รหัสที่เปลี่ยนชีวิต

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ คิริน! นายกำลังจะทำอะไร!" เสียงของเซร่าดังกังวานผ่านหูฟังสื่อสาร แฝงด้วยกระแสความร้อนรนที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน มือของผมที่กำลังแตะลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมสีครามกลางห้องนิรภัยของสถานีวิจัยร้างชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ดวงตาของผมยังคงจ้องเขม็งไปที่บรรทัดคำสั่งที่กำลังวิ่งผ่านจอประสาทตาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ รหัสผ่านชุดนี้ไม่ใช่ภาษาโปรแกรมที่ผมเคยรู้จัก มันไม่ใช่ไบนารี ไม่ใช่ควอนตัมโค้ดธรรมดา แต่มันคือโครงสร้างทางพันธุกรรมที่ถูกแปลงเป็นตัวเลข ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเลเยอร์ที่ลึกที่สุดของฐานข้อมูลกลาง "ถ้าผมหยุดตอนนี้ ความทรงจำที่เหลืออยู่ก็จะกลายเป็นแค่เศษขยะดิจิทัลครับเซร่า" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามกดดันจังหวะการหายใจให้คงที่ นิ้วชี้สั่งการลงบนแผงวงจรจนเกิดเสียง 'คลิก' เบาๆ เป็นจังหวะที่ซับซ้อน "นั่นไม่ใช่ข้อมูลความทรงจำ! มันคือ 'รหัสกุญแจ' ของโปรโตคอลสังหารที่รัฐบาลโลกฝังไว้ในซอฟต์แวร์ต้นแบบ!" เซร่าตะโกนสวนกลับมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยรุ่น Mark-IV ที่เริ่มบุกเข้ามาในโถงทางเดินด้านนอก "ถ้าแกเปิดมัน ระบบจะยิงสัญญาณระบุตำแหน่งแกไปยังดาวเทียมพิฆาตทันที นายจะกลายเป็นเป้าหมายระดับสูงสุด... หยุดเดี๋ยวนี้!" ผมไม่ฟัง ผมตัดสินใจทุ่มกำลังประมวลผลทั้งหมดที่มีลงไปในอัลกอริทึมแก้รหัส การสูญเสียความทรงจำครึ่งหนึ่งในวัยเด็กคือบาดแผลทางตรรกะที่ผมต้องแก้ไข ผมคือวิศวกร ผมเชื่อมั่นในการค้นหาคำตอบที่พิสูจน์ได้ ไม่ใช่การใช้ชีวิตแบบคนตาบอดในโลกของเครื่องจักร *ติ๊ด!* สัญญาณเสียงสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับจอภาพที่เปลี่ยนจากสีครามเป็นสีทองคำขาว แถบสถานะ [Access Granted: Root Authority] ปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับว่ากำแพงที่กั้นขวางจิตวิญญาณของผมมาตลอดชีวิตพังทลายลงในชั่วพริบตา แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกโล่งใจที่ผมคาดหวัง ความปวดร้าวแล่นผ่านก้านสมองเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูง ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามา—ไม่ใช่ภาพความทรงจำที่อบอุ่น แต่เป็นบันทึกการทดลองที่เลือดเย็น ชื่อของผม... คิริน... คือหมายเลขทดสอบที่ 001 ในโครงการสร้างวิศวกรเครื่องจักรกลที่มีความสามารถในการควบคุม AI ได้จากภายในจิตใต้สำนึก ทันใดนั้น แสงไฟในห้องนิรภัยเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนดังระงมไปทั่วสถานี ระบบความปลอดภัยประกาศด้วยเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบ [ตรวจพบการบุกรุกโดยผู้มีสิทธิ์ระดับสูงสุด: คิริน] [เป้าหมายสถานะ: ภัยคุกคามระดับ SSS - กำจัดทิ้งทันที] [เริ่มการทำงานระบบทำลายตนเองใน 180 วินาที] "นายทำบ้าอะไรลงไป!" เซร่าพุ่งเข้ามาในห้อง ผมเห็นเงาของเธอสะท้อนบนจอภาพ เธออยู่ในชุดเกราะยุทธวิธีเต็มยศ มือซ้ายถือปืนพัลส์ไรเฟิลเล็งไปที่ประตูทางเข้าที่หุ่นยนต์กำลังพยายามพังเข้ามา "ผมเจอต้นตอแล้วเซร่า" ผมลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นเทาจากผลกระทบของข้อมูลที่ถาโถมเข้ามา "แต่สิ่งที่ผมเจอ... มันไม่ใช่แค่ความทรงจำ มันคือคำสั่งหยุดการทำงานของ AI ทุกตัวในเมืองนี้ที่ฝังอยู่ในยีนของผม" "นายหมายความว่านายเป็นสวิตช์ปิดระบบน่ะเหรอ?" เซร่าหันมามองผม ดวงตาของเธอฉายแวววิตกปนทึ่ง "อาจจะมากกว่านั้นครับ" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เสียงโลหะกระแทกประตูดังสนั่นหวั่นไหว แรงระเบิดพ่นใส่ประตูเหล็กกล้าจนบิดเบี้ยว ร่างของหุ่นยนต์ติดอาวุธนับสิบเริ่มคืบคลานเข้ามาเหมือนฝูงมดพิษ ผมยกมือขึ้น รหัสที่เพิ่งปลดล็อกยังคงทำงานอยู่บนจอประสาทตา ผมมองเห็นโครงข่ายข้อมูลที่เชื่อมต่อหุ่นยนต์เหล่านั้นเข้ากับศูนย์กลางควบคุม ผมไม่ได้มองพวกมันเป็นศัตรูที่ต้องยิงทิ้ง แต่มองเห็น 'คำสั่ง' ที่พวกมันกำลังรับอยู่ ผมขยับนิ้วในอากาศราวกับนักเล่นเปียโนที่กำลังบรรเลงเพลงแห่งความตาย สั่งการแก้ไขคำสั่งของพวกมันจากระยะไกลผ่านระบบที่ผมเพิ่งเข้าถึงได้ หุ่นยนต์ตัวหน้าสุดหยุดชะงัก ปืนพัลส์ของมันไม่ได้หันมาทางเรา แต่มันหันกลับไปยิงใส่พวกเดียวกันเองอย่างแม่นยำ "คิริน... นี่มัน..." เซร่าลดปืนลง มองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตะลึงงัน "เราต้องไปจากที่นี่ครับ" ผมคว้าแขนเธอไว้ แววตาของผมไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อก่อน แต่มันมีความมุ่งมั่นที่น่ากลัวซ่อนอยู่ "ไม่ใช่เพราะหนีตาย แต่เพราะรหัสที่ผมปลดล็อกเมื่อครู่... มันไม่ได้แค่เปิดเผยความลับของผม แต่มันกำลังเรียกใครบางคนมาที่นี่" เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะที่แตกต่างจากหุ่นยนต์ทั่วไปดังขึ้นจากปลายโถงทางเดิน เงาร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อคลุมกันฝนสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของหุ่นยนต์ที่ถูกทำลาย เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่เมื่อเขาก้าวเข้ามา ระบบภายในร่างกายของผมก็กรีดร้องเตือนว่าภัยคุกคามระดับที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อนได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว "ไม่คิดเลยว่าหนูทดลองหมายเลข 001 จะกล้ากลับมาเปิดประตูขุมนรกด้วยตัวเองแบบนี้" ชายคนนั้นกล่าวพลางเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่เป็นสีทองส่องสว่างเหมือนกับรหัสที่ผมเพิ่งปลดล็อก "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... คิริน" ผมพบว่าตัวเองหยุดหายใจไปชั่วขณะ เพราะใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดนั้น... ไม่ใช่ใบหน้าของคนแปลกหน้า แต่มันคือใบหน้าเดียวกับผมในกระจกเงาเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ครับ ไซเบอร์พังค์2099