มื้อสุดท้ายในดันเจี้ยนเน่า

"เงินห้าสิบคอปเปอร์กับข้าวต้มก้นหม้อครึ่งทัพพี... นี่คือราชาแห่งความคุ้มค่าที่พวกแกสละให้ฉันสินะครับ กัปตันโคล" เสียงหัวเราะแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผากจนแสบแปลบ ทุกครั้งที่ขยับริมฝีปาก ผิวเนื้อที่แตกแห้งเป็นขุยก็ปริปริศนาจนรสคาวเลือดซึมออกมาแตะลิ้น เรย์นั่งพิงแผ่นหลังเข้ากับผนังหินชื้นแฉะของดันเจี้ยนระดับ F ที่ขึ้นชื่อว่า 'หลุมศพสลัม' กลิ่นอับชื้นของราและความเหม็นหนาวของซากศพสัตว์อสูรตีวนอยู่ในโสตประสาทจนน่าคลื่นไส้ เบื้องหน้าของเขาคือเศษกระดูกโครงร่างของหนูเงา—สัตว์อสูรชั้นต่ำที่แม้แต่สุนัขจรจัดยังเมินหน้าหนี เนื้อหนังบนตัวมันถูกเฉือนออกไปจนเกลี้ยงเกลาด้วยฝีมือของปาร์ตี้ 'เขี้ยวทมิฬ' ที่ทิ้งเขาไว้เบื้องหลังในฐานะตัวถ่วงและเหยื่อล่อสำหรับฝูงก็ابلรอบถัดไป นี่คือบทลงโทษของการเป็น 'ฮันเตอร์ไร้พรสวรรค์' ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยมานารีเซิร์ฟและคลาสอาชีพ เรย์หลับตาลงช้าๆ พยายามนึกถึงสัมผัสสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ความหิวโหยไม่ใช่แค่ความรู้สึกว่างเปล่าในกระเพาะ แต่มันคือสัตว์ร้ายที่กำลังกัดกินผนังกระเพาะและสูบฉีดพลังชีวิตของเขาออกไปทีละน้อย ทว่า ในความมืดมิดอันหนเหน็บนั้น สมองส่วนลึกของเขากลับไม่ได้นึกถึงความแค้นเคืองที่มีต่อโคลหรือเพื่อนร่วมทีมที่หักหลัง นัยน์ตาสสีนิลกลับฉายแววเป็นประกายประหลาดเมื่อมองสำรวจเศษกระดูกชิ้นนั้นอย่างละเอียด *ไขกระดูกของหนูเงาชั้นต่ำ หากนำมาเคี่ยวกับรากหญ้าเรืองแสงและเห็ดหินอัคนี... รสสัมผัสคงมีความมันและกลิ่นฉุนเฉพาะตัวที่ช่วยตัดเลี่ยนได้ดีทีน่าดู น่าเสียดายที่ร่างกายนี้คงไม่มีโอกาสได้จับตะหลิวอีกแล้วนะครับ* เขายกยิ้มเยาะให้กับความฟุ้งซ่านของตัวเอง ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ลมหายใจเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายตามขมับ แม้แต่แรงจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อก็ยังไม่มี ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมด เสียงกระดิ่งโลหะกังวานใสก็ดังขึ้นในหัว... เสียงที่ดังเสียดแทงความเงียบงันจนแก้วหูสั่นสะเทือน *ติ๊ง!* [ระบบ 'เชฟระดับตำนานแห่งดันเจี้ยน' ทำการเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ 100%] [ตรวจพบสภาวะวิกฤตของผู้ถือครอง: อัตราการเต้นของหัวใจต่ำกว่าเกณฑ์ พลังชีวิตเหลือ 0.3% ร่างกายอยู่ในภาวะขาดสารอาหารรุนแรง] [เงื่อนไขการปลุกพลังลับ: ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะสรรค์สร้าง 'รสชาติ' ท่ามกลางความตาย บรรลุเป้าหมาย!] เรย์ขมวดคิ้วมุ่น แม้สติจะเลือนราง แต่สัญชาตญาณความช่างสังเกตก็ยังคงทำงาน เขากวาดสายตามองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ตัวหนังสือเรืองแสงสีทองสลักลายวิจิตรบรรจงราวกับเมนูอาหารในภัตตาคารหรู "ภาพหลอน... ก่อนตายสินะครับเนี่ย..." เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแห้งผาก [นี่ไม่ใช่ภาพหลอนครับ โฮสต์ผู้โง่เขลา] เสียงสังเคราะห์เรียบเฉยแต่แฝงด้วยความทรงอำนาจดังขึ้นโดยตรงในสมอง [ระบบนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อคัดสรรผู้ที่จะเปลี่ยน 'ความโหดร้ายของดันเจี้ยน' ให้กลายเป็น 'วัตถุดิบชั้นเลิศ' หากท่านปรารถนาจะรอดชีวิต จงตอบรับข้อเสนอของเราเสีย] หน้าต่างระบบเปลี่ยนรูปแบบไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นตัวเลือกสองข้อที่สั่นไหวอยู่เบื้องหน้า [ตัวเลือกที่ 1: ยอมแพ้และกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้แก่พืชกลายพันธุ์ในดันเจี้ยนแห่งนี้ (ท่านจะตายอย่างสงบภายใน 3 นาที)] [ตัวเลือกที่ 2: ทำพันธสัญญาแห่งเชฟ รับมอบสกิลติดตัว 'ลิ้นทิพย์ประเมินวัตถุดิบ' และ 'คลังแสงพ่อค้าเร่' แลกกับการยอมรับภารกิจแรก: 'มื้ออาหารกู้ชีพจากซากสัตว์อสูร'] เรย์จ้องมองตัวเลือกทั้งสองนิ่งนาน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง มีเสียงลมหายใจแผ่วเบาของตนเองและเสียงฝีเท้าของสัตว์อสูรบางชนิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ในความมืด ริมฝีปากที่แห้งแตกคลี่ยิ้มออกเล็กน้อย แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนา แต่มันกลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและประกายความหวังที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้าผมเลือกข้อหนึ่ง... วิญญาณของผมคงไม่ได้ไปไหนไกลนอกจากลงไปอยู่ในท้องของสัตว์อสูรสินะครับ" เรย์เค้นเสียงพูดเบาหวิว "แต่ถ้าผมเลือกข้อสอง อย่างน้อยที่สุด... ผมก็ได้ตายในฐานะพ่อค้าอาหาร ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อ" นิ้วที่ไร้เรี่ยวแรงยกขึ้นแตะอากาศเบาๆ ตรงหน้าต่างตัวเลือกที่สอง "ผมตกลงครับ... ส่งวัตถุดิบมาให้ผมที" *พรึบ!* สิ้นเสียงคำประกาศ ทั่วทั้งห้องโถงใต้ดินพลันสว่างวาบด้วยแสงสีทองอร่าม กลิ่นอายความตายอันเน่าเฟะถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจางๆ ที่ลอยมาจากความว่างเปล่า กระดูกหนูเงาที่เคยแห้งกรังกลับเปล่งแสงเรืองรอง ระบบแจ้งเตือนรัวระรัวจนแทบฟังไม่ทัน [ท่านได้รับสกิล: 'ลิ้นทิพย์ประเมินวัตถุดิบ (Lv.1)'] [ท่านได้รับสกิล: 'คลังแสงพ่อค้าเร่ (ความจุ 1 ลูกบาศก์เมตร)'] [เริ่มภารกิจจำกัดเวลา: ปรุง 'ซุปไขกระดูกหนูเงาย่างเกลือวิญญาณ' ให้สำเร็จภายใน 10 นาที มิฉะนั้นจะสูญเสียประสาทสัมผัสในการรับรสไปตลอดกาล] เรย์สูดลมหายใจลึกเข้าปอดเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง พลังงานอุ่นซ่านสายหนึ่งไหลเวียนเข้าสู่กระแสเลือด ปลุกเร้ากล้ามเนื้อที่ไร้เรี่ยวแรงให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองกองซากอสูรด้วยมุมมองที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ซากศพที่น่าขยะแขยงอีกต่อไป... แต่มันคือ 'วัตถุดิบชั้นยอด' ชิ้นแรกในเส้นทางสู่ราชาเชฟแห่งดันเจี้ยน และทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่ำเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงคำรามต่ำของอสูรระดับสูงที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงหินก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังจะมาเยือนในเวลาที่เลวร้ายที่สุด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับผมนะครับ