ไซต์งานนรกกับแขกไม่ได้รับเชิญ

"ถ้าคุณยังไม่หุบปาก แล้วหยิบตลับเมตรนั่นไปวัดระยะคานให้ตรงตามสเปก ผมสาบานได้เลยว่าผมจะเอาเหล็กเส้นนี่ฟาดหน้าคุณแทนเสาเข็มครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของคณินดังสะท้อนก้องทั่วไซต์งานที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการก่อสร้าง สถาปนิกหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขนดูเนี๊ยบจนขัดกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยปูนทราย เขากำลังพยายามดึงแบบแปลนบนม้วนกระดาษออกจากมือของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนยิ้มกวนประสาทอยู่ตรงหน้า พายุ ซุปเปอร์สตาร์หนุ่มเจ้าของดวงตาแพรวพราวและรอยยิ้มที่ทำให้แฟนคลับทั่วประเทศแทบละลาย ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่แม้แต่นิด เขากลับแกล้งดึงกระดาษแบบแปลนให้ตึงขึ้นอีกนิด ก่อนจะขยับเข้าไปประชิดตัวคณินจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าคมสันที่กำลังบูดบึ้ง "คุณคณินครับ ใจเย็นๆ สิครับ นี่มันโครงการกุศลนะ ไม่ใช่สนามรบ จะดุไปทำไมล่ะครับ เดี๋ยวริ้วรอยก็ถามหาหรอก" พายุหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างถือดี "แล้วไอ้ที่ว่าวัดระยะน่ะ... ผมทำเป็นที่ไหนกันล่ะ ผมเป็นดารานะ ไม่ใช่กรรมกรก่อสร้าง" คณินแค่นหัวเราะ สบตาอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ลดละ "ถ้างั้นก็ไสหัวไปนั่งรอในรถครับ อย่ามาเกะกะการทำงานของผม ถ้าคุณจะมาเป็นแค่ 'ตุ๊กตาประดับไซต์งาน' ให้คนเขาถ่ายรูปไปลงไอจี ผมขอแนะนำว่าไปถ่ายที่สตูดิโอยังจะสะดวกกว่านะ" "พูดจาร้ายกาจแบบนี้ ระวังเถอะครับ สักวันผมจะทำให้คุณพูดคำอื่นนอกจากคำว่า 'ทำงาน' ให้ได้" พายุเลิกคิ้ว แววตาเปลี่ยนเป็นประกายวูบหนึ่งเมื่อเห็นท่าทางฮึดฮัดของคนตัวเล็กกว่าที่พยายามดึงแบบคืน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรหนักที่ทำงานอยู่ไกลออกไป บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นด้วยความร้อนระอุของแดดยามบ่าย แต่ความอึดอัดระหว่างคนสองคนนั้นดูจะร้อนแรงยิ่งกว่า คณินเป็นคนเนี๊ยบ ทุกอย่างในชีวิตเขาต้องเป๊ะตามสเกลที่วางไว้ แต่พายุคือพายุสมชื่อ เขาคือความโกลาหลที่เดินเข้ามาในระเบียบแบบแผนของคณินอย่างหน้าตาเฉย "ผมไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคุณหรอกนะ พายุ" คณินผละออกมา หมุนตัวกลับไปที่โต๊ะวางแบบแปลนชั่วคราว "วันนี้เราต้องตรวจหน้างานส่วนฐานรากให้เสร็จ ถ้าคุณอยากจะช่วย ก็กรุณาทำตัวให้เป็นประโยชน์ด้วยการเงียบ... หรือไม่ก็ออกไปให้พ้นหน้าผม" "โอเคครับ ยอมแล้ว" พายุยกมือขึ้นทั้งสองข้างเชิงยอมแพ้ แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังบางของคณินอย่างไม่วางตา "ถ้าผมทำตัวดีขึ้นมาหน่อย คุณจะยอมกินข้าวเย็นกับผมเป็นการขอบคุณไหมล่ะครับ ถือซะว่าเป็นค่าเสียเวลาที่ต้องมาทนเห็นคนหน้าบึ้งทั้งวัน" คณินหยุดชะงัก มือที่กำลังจับปากกาเขียนแบบสั่นเล็กน้อย เขาไม่ได้หันกลับมามอง "เชิญไปหาใครที่ว่างงานกว่าผมเถอะครับ ผมมีนัดกับกองเอกสารและกาแฟดำอีกสามแก้วคืนนี้" "คณินครับ" พายุเรียกเสียงนิ่งขึ้น แววตากวนประสาทหายไปชั่วขณะ "ผมไม่ได้มาเล่นๆ นะครับ กับโครงการนี้ และกับ... คุณ" คำพูดนั้นทำให้คณินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะตามการทำงานกลับกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกที่พยายามกดทับไว้ใต้ความปากร้ายกำลังตีรวนขึ้นมาเป็นริ้วๆ สถาปนิกหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติกลับมายังงานตรงหน้า ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะตอบโต้ เสียงตะโกนจากหน้าไซต์งานก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน "คุณพายุ! คุณคณิน! เกิดเรื่องแล้วครับ!" หัวหน้าคนงานวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาพวกเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล คณินขมวดคิ้วแน่น เขาวางปากกาลงแล้วรีบเดินเข้าไปหาทันที "มีปัญหาอะไรครับ หน้างานตรงไหนพังหรือเปล่า?" "ไม่ใช่หน้างานครับ แต่มี... มีคนมาหาคุณพายุครับ เขาบอกว่าเป็นคู่หมั้นที่ไม่ได้เจอกันนาน..." พายุชะงักไปทันที แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนคณินสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ลดฮวบลงกะทันหัน คณินหันไปมองซุปตาร์หนุ่มที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ก่อนจะพบว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นกำลังแสดงสีหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน—ความอึดอัดที่แฝงด้วยความเกลียดชังอย่างชัดเจน เสียงส้นสูงกระทบพื้นดินดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงสดที่ดูผิดที่ผิดทางในสถานที่ก่อสร้างแห่งนี้ เธอหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา พร้อมรอยยิ้มที่อาบยาพิษ "เซอร์ไพรส์ไหมคะ พายุ... หวังว่าคุณคงไม่ลืมคนสำคัญอย่างฉันไปแล้วนะ" คณินมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก จังหวะการเต้นของหัวใจที่ควรจะวุ่นวายเพราะงาน ตอนนี้กลับสั่นไหวด้วยความไม่คาดฝัน เขาเหลือบมองพายุที่ยังคงนิ่งเงียบ ก่อนที่ชายหนุ่มจะค่อยๆ หันมาสบตากับเขา... สายตาของพายุในตอนนี้ ไม่ได้ต้องการการหยอกล้ออีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยสัญญาณเตือนภัยที่คณินก็ไม่อาจเมินเฉยได้ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ดรากอนไรเดอร์