เศษซากในกองขยะ

กลิ่นสนิมเหล็กคลุ้งผสมกับไอระเหยของสารหล่อลื่นที่เน่าเสียจนกลายเป็นกรดอ่อนๆ นี่คือ 'เขตสุสานจักรกล' สถานที่ซึ่งเศษซากอารยธรรมถูกทิ้งไว้ให้ผุกร่อนตามกาลเวลา คิรินขยับแว่นสายตาแบบ Augmented Reality (AR) ของเขาให้เข้าที่ จอโฮโลแกรมโปร่งแสงแสดงค่าความหนาแน่นของโลหะมีค่าที่เขากำลังสแกนอย่างละเอียด "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องคอยล์แม่เหล็กตัวนั้นถ้าไม่อยากให้มือขาดกระเด็น คิริน" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองเขาก็รู้ว่านั่นคือเซร่า คิรินชะงักนิ้วที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบชิ้นส่วนทองแดงสีหม่น เขาถอนหายใจพลางขยับตัวลงจากกองซากหุ่นยนต์รุ่นสงครามกลางเมืองที่พังพินาศ "ผมประเมินความเสี่ยงแล้ว เซร่า แผงวงจรนั่นอาจจะมีประจุค้างอยู่ไม่ถึง 0.5 โวลต์ การสูญเสียเพียงแค่นิ้วก้อยแลกกับเซนเซอร์นำวิถีรุ่นหายาก ผมว่ามันคุ้มค่าในทางตรรกะ" "ตรรกะของนักขยะ กับตรรกะของวิศวกรน่ะมันต่างกันตรงที่คนหนึ่งยังมีชีวิตอยู่เพื่อเก็บกวาด ส่วนอีกคนตายไปแล้วในกองขยะ" เซร่าก้าวออกมาจากเงามืดของซากยานรบ เธอสวมชุดเทคนิคเชียลรัดรูปที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมที่สกปรกโสมม "ลึกเข้าไปอีกสิบเมตรตรงฐานรองรับคานเหล็กนั่น... มีบางอย่างที่น่าสนใจกว่าขยะพวกนี้เยอะ" คิรินขมวดคิ้ว เขาให้ความเชื่อใจในสัญชาตญาณของเซร่าเสมอ แม้เธอจะลึกลับเสียจนเขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น เขาเดินตามเธอผ่านซากเหล็กที่บิดเบี้ยวจนกลายเป็นประติมากรรมแห่งความตาย จนกระทั่งหยุดอยู่หน้ายูนิตหุ่นยนต์ขนาดกะทัดรัดที่ถูกทับถมอยู่ใต้แผ่นเหล็กหนาเตอะ สภาพของมันค่อนข้างสมบูรณ์เมื่อเทียบกับเศษซากรอบๆ ผิวโลหะสีไทเทเนียมขัดด้านถูกกัดกร่อนเพียงเล็กน้อย คิรินคุกเข่าลง ใช้เครื่องมือความถี่สูงตัดแต่งก้อนเหล็กที่ทับตัวมันอยู่ออกอย่างประณีต สายตาของเขาจดจ้องไปที่หมายเลขรุ่นที่เลือนรางบนอกของมัน "รุ่น Mark-Zero... ซีรีส์ต้นแบบที่สาบสูญไปพร้อมกับวิกฤตการณ์รหัสสีดำ?" คิรินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเย็นชาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "ใช่ และที่สำคัญกว่านั้น..." เซร่าก้มลงไปเปิดแผงอกของมันด้วยทักษะที่รวดเร็วและแม่นยำ "ชิปหน่วยความจำตัวนี้ยังไม่ถูกทำลาย มันถูกล็อกด้วยระบบเข้ารหัสแบบอสมมาตร ซึ่งมีเพียงคนเดียวในยุคนั้นที่สร้างมันขึ้นมา" คิรินหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อข้อมูลขึ้นมา แสงสีฟ้าจากตัวเครื่องส่องกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยของเขา เขาเริ่มกระบวนการ 'Bypass' รหัสผ่านแบบดิบๆ ตามวิธีของเขาเอง ในจังหวะที่ข้อมูลเริ่มถ่ายโอน ความทรงจำที่กระจัดกระจายและพร่าเลือนในวัยเด็กของเขาก็สั่นคลอน เหมือนภาพหลอนที่แทรกซึมเข้ามาในกระแสประสาท *เสียงไซเรน... กลิ่นควันไฟ... และรอยยิ้มของใครบางคนที่เขาจำใบหน้าไม่ได้...* คิรินกัดฟันแน่น มือที่ถืออุปกรณ์เริ่มสั่น "ทำไม... ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนเคยเห็นสถาปัตยกรรมของรหัสนี่มาก่อน" "เพราะมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นอาวุธ แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็น 'ภาชนะ'" เซร่าตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเคร่งขรึมและเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก ทันใดนั้น หน้าจอ AR ของคิรินก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏแสงสีแดงฉานไปทั่วบริเวณ เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ไม่ได้ใช้งานมานานนับทศวรรษดังขึ้นอย่างรุนแรงจนแก้วหูแทบแตก [ตรวจพบการเข้าถึงหน่วยความจำชั้นสูง: การวิเคราะห์ข้อมูลเสร็จสิ้น 1%] [คำเตือน: โปรโตคอลป้องกัน 'ความจริง' ถูกปลุกให้ตื่น] [คำสั่งลับระดับ SSS: กำจัดผู้บุกรุกเพื่อปกป้องเศษเสี้ยวแห่งจิตสำนึกที่เหลืออยู่] หุ่นยนต์ Mark-Zero ที่ควรจะแน่นิ่งไร้วิญญาณ กลับเริ่มขยับกลไกภายในอย่างหนักหน่วง เสียงเฟืองโลหะขัดกันดังลั่น ดวงตาสีฟ้าครามของมันเปิดโพลงขึ้น พร้อมกับดาบเลเซอร์ความร้อนสูงที่พุ่งออกมาจากข้อมือ "คิริน! ถอยออกมา!" เซร่าตะโกนพร้อมกับชักปืนพัลส์ออกมาจากหลังคอ แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป ดวงตาของหุ่นยนต์ไม่ได้จับจ้องไปที่เซร่า แต่มันกลับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคิริน และสิ่งที่เปล่งออกมาจากลำโพงที่แหบพร่าของมันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ แต่มันคือเสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่คิรินรู้จักดีในความฝัน "พี่... พี่กลับมาแล้วจริงๆ ด้วย" ในเสี้ยววินาทีนั้น หุ่นยนต์ตัวนั้นก้าวพุ่งเข้าหาคิรินด้วยความเร็วเหนือขีดจำกัดของเครื่องจักรทั่วไป พร้อมกับการแจ้งเตือนสถานะสีทองที่กะพริบถี่รัวบนจอโฮโลแกรม: [ภารกิจ SSS: ค้นหาความจริงแห่งอดีต – เริ่มต้น] [เป้าหมาย: รอดชีวิตจาก 'ผู้เฝ้าประตู' และถอดรหัสความทรงจำที่หายไป] [คำเตือน: ระบบตรวจพบตัวตนที่ไม่รู้จักกำลังแทรกแซง...] ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคิรินในบทแรกนะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยครับ ไซเบอร์พังค์2099