สกิลขยะที่เปลี่ยนโลก

“ถ้าเจ้ายังไม่เอาไอ้ก้อนเมือกนี่ออกไปจากสายตาข้า ภายในสามวินาทีนี้... ข้าสาบานได้เลยว่าเมนูถัดไปของเจ้าจะเป็น ‘เนื้อสเต็กจอมเวท’ ไม่ใช่สไลม์” เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของเอลิน่าทำเอาผมต้องชะงักมือที่กำลังถือคีมคีบซากสไลม์ใสแจ๋วเอาไว้กลางอากาศ เธออยู่ในชุดคลุมจอมเวทสีน้ำเงินเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศดงดันเจี้ยนชั้นนอกอันแสนโสโครก ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอหรี่ลงจ้องมองผมราวกับจะแช่แข็งวิญญาณ ผมยิ้มรับด้วยท่าทีสุภาพพลางวางซากสไลม์ลงบนถาดหินเรียบอย่างใจเย็น “คุณเอลิน่าครับ อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยครับ สไลม์แรงก์ F ตัวนี้ไม่ใช่แค่ก้อนขยะไร้ค่า แต่มันคือ ‘แหล่งโปรตีนที่ถูกมองข้าม’ ต่างหากครับ” “ขยะก็คือขยะ เรย์” เธอแค่นเสียงเหยียดหยาม “นักผจญภัยคนไหนที่หันไปกินของแบบนั้นคือคนที่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาแล้ว” ผมไม่ตอบโต้ แต่เลือกที่จะพิสูจน์ด้วยการกระทำ แทนที่จะฟันร่างมันด้วยดาบเหมือนฮันเตอร์คนอื่นๆ ผมกลับหยิบมีดสั้นเล่มโปรดที่ลับจนคมกริบออกมา สิ่งที่ผมกำลังจะทำไม่ใช่การต่อสู้ แต่มันคือการ ‘เตรียมวัตถุดิบ’ [ตรวจพบวัตถุดิบ: สไลม์ใสบริสุทธิ์ (ระดับต่ำ)] [เงื่อนไขการปรุง: เปิดใช้งานสกิลติดตัว 'ปรุงวัตถุดิบวิญญาณ'] ทันทีที่ผมสัมผัสลงไปที่ใจกลางของก้อนเมือก แสงสีทองจางๆ ก็สว่างวาบขึ้นรอบปลายนิ้ว ความรู้สึกแปลกประหลาดไหลผ่านจากร่างสไลม์เข้าสู่ประสาทสัมผัสของผม มันไม่ใช่แค่ความเย็น แต่มันคือ ‘ความทรงจำ’ ของดันเจี้ยนที่ตกค้างอยู่ในร่างของมัน พลังเวทที่เคยกระจัดกระจายเริ่มถูกบีบอัดและจัดเรียงใหม่ผ่านสกิลที่ผมเพิ่งค้นพบ “อะไรกัน... พลังงานเวทมนตร์ในร่างของเจ้าก้อนนั่น...” เอลิน่าขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ แววตาเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ ผมไม่ปล่อยให้จังหวะเสียไป ผมรีบโยนชิ้นเนื้อสไลม์ลงในหม้อดินเผาที่มีน้ำสะอาดอยู่เพียงเล็กน้อย ผสมด้วยเกลือหินดันเจี้ยนที่ผมขูดมาได้จากผนังถ้ำ ไฟสีฟ้าอ่อนจากสกิลของผมลุกโชนขึ้นใต้หม้อ กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วอุโมงค์ นี่ไม่ใช่กลิ่นคาวของมอนสเตอร์ แต่เป็นกลิ่นหอมหวานเหมือนน้ำซุปเคี่ยวจากกระดูกวัวชั้นดี ผสานกับไอเย็นสดชื่นเหมือนอากาศยามเช้าบนยอดเขา “ลองชิมดูสิครับ... น้ำซุปสไลม์สกัดเย็น” เอลิน่ามองหม้อดินเผาด้วยสายตาลังเล แต่เมื่อกลิ่นหอมนั้นแตะจมูก เธอก็ไม่อาจต้านทานได้ เธอรับถ้วยไม้ที่ผมยื่นให้ไปอย่างแผ่วเบา ก่อนจะจิบเพียงเล็กน้อยเพียงเพื่อจะประชดผม แต่แล้ว... ร่างกายของเธอก็แข็งค้าง ดวงตาของเธอสั่นไหว พลังเวทในร่างที่เคยแห้งเหือดจากการร่ายมอนสเตอร์เมื่อครู่ กลับค่อยๆ พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างผิดปกติ สีหน้าเย็นชาที่พยายามรักษาไว้พังทลายลงในชั่วพริบตา “นี่มัน... อะไรกัน... ทำไมความเหนื่อยล้าถึงหายไปเป็นปลิดทิ้ง แถมมานาของข้ายัง...” เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามคุมสติ “เจ้าทำอะไรลงไปเรย์? นี่ไม่ใช่แค่อาหาร แต่มันคือ ‘โพชั่น’ ที่อยู่ในรูปของซุป!” “ผมแค่จัดระเบียบโครงสร้างโมเลกุลของมันผ่านความร้อนที่เหมาะสมครับ” ผมตอบพร้อมรอยยิ้มอย่างคนรักในงานฝีมือ “วัตถุดิบทุกอย่างในดันเจี้ยนมีคุณค่าในตัวของมัน เพียงแค่เราต้องรู้วิธีดึงพลังของมันออกมาเท่านั้น” เธอมองหน้าผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ได้มีแค่ความดูแคลนอีกต่อไป แต่มันคือความหลงใหล... ความหลงใหลในความสามารถที่ผมเพิ่งแสดงให้เห็น ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังคลี่คลาย เสียงสัญญาณเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของผม มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: สกิล 'ปรุงวัตถุดิบวิญญาณ' ได้ดึงดูด 'บางอย่าง' เข้ามา] [ระดับภัยคุกคาม: สูงกว่าขีดจำกัดที่คุณรับได้] [คำเตือน: บอสลับ 'ผู้พิทักษ์แห่งความหิวโหย' ตรวจพบการใช้พลังเวทมนตร์จากอาหารของคุณ และมันกำลังมุ่งหน้ามาที่จุดนี้...] แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้เท้าเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ก้อนหินจากเพดานถ้ำร่วงกราวลงมา เอลิน่าชักคทาออกมาในทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุดขณะจ้องมองไปยังความมืดมิดที่ปลายอุโมงค์ “เรย์... ถอยไปข้างหลังข้าเดี๋ยวนี้” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “นี่ไม่ใช่สไลม์... สิ่งที่กำลังมา มันคือของจริง” เสียงขู่กรรโชกประหลาดที่คล้ายเสียงเคี้ยวกระดูกดังสะท้อนก้องมาแต่ไกล พร้อมกับกลิ่นสาบสยองที่อบอวลไปทั่วบริเวณ ผมหยิบมีดทำครัวขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้นที่เต้นระรัวอยู่ในอก ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพ่อค้าอาหารคนนี้มาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ