ภายในยังคงความฉ่ำและสีชมพูระเรื่อไว้อย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่อาหาร แต่มันคือผลงานศิลปะที่สร้างสรรค์ขึ้นจากกฎเกณฑ์ของดันเจี้ยน ประธานกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ซึ่งเป็นฮันเตอร์ระดับ S ผู้ผ่านศึกมานับร้อยครั้ง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือที่ถือส้อมสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต เขาใช้ส้อมกดลงบนเนื้อชิ้นนั้นเบาๆ และเพียงแค่สัมผัสแรก แรงสะท้อนจากความนุ่มของเนื้อก็ส่งผ่านมาถึงปลายนิ้ว "นะ... นุ่มขนาดนี้เลยหรือ?" ประธานกรรมการพึมพำด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขานำชิ้นเนื้อเข้าปากอย่างระมัดระวัง และในวินาทีที่ฟันกระทบลงบนเนื้อสัมผัส ความมหัศจรรย์ก็ระเบิดขึ้น ตูม! รสชาติอันล้ำลึกพวยพุ่งทะยานเข้าสู่ต่อมรับรส ความเผ็ดร้อนของเพลิงภูเขาไฟถูกความหวานละมุนของไขมันแทรกซึมเข้าตัดทอนอย่างลงตัว ซอสเห็ดทรัฟเฟิลช่วยยกระดับความกลมกล่อมให้พุ่งทะยานขึ้นไปอีกขั้น แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบฮันเตอร์ดังขึ้นในหัวของคณะกรรมการทุกคนพร้อมกัน ราวกับเสียงระฆังแห่งการตื่นรู้ [ตรวจพบการดูดซึมอาหารระดับตำนาน: สเต็กราชสีห์เพลิงภูเขาไฟ] [สถานะปัจจุบัน: พลังชีวิต (HP) ฟื้นฟู 100% ภายใน 3 วินาที!] [สถานะพิเศษ: ปลดล็อกบัฟ 'กายาอัคคีอมตะ' (ต้านทานเวทมนตร์ธาตุไฟ 80% และเพิ่มพลังโจมตีทางกายภาพ 50%) เป็นเวลา 2 ชั่วโมง!] [สถานะจิตใจ: ขจัดอาการผิดปกติทางจิตใจและความเหนื่อยล้าทั้งหมดทันที!] พรึบ! ร่างของประธานกรรมการที่นั่งหลังค่อมด้วยความชราภาพและอาการบาดเจ็บสะสมจากดันเจี้ยนเมื่อหลายปีก่อน กลับยืดตรงขึ้นในทันที ดวงตาที่เคยขุ่นมัวกลับมาเปล่งประกายคมกلاว รอยแผลเป็นที่หน้าอกของเขาซึ่งเกิดจากไอพิษมังกรเริ่มจางหายไปต่อหน้าต่อตา เนื่องจากเซลล์ในร่างกายได้รับการฟื้นฟูอย่างก้าวกระโดดด้วยพลังงานบริสุทธิ์จากอาหารจานนี้ "นี่มัน... บ้าไปแล้ว..." กรรมการอาวุโสอีกคนถึงกับทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้ด้วยความตื่นตะลึง หายใจหอบถี่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความปีติ "แผลเป็นจากคำสาปมังกรของฉัน... มันกำลังสลายไป! พลังเวทในร่างขยายตัวขึ้นสามเท่าในพริบตาเดียว!" กรรมการทุกคนในห้องต่างนิ่งอึ้ง พวกเขาต่างเป็นฮันเตอร์ระดับสูงที่ลิ้มลองอาหารฟื้นฟูมานับไม่ถ้วน แต่อาหารจานไหนเล่าจะให้ผลลัพธ์ที่รุนแรงและบริสุทธิ์ผุดผ่องถึงเพียงนี้ ไม่มีผลข้างเคียง ไม่มีอาการแน่นท้อง มีเพียงพลังชีวิตที่เปี่ยมล้นและความกระจ่างแจ้งในจิตวิญญาณ ประธานกรรมการวางส้อมลงอย่างช้าๆ เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองเรย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความเคารพอย่างสูง "คะแนนเต็มสิบ..." เสียงของประธานกรรมการสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "ไม่สิ... สำหรับอาหารจานนี้ ไม่มีตัวเลขใดในระบบประเมินของสมาคมที่จะคู่ควรกับการให้คะแนนได้ พ่อค้าเรย์... เจ้าไม่ได้เป็นแค่พ่อค้าธรรมดา เจ้าคือผู้พลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์การล่าและการเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนอย่างแท้จริง!" รอยยิ้มสุภาพปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเรย์ เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทของสุภาพบุรุษผู้ถ่อมตัว ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและชัยชนะอยู่แค่เอื้อมนั้นเอง กริ๊ก... เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นที่กรอบหน้าต่างห้องรับรองชั้นบนสุด ความหนาวเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามาจนไอหายใจกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เอลิน่าหันขวับไปมองทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด บนขอบหน้าต่างนั้น ร่างของชายสวมชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่ ดวงตาสีแดงฉานภายใต้ฮู้ดจับจ้องมาที่เรย์ราวกับพญามัจจุราชกำลังมองเหยื่อในกำมือ และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนต้องสะดุดก็คือ... สัญลักษณ์รูปกางเขนกลับหัวบนปกเสื้อของเขา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่ล่มสลายไปเมื่อร้อยปีก่อน "เจอตัวแล้ว... ผู้สืบทอดแห่งเตาไฟโบราณ" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงขูดของโลหะดังขึ้น "จงมอบวิญญาณและสูตรอาหารทั้งหมดให้แก่เจ้านายของเราซะ... หรือไม่ก็ให้ข้าได้ตัดหัวพวกมันทิ้งเสียตรงนี้" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความตื่นเต้นไปกับเมนูจานนี้ด้วยกันนะครับ