ความน่าจะเป็นที่หนึ่งในล้าน

เสียงกวาดนิ้วรัวลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจก โค้ดสีฟ้าครามนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านม่านตาของเซย์ด้วยความเร็วสูงจนแทบจะกลายเป็นเส้นแสงเดี่ยวๆ อากาศภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินของตึกร้างเขต C-04 อบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนจางๆ และความตึงเครียดที่กดทับจนเกือบหายใจไม่ออก "เซย์... อัตราการกวาดล้างของโดรนลาดตระเวนรุ่น 'อาร์กัส' ขยับเข้ามาใกล้พิกัดของเราอีกร้อยเมตรแล้วนะครับ" เสียงของอีฟดังขึ้นจากอุปกรณ์ฉายภาพโฮโลแกรมขนาดเล็กบนโต๊ะทำงาน ร่างโปร่งแสงของเธอขมวดคิ้วมุ่น ดวงตากลมโตฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังกราฟิกการกระจายตัวของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่กำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน เซย์ไม่ตอบคำถาม เขายังคงจดจ่ออยู่กับการคำนวณความน่าจะเป็นบนหน้าจอ เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมของเด็กหนุ่มแต่มือยังคงนิ่งสนิท สมองอันปราดเปรื่องของเขาทำงานราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ กำลังประมวลผลตัวแปรนับร้อยที่แปรผันตามสภาพแวดล้อมรอบตัว "ถ้าเราใช้เส้นทางเดิมในการหลบหนี ความน่าจะเป็นที่จะรอดพ้นจากเซ็นเซอร์ความร้อนคือศูนย์จุดศูนย์ศูนย์สี่เปอร์เซ็นต์ ซึ่งหมายความว่าเราจะถูกพบภายในสามสิบวินาทีอย่างแน่นอน" เซย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ดวงตาสสีนิลสะท้อนแสงไฟจากหน้าจอโค้ดดิ้ง "แล้วคุณจะเอายังไงล่ะครับ หรือเราควรจะเปิดฉากปะทะเพื่อซื้อเวลา?" อีฟถามพร้อมกับเรียกหน้าต่างสถานะพลังงานสำรองขึ้นมาเตรียมพร้อม "ไม่จำเป็นครับ การปะทะจะทำให้ระบบแม่ข่ายรู้ตำแหน่งที่แท้จริงของเราทันที สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่การหลบหนี... แต่เป็นการกลืนหายไปกับระบบต่างหาก" เซย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายเรียวนิ้วกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย รหัสคำสั่งชุดใหม่ถูกอัปโหลดเข้าสู่เครือข่ายส่วนกลางของเมืองหลวงไซเบอร์เนติกส์ทันที ทว่า แทนที่จะเป็นการส่งข้อมูลออกไปเพื่อเจาะระบบตามปกติ คำสั่งชุดนี้กลับทำหน้าที่เหมือน "กระจกเงา" มันดึงเอาสัญญาณรบกวนรอบตัว ค่าความร้อนจากร่างกายของเขา และคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากอุปกรณ์ทั้งหมด มาสะท้อนกลับและหักล้างกันเองตามหลักกลศาสตร์ควอนตัม พริบตานั้นเอง หน้าจอเรดาร์ที่เคยเต็มไปด้วยจุดสีแดงและเสียงสัญญาณเตือนภัยอันน่าหนวกหู ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จุดสีแดงเหล่านั้นเริ่มกะพริบช้าลง... ช้าลง... ก่อนจะนิ่งสนิท และในวินาทีต่อมา หน้าจอทั้งหมดก็ขึ้นข้อความสีเขียวสดใสว่า — *[System Status: Normal / NoAnomaly Detected]* โดรนลาดตระเวนอาร์กัสสามลำที่บินเลยผ่านหน้าต่างกระจกใสของตึกร้างไปเมื่อครู่ ชะלוดความเร็วลงชั่วขณะ ราวกับกำลังสับสนในข้อมูลที่เซ็นเซอร์ตรวจจับได้ มันหมุนเลนส์กล้องไปมาอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะบินเลยลับตาไปอย่างไร้ร่องรอย อีฟถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ร่างโปร่งแสงของเธอทรุดตัวลงนั่งไขว่ห้างบนขอบโต๊ะด้วยความโล่งอก "ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ... คุณใช้หลักการแทรกสอดของคลื่น (Wave Interference) มาอำพรางสัญญาณชีวภาพได้อย่างแนบเนียนขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ข้อผิดพลาดในการคำนวณมีความเป็นไปได้สูงมากแท้ๆ" "มันไม่ใช่ความบังเอิญครับอีฟ" เซย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าแล่นริ้วไปตามกล้ามเนื้อ "ผมคำนวณความน่าจะเป็นไว้หมดแล้ว หนึ่งในล้าน... คือโอกาสที่สมการนี้จะทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ และผมก็เลือกที่จะเดิมพันกับมัน" เด็กหนุ่มหันไปมองหน้าจอหลักที่ตอนนี้แสดงผลการทำงานของระบบเสถียรดีแล้ว ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะปิดระบบเพื่อเตรียมตัวย้ายฐานที่มั่น จู่ๆ หน้าจอสีเขียวที่ควรจะสงบเรียบร้อยก็เกิดความผิดปรกติขึ้น แถบโค้ดสีแดงฉานสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากส่วนลึกที่สุดของเครือข่าย โดยไม่มีที่มาที่ไป *[Warning: Unidentified Protocol Intercepted]* *[Source: Deep Core Network - Sector 0]* *[Message for 'S6': I've found you, little calculator.]* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่เสียงเตือนอัตโนมัติของเครื่องจักร... แต่มันคือเสียงหัวسาะทุ้มต่ำของมนุษย์ที่ดังขึ้นจากลำโพงภายในห้อง ทั้งๆ ที่ระบบเสียงทั้งหมดถูกตัดขาดจากภายนอกไปแล้วอย่างสมบูรณ์! เซย์ดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขนลุกชันไปทั่วร่างเมื่อตระหนักได้ว่า มีใครบางคนกำลังแอบมองการคำนวณของเขาอยู่ตลอดเวลา และรู้ด้วยซ้ำว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาคือใคร --- ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมการอันน่าพิศวงนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ