คำเชิญจากกิลด์อสรพิษ

“ข้าบอกแล้วไงว่าสูตรอาหารพวกนี้ไม่ได้มีไว้ขาย และเตาไฟนั่นก็ไม่ใช่สมบัติที่จะยกให้ใครหน้าไหนได้ทั้งนั้น” น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานด้วยความเด็ดเดี่ยวในระยะประชิด ปลายมีดสเตนเลสสตีลเกรดดันเจี้ยนที่เขาถืออยู่ในมือซ้ายไม่ได้สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเบื้องหน้าของเขาคือเงาสีดำทมิฬที่แผ่ไอสังหารระดับแรงก์ A ออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน เงาร่างนั้นคือ “การ์กอยล์เงาโลหิต” นักฆ่ารับจ้างแห่งกิลด์อสรพิษ กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเมืองหลวงผู้ควบคุมเส้นทางการค้าใต้ดินทั้งหมด ดวงตาสีแดงฉานภายใต้ฮู้ดสีเข้มจดจ้องมองใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำมันสมุนไพรเรืองแสงสีฟ้าจางๆ—กลิ่นหอมหวานของเนื้อย่างพริกไทยดำป่าดันเจี้ยนยังคงคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ตัดกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาจากบาดแผลที่แขนขวาของนักฆ่าผู้นั้น ชั่วเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้... ในขณะที่เสียงขูดโลหะยังไม่ทันสิ้นสุดลง การ์กอยล์เงาโลหิตพุ่งทะลุเงาไม้เข้ามาหมายจะปลิดชีพพ่อค้าหนุ่มผู้ครอบครองสูตรลับโบราณ แต่สิ่งที่ต้อนรับมันกลับไม่ใช่ความตื่นตระหนก หากแต่เป็น “กระทะเหล็กหล่อร้อนจัด” ที่ตวัดสวนกลับด้วยแรงเหวี่ยงระดับฮันเตอร์แรงก์ C ผสานกับทักษะ [การสไลด์วัตถุดิบระดับมาสเตอร์] ที่แปลงการโจมตีอันรวดเร็วให้กลายเป็นจังหวะแล่เนื้อเฉือนเอ็นได้อย่างแม่นยำรากับมันเป็นเพียงชิ้นเนื้อวัวส่วนสะโพก “สามหาว...” เสียงแหบพร่าลอดไรฟันออกมาด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น มันกุมแขนขวาที่ถูกคมมีดของเรย์เฉือนลึกจนเห็นกล้ามเนื้อ “เจ้าเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F ขยะสังคมที่อาศัยเศษเดนในดันเจี้ยน... กล้าดียังไงมาทำร้ายยอดนักฆ่าแห่งกิลด์อสรพิษ!” “แรงก์ F หรือแรงก์ S มันก็มีเลือด มีเนื้อ และที่สำคัญที่สุด... มีความหิวเหมือนกันหมดนั่นแหละครับ” เรย์ขยับแว่นตาเล็กน้อย แววตาคมกริบวิเคราะห์อัตราการเต้นของหัวใจและจังหวะการหายใจของศัตรูอย่างใจเย็น “คุณอาจจะเป็นนักฆ่าที่เก่งกาจในที่มืด แต่ในพื้นที่ทำครัวของผม... คนที่จะเป็นคนกำหนดว่าใครจะได้กินอะไร หรือใครจะกลายเป็นวัตถุดิบ... คือผมครับ” บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เอลิน่าที่ยืนอยู่ห่างออกไปสามก้าวไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอมีประกายไฟสีม่วงเข้มของมานาระดับสูงเต้นระยิบระยับเป็นวงกลม ดวงตาคู่สวยมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเย็นชา สายตาของเธอบ่งบอกชัดเจนว่า หากไส้ศึกจากกิลด์อสรพิษผู้นี้ขยับตัวแม้แต่นนิดเดียว เปลวเพลิงชำระล้างวิญญาณจะแผดเผาให้ร่างนี้กลายเป็นเถ้าธุลีโดยไม่ต้องรอให้เรย์ออกคำสั่งซ้ำสอง “คุณเรย์ถอยไปก่อนเถอะค่ะ... เอ้ย... ถอยไปก่อนเถอะครับ” เอลิน่าเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นเคย แต่ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการทันทีเมื่อเห็นเรย์หันมามองด้วยหางตา “คนประเภทนี้... คุยด้วยภาษาดอกไม้คงไม่รู้เรื่อง ต้องใช้ความร้อนสูงระดับหพันองศาเท่านั้นถึงจะยอมคายความจริงออกมาได้” การ์กอยล์เงาโลหิตกัดฟันกรอด มันรู้ตัวดีว่าต่อให้ฝีมือการลอบสังหารของตนจะร้ายกาจเพียงใด แต่การเผชิญหน้ากับจอมเวทสายควบคุมพื้นที่อย่างเอลิน่าในระยะประชิด และพ่อค้าหนุ่มที่มีปฏิกิริยาตอบสนองไวรากับสัตว์ป่าผู้นี้ เป็นความผิดพลาดมหันต์ ทว่าภารกิจที่ได้รับมอบหมายจาก ‘มาสเตอร์’ นั้นเด็ดขาดเกินกว่าจะถอยกลับไปมือเปล่า “หึ... พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่ากิลด์อสรพิษส่งข้ามาแค่คนเดียว?” นักฆ่าหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหบแห้งบาดแก้วหู “นายท่านของเราสนใจ ‘เตาไฟบรรพกาล’ ที่เจ้าใช้ย่างเนื้อนั่น... และถ้าเจ้าไม่ยอมตกลงเป็นคนครัวส่วนตัวประจำกิลด์แต่โดยดี สุสานแห่งนี้จะไม่เหลือแม้แต่กระดูกของพวกเจ้าให้สุนัขแทะ!” สิ้นเสียงคำขู่ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็เริ่มสั่นสะเทือน ไอหมอกสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นหินปูนในดันเจี้ยนชั้นที่ 4 เสียงคำรามต่ำๆ รากับสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังตื่นจากการจำศีลดังก้องสะท้อนไปทั่วผนังถ้ำ เงาดำนับสิบสายเคลื่อนไหวอยู่ตามความมืดรอบทิศทาง—ไม่ใช่แค่นักฆ่าฝีมือดี แต่พวกมันคือ ‘เงาอสูรรับจ้าง’ ที่ถูกฝึกมาเพื่อการสังหารหมู่โดยเฉพาะ เรย์ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... นัยน์ตาของเขากลับเป็นประกายด้วยความสนใจแปลกประหลาด ราวกับเชฟมือหนึ่งที่กำลังมองเห็นวัตถุดิบชั้นดีจำนวนมากกำลังเดินเข้ามาหาถึงหน้าร้าน “อืม... มากันเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับเนี่ย” เรย์พึมพำเบาๆ พร้อมกับเก็บมีดสเตนเลสลงในฝัก แล้วหยิบ ‘กระทะเหล็กหล่อเคลือบนาโน’ ขึ้นมาถือแทน “ถ้ามากันเยอะขนาดนี้... เมนู ‘สเต็กเนื้อการ์กอยล์ย่างสมุนไพรป่า’ กับ ‘ซุปกระดูกอสูรเคี่ยวไฟอ่อนสไตล์เรย์’ น่าจะพอรับรองแขกกลุ่มใหญ่กลุ่มนี้ได้พอดีสินะครับ” เอลิน่ามุมปากกระตุกเล็กน้อยด้วยความระอาปนเอ็นดู แม้ในสถานการณ์วิกฤตที่คนอื่นอาจจะมองหาทางหนทีไล่ แต่ชายหนุ่มข้างกายเธอกลับมองว่านี่คือ ‘โอกาสในการขยายกิจการ’ และการหาวัตถุดิบราคาแพงมาเติมสต็อกร้านอาหารในฝันเสียอย่างนั้น “ถ้าอย่างนั้น... ฉันช่วยจัดการพวกตัวเล็กๆ ด้านนอกให้ก็แล้วกันนะคะ... เอ้ย... ครับ” เอลิน่าสะบัดมือขวาเบื้องหน้า วงเวทย์สีม่วงขนาดมหาสมุทรแผ่ขยายออกไปจนครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบเมตร “คุณเรย์รีบจัดการ ‘หัวหน้าพ่อครัว’ คนนี้ให้เรียบร้อยล่ะค่ะ... อะแฮ่ม... ให้เรียบร้อยเสียที ฉันเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน” “รับทราบครับ ท่านบอดี้การ์ดคนเก่ง” เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์แพรวพราวแบบสุภาพบุรุษนักล่าวัตถุดิบ “งั้นเรามาเริ่มงานเลี้ยงต้อนรับแขกไม่เชิญกันเลยดีกว่าครับ” ทว่า... ในวินาทีที่เรย์กำลังจะก้าวเท้าพุ่งเข้าประชิดตัวการ์กอยล์เงาโลหิตอีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานนับสัปดาห์ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนสีฟ้าหรือสีขาวทั่วไป แต่เป็นตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริกด้วยพลังงานมหาศาล [ติ๊ง! ตรวจพบเจตంటฆ่าระดับ SSS จากบุคคลภายนอกดันเจี้ยน] [ระบบภารกิจพิเศษฉุกเฉินเปิดใช้งาน: "คำเชิญจากเบื้องบน"] [เงื่อนไข: ปฏิเสธคำเชิญของกิลด์อสรพิษ และทำการ ‘ชำแหละ’ ผู้ส่งสารระดับสูงที่กำลังก้าวเข้ามาในพื้นที่รัศมี 100 เมตร] [รางวัล: สูตรลับตำนาน ‘เครื่องเทศแห่งปฐพี’ และปลดล็อกสิทธิ์การเป็นเจ้าของ ‘ภัตตาคารลอยฟ้า’] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่กำลังเดินทางมา ณ เวลานี้... คืออดีตอาจารย์ผู้ให้กำเนิดเตาไฟบรรพกาล... และเขากำลังมาเพื่อทวงคืน ‘หัวใจ’ ของเตาไฟไปจากคุณ] เรย์ชะงักฝีเท้าลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อชื่อที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินอีกครั้งปรากฏขึ้นในหน้าต่างสถานะ —อาจารย์งั้นเหรอ? คนที่น่าจะตายไปในสงครามดันเจี้ยนเมื่อสิบปีก่อนนะหรือ? ก่อนที่เรย์จะทันได้คิดวิเคราะห์สถานการณ์ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเย็นเยียบราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ก็ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงคำรามของอสูร “ไม่เจอกันนานนะ... ศิษย์รักของข้า เจ้าเติบโตขึ้นมากทีเดียว... จนกล้าเอาเตาไฟของข้ามาทำเป็นเตาย่างเนื้อขายแบบนี้เลยงั้นรึ?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความมันส์ไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ