เส้นขนานที่อยากจับแยก

“ถ้าคุณอยากได้ดีไซน์นี้ไปอยู่ในโปรเจกต์มหาประลัยของคุณล่ะก็ ผมว่าคุณควรเปลี่ยนอาชีพไปเป็นนักมายากลแทนสถาปนิกดีกว่าครับคุณพายุ” เสียงทุ้มที่พยายามกดระดับความอดทนไว้ภายใต้ความเรียบเฉยของคณินดังขึ้นกลางห้องทำงานเงียบสงัด เขาโยนดินสอเขียนแบบลงบนโต๊ะไม้สักจนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ เล็กๆ ก่อนจะถอดแว่นสายตาออกแล้วขยี้ขมับอย่างคนปวดหัวหนัก พายุที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาราคาแพงในมุมห้องไม่ได้สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากคนโต๊ะทำงานตรงข้ามแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายเขายังลุกขึ้นเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้ราวกับเสือหนุ่มที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “มหาประลัยตรงไหนครับ? ผมแค่อยากให้ล็อบบี้โรงแรมมีสไลเดอร์ทองคำเชื่อมจากชั้นสามลงมาที่ฟรอนต์ มันดู ‘ป๊อป’ ออกจะตายไป สถาปนิกยุคใหม่ต้องกล้าคิดต่างสิคุณคณิน” “มันคือโรงแรมระดับห้าดาว ไม่ใช่สวนสนุก!” คณินลุกขึ้นประจันหน้า อีกฝ่ายสูงกว่าเขาเล็กน้อย ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกแรงกดดันจากร่างกายที่สมบูรณ์แบบของซุปตาร์หนุ่มบีบอัดเข้ามา “แล้วไอ้ไอเดียที่บอกว่าอยากได้กำแพงน้ำตกที่พ่นกลิ่นน้ำหอมออกมาทุกๆ สิบนาทีนั่นน่ะ คุณคิดได้ไงครับ? คุณกะจะให้ลูกค้าสำลักน้ำหอมตายก่อนเช็คอินหรือไง?” พายุหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาขยับเข้าไปใกล้จนคณินสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากกายอีกฝ่าย มันเป็นกลิ่นไม้หอมที่ให้ความรู้สึกเย็นเยือกทว่าน่าค้นหา มันขัดกับนิสัยกวนประสาทอย่างสิ้นเชิง “ก็เพราะมันไม่มีใครกล้าทำไงครับ ผมถึงจ้างคุณ” พายุโน้มตัวลงมา กักขังคนตัวเล็กกว่าไว้ด้วยวงแขนที่วางพิงโต๊ะทำงาน “คนอื่นน่ะเอาแต่ตามใจผม แต่คุณ… คุณน่ะขัดผมทุกเรื่อง จนผมเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณตั้งใจจะทำให้งานมันออกมาเป๊ะ หรือแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากผมกันแน่?” คณินชะงัก ลมหายใจที่กำลังจะสวนกลับกลับติดอยู่ในลำคอเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว ดวงตาของพายุในระยะใกล้ขนาดนี้มันทรงพลังเกินไป มันไม่ได้เต็มไปด้วยความหยอกเย้าเหมือนทุกที แต่มันมีความจริงจังบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใต้ความขี้เล่นนั่น “หลงตัวเองให้มันน้อยๆ หน่อยครับ” คณินกัดฟันตอบ แสร้งทำเป็นหยิบแปลนงานขึ้นมาบังหน้าเพื่อซ่อนรอยระเรื่อที่อาจจะแต้มอยู่บนแก้ม “ผมแค่ไม่อยากเอาชื่อเสียงที่สร้างมาเป็นสิบปีไปทิ้งไว้กับโปรเจกต์เพ้อฝันของคุณเท่านั้นแหละ” “งั้นลองนี่หน่อยไหมล่ะ?” พายุหยิบปากกาเมจิกจากมือคณินไป แล้วลากเส้นตวัดไปบนกระดาษแบบฟอร์มที่กำลังร่างค้างอยู่ “ถ้าคุณบอกว่าสไลเดอร์มันดูเด็กเกินไป งั้นเปลี่ยนเป็นบันไดวนกระจกนิรภัยที่ซ่อนไฟ LED ไว้ข้างใต้แทนไหม? เวลาคนเดินผ่าน ไฟจะเปลี่ยนสีตามจังหวะก้าว… แบบนี้พอจะอยู่ในกรอบ ‘ระดับห้าดาว’ ของคุณได้หรือยังครับ สถาปนิกคนเก่ง?” คณินก้มมองเส้นสายที่พายุขีดเขียน แม้จะกวนประสาทแค่ไหน แต่ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายมีรสนิยมที่น่าทึ่ง การเปลี่ยนโจทย์ที่ไร้สาระให้กลายเป็นงานศิลปะที่ดูแพงและมีชีวิตชีวา—นั่นคือพรสวรรค์ที่พายุมี และคณินก็เกลียดตัวเองที่มักจะใจอ่อนไปกับไอเดียเหล่านั้นทุกครั้ง “...ถ้าใช้กระจกชนิดพิเศษที่รับน้ำหนักได้สามเท่าของมาตรฐานปกติ ผมก็อาจจะรับพิจารณา” คณินพึมพำเสียงเบา แอบลอบมองใบหน้าด้านข้างของคนที่ยังคงก้มหน้าก้มตาแก้แบบให้อย่างตั้งใจ “นั่นไง คุณเริ่มยอมรับผมแล้ว” พายุเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มกว้าง ยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองเต้นผิดจังหวะ “รู้อะไรไหมคณิน... การทำงานกับคุณมันเหนื่อยนะ แต่ผมไม่เคยรู้สึกสนุกกับอะไรเท่านี้มาก่อนเลย” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่กดดันเหมือนก่อนหน้า มันเป็นความเงียบที่มีกระแสไฟฟ้าบางอย่างแล่นพล่านอยู่ระหว่างคนสองคน คณินรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนช้าลง ทุกคำพูดของพายุเหมือนคำสารภาพที่ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ก้องอยู่ในความรู้สึกของเขา ทว่า... ก่อนที่คณินจะทันได้เอ่ยประโยคแก้เกี้ยว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ตามด้วยการเปิดเข้ามาของคนที่ไม่ได้รับเชิญ “พายุ! อยู่นี่เองเหรอคะ? สปอนเซอร์งานอีเวนต์อยากจะขอคุยเรื่องการจัดโซนวีไอพีหน่อยค่ะ คุณหายมาขลุกอยู่กับสถาปนิกคนนี้นานเกินไปแล้วนะ” ร่างระหงของนางเอกสาวชื่อดังผู้เป็นคู่จิ้นในจอของพายุเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ตัดกับบรรยากาศในห้องทำงานชวนให้คณินรู้สึกคลื่นไส้แปลกๆ พายุถอยห่างออกจากโต๊ะทำงานทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยเย็นชาจนคณินปรับอารมณ์แทบไม่ทัน คณินก้มหน้าลงกับแปลนงานเหมือนเดิม ปิดกั้นตัวเองจากสถานการณ์ตรงหน้า แม้ในใจจะรู้สึกโหวงแปลกๆ กับการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วนั้น “ผมบอกกี่ครั้งแล้วครับว่าอย่าเข้ามาในห้องทำงานผมโดยไม่ได้รับอนุญาต” พายุเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่หันไปมองแขกผู้มาเยือน สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่คณินที่เอาแต่ก้มหน้า “และงานออกแบบนี้... ผมให้สิทธิ์ขาดแค่คุณคณินคนเดียว ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง” นางเอกสาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองคณินด้วยสายตาที่ซ่อนความไม่พอใจไว้ไม่มิด “งั้นเหรอคะ... งั้นก็ดีค่ะ งั้นเราคงต้องรอให้สถาปนิก ‘มืออาชีพ’ ของคุณทำงานเสร็จก่อนใช่ไหมคะ?” เธอเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของคณิน ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบม้วนแปลนแบบที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู “อุ๊ย! ขอโทษทีนะคะ พอดีมือลื่นไปหน่อย...” เพล้ง! แก้วกาแฟบนโต๊ะถูกปัดจนคว่ำ น้ำกาแฟสีเข้มไหลนองไปทั่วแปลนงานที่คณินใช้เวลาปั่นมาทั้งคืน คณินผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจและโกรธจัด แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยอะไร พายุก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ พร้อมกับคว้าข้อมือของนางเอกสาวคนนั้นไว้แน่น “คุณทำอะไร?” พายุถามเสียงต่ำ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันจนน่ากลัว “ผมว่าคุณควรออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้” คณินมองภาพตรงหน้าด้วยความมึนงง ในขณะที่หัวใจเขายังคงเต้นแรงจากความตื่นตระหนก สายตาของพายุที่หันกลับมามองเขาในเสี้ยววินาทีนั้น... มันเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ดูเหมือนจะปกป้องเขามากกว่าแค่เรื่องงาน หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังไม่ลุกไปไหน เพราะเรื่องราวมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ! ดรากอนไรเดอร์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะติดตามตอนต่อไปกันนะครับ!