พันธมิตรจากอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

"ถ้ารหัสผ่านความปลอดภัยระดับพรีเซ็ตของห้องแล็บนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยมือของคุณเองในอีกห้าปีข้างหน้า... คุณคิดว่าคุณจะใช้ชุดตัวเลขชุดไหนเป็นกุญแจเปิดมันล่ะครับ เซย์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือโบราณ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและโอโซนจางๆ จากตัวประมวลผลควอนตัมลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เซย์ดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขนลุกชันไปทั่วร่างเมื่อตระหนักได้ว่า มีใครบางคนกำลังแอบมองการคำนวณของเขาอยู่ตลอดเวลา และรู้ด้วยซ้ำว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาคือใคร สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้มือขวาของเซย์เอื้อมไปแตะปุ่มควบคุมโฮโลแกรมเพื่อเตรียมเรียกใช้เกราะป้องกันพลังงาน แต่ทว่า ปลายนิ้วของเขากลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ "อย่าเพิ่งใจร้อนขนาดนั้นสครับ คุณชายแห่งตระกูลผู้คำนวณ..." ร่างเงาที่ซ่อนตัวอยู่หลังชั้นหนังสือขยับตัว แสงไฟนีออนสีฟ้าครามสลัวจากหน้าต่างกระจกนิรภัยสะท้อนให้เห็นโครงหน้าคมคายและแววตาที่ฉายแววเจ้าเล่ห์เกินกว่าจะคาดเดา ผู้มาเยือนก้าวออกมาสู่แสงสว่าง เผยให้เห็นเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีเข้มที่มีรอยไหม้จากพลาสมาตรงหัวไหล่ และรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณสันดั้ง—ใบหน้านั้น... ช่างคุ้นตาจนเซย์เกือบจะหยุดหายใจ ไม่ใช่เพราะเคยเห็นในอดีต แต่เป็นเพราะมันคือโครงหน้าเดียวกันกับที่เขามองเห็นทุกครั้งเมื่อยืนอยู่หน้ากระจกเงา เพียงแต่มีอายุมากกว่าและผ่านสมรภูมิมาอย่างโชคโชน "แก... เป็นใคร" เซย์เค้นเสียงถาม ลมหายใจสะดุดติดอยู่ลำคอ สมองอันปราดเปรื่องของเขาพยายามประมวลผลสมการความเป็นไปได้นับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที *การเดินทางข้ามเวลา? ปรากฏการณ์ความเหลื่อมล้ำของมิติเวลา (Time Loop Variance)? หรือว่านี่คือภาพลวงตาจากระบบป้องกันความปลอดภัยของหอคอยวิจัย?* "ผมก็คือคุณ... หรือจะพูดให้ถูกคือ *คุณในเวอร์ชันที่เหนื่อยล้ากว่านี้อีกแปดร้อยชั่วโมงบิน* ต่างหากล่ะครับ" ชายแปลกหน้าที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะยิ้มบางๆ ยกมือขึ้นยอมจำนนด้วยท่าทีสบายๆ ผิดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "แต่ก่อนที่คุณจะหยิบปืนพกพลังงานในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาเล็งใส่หน้าผม อยากให้ลองหันไปมองหน้าจอวิเคราะห์ความหนาแน่นของอนุภาคที่อาจารย์อีฟกำลังประมวลผลอยู่เสียก่อนนะครับ" เซย์ขมวดคิ้วแน่น หันขวับกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมหลัก แสงสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตที่ปรากฏขึ้น *[Warning: Temporal Paradox Detected - ตรวจพบความผิดปกติของความหนาแน่นเวลา โครงสร้างไทม์ไลน์กำลังเกิดรอยแยก]* "เซย์ อย่าเพิ่งเชื่อเขานะครับ!" เสียงใสแต่จริงจังของอีฟดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กบนข้อมือ โฮโลแกรมรูปตัวอักษรเรืองแสงสีทองของเธอลอยตัวขึ้นมาปกป้องเบื้องหน้า "ข้อมูลการคำนวณของบุคคลผู้นี้ไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลดั้งเดิมของระบบอัลกอริทึมหลัก! เขามีตัวตนอยู่เหนือขอบเขตของลูปเวลาที่เรากำลังควบคุมอยู่... ระวังตัวด้วยครับ เขาไม่ใช่คนจากห้วงเวลาเดียวกับเรา!" เซย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ในฐานะผู้ที่มองโลกเป็นสมการและตรรกะ เขาเข้าใจดีว่าความตื่นตระหนกคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดของการคำนวณ เขากวาดสายตามองชายผู้มีใบหน้าเหมือนตนเองตั้งแต่หัวจรดเท้า สังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทั้งรอยเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องที่ข้อมือซ้าย รอยเย็บที่ปกเสื้อ และที่สำคัญที่สุด... แหวนโลหะสีเงินผสมไทเทเนียมที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย—แหวนวงเดียวกันกับที่เขากำลังเก็บรักษาไว้ในกล่องนิรภัย "ถ้าคุณคือผมในอนาคต... งั้นก็ช่วยบอกเหตุผลที่สมเหตุสมผลมาหน่อยสิครับว่า ทำไมคุณถึงต้องย้อนเวลากลับมาขัดขวางการคำนวณในสมการชุดนี้ ทั้งที่มันคือหนทางเดียวที่เราจะซ่อมแซมความเสียหายของเกราะป้องกันเมืองหลวงได้" เซย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ดวงตาส่อประกายความสงสัยใคร่รู้ ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกนึกคิดที่ลึกซึ้งเกินกว่าเด็กหนุ่มวัยเดียวกันจะเข้าใจ เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน วางมือลงบนแผงควบคุมคีย์บอร์ดเสมือนอย่างคุ้นเคย ราวกับว่าเขาเคยนั่งใช้งานมันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน "เพราะว่า... สมการที่คุณกำลังเขียนอยู่นั้น มันมีตัวแปรที่ผิดพลาดตั้งแต่บรรทัดแรกยังไงล่ะครับ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า ทันใดนั้น โฮโลแกรมสามมิติขนาดยักษ์ก็ถูกฉายทับซ้อนขึ้นมา มันคือภาพจำลองของมหานครลอยฟ้าที่กำลังล่มสลายในอีกสามวันข้างหน้า ท่ามกลางเปลวเพลิงสีฟ้าและเศษซากปรักหักพัง เซย์เบิกกว้างด้วยความตกใจ ภาพนั้นไม่ใช่แค่การจำลองเหตุการณ์สมมติ แต่มันคือรายละเอียดระดับโมเลกุลที่แม่นยำยิ่งกว่ารายงานของสภาวิจัยเสียอีก "นั่นคือผลลัพธ์ที่คุณกำลังจะได้รับ หากปล่อยให้การคำนวณดำเนินไปตามเส้นทางเดิม" ชายผู้มาจากอนาคตหันมาสบตาตรงๆ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโหยหา และความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "คุณคิดว่าคุณกำลังควบคุมอัลกอริทึมเพื่อปกป้องทุกคนใช่ไหมครับ เซย์? แต่ความจริงแล้ว... อัลกอริทึมตัวนั้นต่างหากล่ะ ที่กำลังใช้คุณเป็นเครื่องมือในการรีเซ็ตโลกใบนี้ใหม่ตามเงื่อนไขของใครบางคน" บรรยากาศภายในห้องแล็บเงียบสงบลงทันที เสียงหึ่งของมอเตอร์ระบายความร้อนฟังดูราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง อีฟหรี่แสงโฮโลแกรมของตัวเองลงเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์คลื่นสมองของบุคคลปริศนา ความเงียบงันปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เซย์จะตัดสินใจขยับตัวเข้าประชิดชายแปลกหน้าคนนั้น "ถ้าอย่างนั้น... ในฐานะที่เคยผ่านจุดนี้มาแล้ว" เซย์เงยหน้าขึ้นมองร่างเงาของตนเองในอนาคต แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน "ช่วยบอกผมทีครับว่า เราต้องแก้สมการตรงไหน... เพื่อไม่ให้โศกนาฏกรรมครั้งนั้นเกิดขึ้นอีก" ชายผู้มาจากอนาคตยิ้มกว้างขึ้นเป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและความภูมิใจ เขายื่นมือขวาออกมาเบื้องหน้า "ยินดีต้อนรับสู่การคำนวณรอบใหม่ครับ เซย์... ร่วมมือกับผมสิครับ แล้วเราจะเขียนอนาคตบทใหม่ขึ้นมาด้วยกัน" เซย์กำลังจะยื่นมือออกไปสัมผัสมือคู่นั้น เพื่อสร้างพันธมิตรที่คาดไม่ถึง ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของทั้งสองจะแตะกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกวิจัย *[System Alert: Unauthorized Access Detected in Sector 0-Alpha]* *[Warning: The Entity Has Breached the Outer Firewall]* ไม่เพียงแค่นั้น หน้าจอโฮโลแกรมหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความปริศนาตัวอักษรสีดำสนิทบนพื้นหลังสีขาวโพลน ที่เขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด— **"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... เซย์... ตัวจริง"** โปรดติดตามตอนต่อไปครับ --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับสมการแห่งกาลเวลานี้นะครับ