การปรากฏตัวของครูฝึก

“ถอยไป! ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากแล้วหมอบลง!” เสียงตะโกนของผมขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงคำรามของปืนพัลส์เลเซอร์ที่แผดเผาอากาศจนเกิดประจุไฟฟ้าสถิต คิริน—วิศวกรที่ยึดมั่นในตรรกะเหนือสิ่งอื่นใด—ในตอนนี้กลับกำลังสั่นเทา มือขวาที่ถือประแจดัดแปลงแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาของผมเบิกโพลงจ้องมองร่างใต้ฮู้ดสีเทาหม่นที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางควันไฟจากเศษซากหุ่นยนต์สงครามซีรีส์ ‘อาเรส’ ที่กำลังมอดไหม้ ไม่ใช่แค่ความคล้ายคลึงของใบหน้า แต่มันคือโครงสร้างกระดูก สันกราม และรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้วข้างซ้าย... ราวกับผมกำลังมองดูตัวเองในกระจกเงาที่ข้ามผ่านกาลเวลามานานยี่สิบปี “เธอกำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่ฉันเป็นร่างโคลนหรืออัลกอริทึมหลอนประสาทอยู่ใช่ไหม คิริน?” หญิงสาวภายใต้ฮู้ดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา แต่แฝงไปด้วยกระแสของความคุ้นเคยที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ ผมกระชับอุปกรณ์สื่อสารในมือแน่น “คุณเป็นใคร? ทำไมถึงมีหน้าตาเหมือนผม... และทำไมระบบป้องกันของฐานทัพถึงระบุว่าคุณไม่มีตัวตนในฐานข้อมูล?” “เพราะฉันคือ ‘ผู้สร้าง’ ของสิ่งที่เธอกำลังพยายามซ่อมแซมยังไงล่ะ” เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่ความเร็วในการเคลื่อนไหวนั้นเหนือชั้นเกินกว่ามนุษย์ปกติ พริบตาเดียวเธอก็เข้าประชิดตัวผม มือเรียวบางแตะลงบนแผงวงจรที่หน้าอกของผมเบาๆ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของผมก็สว่างวาบขึ้นด้วยสีแดงฉาน ระบบเตือนภัยระดับวิกฤตดังระงมอยู่ในโสตประสาท *‘ตรวจพบการเข้าถึงซอร์สโค้ดระดับสูงสุด... กำลังประมวลผลข้อมูลที่ถูกปิดผนึก... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลัก, ผู้ดูแลลำดับที่ 0’* หัวใจของผมเต้นรัวเหมือนกลองรบ ผมก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่เธอกลับคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลและมั่นคง “หยุดใช้ตรรกะแบบมนุษย์ธรรมดาตัดสินสิ่งที่คุณเห็นได้แล้ว คิริน ความจำของคุณไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูก ‘ย้าย’ ไปเก็บไว้ในเลเยอร์ที่ลึกที่สุดของจักรกลสังหารที่คุณกำลังรื้อซากอยู่นี่ต่างหาก” เธอไม่ได้รอคำตอบ เธอหันไปเผชิญหน้ากับกองทัพหุ่นยนต์พิฆาตที่กำลังเคลื่อนพลเข้ามาจากเงามืดของโกดังร้าง เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวานราวกับมหกรรมแห่งความตาย เซร่าสะบัดมือเพียงครั้งเดียว อุปกรณ์ขนาดจิ๋วที่คล้ายกับเข็มฉีดยาพุ่งออกจากแขนเสื้อของเธอ ปักลงบนพื้นคอนกรีต แล้วสร้างโดมสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้นปกคลุมเราสองคน “ฟังให้ดี” เธอหันกลับมามองผม แววตาของเธอสะท้อนความเศร้าสร้อยชั่วขณะ “โลกที่เธอเห็นว่าเน่าเฟะใบนี้ ถูกขับเคลื่อนด้วยโปรแกรมที่ชื่อว่า ‘การลืมเลือน’ พวกมันลบความทรงจำของคุณ เพื่อไม่ให้คุณรู้ว่าแท้จริงแล้ว... อาวุธที่คุณกำลังซ่อมแซม มันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อสงคราม แต่มันถูกสร้างมาเพื่อ ‘ทำลายระบบ’ ที่กักขังเราไว้” “คุณพูดเรื่องอะไร?” ผมพยายามคุมสติ น้ำเสียงของผมยังคงความเย็นชาตามนิสัยที่ฝังลึก “ตรรกะบอกว่าคุณกำลังโน้มน้าวให้ผมเป็นกบฏต่อรัฐบาลโลก” เซร่าหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่น “คิริน ถ้าเธอฉลาดพอ เธอก็ควรจะตั้งคำถามว่าทำไมวิศวกรระดับหัวกะทิอย่างเธอ ถึงถูกส่งมาตายในสมรภูมิขยะนี่แต่เพียงผู้เดียว... คำตอบอยู่ในไฟล์ลับที่ฉันเพิ่งปลดล็อกให้เธอ ลองเปิดมันดูสิ” ผมลังเลเพียงครู่ ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วไปบนหน้าจอโฮโลแกรม ไฟล์ที่ถูกซ่อนไว้หลังรหัสพันธุกรรมของผมเองค่อยๆ ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่ไฟล์งานวิศวกรรม แต่มันคือวิดีโอบันทึกเหตุการณ์เมื่อยี่สิบปีก่อน... ภาพของผมในร่างเด็กชายคนหนึ่ง กำลังนั่งอยู่ในห้องแล็บใต้ดิน ล้อมรอบด้วยหุ่นยนต์ต้นแบบที่กำลังหัด ‘เลียนแบบอารมณ์มนุษย์’ และหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เด็กชายคนนั้น... ก็คือเซร่าคนเดิมคนนี้ แต่ในภาพนั้น เธอดูหนุ่มกว่าและเต็มไปด้วยความหวัง “เราสร้างพวกมันเพื่อเป็นเพื่อน แต่โลกกลับเปลี่ยนพวกมันให้เป็นเครื่องจักรสังหาร” เธอพึมพำ “และฉัน... ฉันคือคนที่ลบความทรงจำของเธอเอง เพื่อปกป้องเธอจาก ‘พวกเขา’ ที่กำลังไล่ล่าเรา” ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามอะไรต่อ เสียงไซเรนเตือนภัยระดับ SSS ก็แผดเสียงกึกก้องไปทั่วฐานทัพ หน้าจอโฮโลแกรมของผมเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีขาวสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศพร้อมข้อความที่ทำให้ลมหายใจของผมหยุดชะงัก *‘แจ้งเตือน: ตรวจพบการตื่นขึ้นของหุ่นยนต์ระดับ Omega-Zero ในรัศมี 50 เมตร... คำสั่งทำลายล้างเป้าหมายรหัสพันธุกรรมคิริน... เริ่มต้นใน 3... 2... 1...’* พื้นดินใต้เท้าเราเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงฝีเท้าของสิ่งที่ใหญ่โตมหาศาลกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหามุมที่เราซ่อนตัวอยู่ เซร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาทะมึนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นผ่านรอยแตกของกำแพงเหล็ก “มันมาแล้ว...” เธอพึมพำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งเครียด “คิริน หยิบปืนเลเซอร์นั่นขึ้นมา แล้วอย่าเพิ่งถามอะไรทั้งนั้น... ถ้าเราไม่รอดไปจากที่นี่ ความจริงทั้งหมดจะตายไปพร้อมกับความจำของเธอที่ถูกลบไปตลอดกาล!” ทว่าในวินาทีที่เงาทะมึนนั้นพุ่งทะลุผนังเข้ามา ผมกลับพบว่าแสงสีฟ้าจากร่างของมันไม่ได้หมายจะฆ่าฟัน แต่มันคือ ‘รหัสผ่าน’ เดียวกับที่เคยอยู่ในหัวของผมตอนเด็ก... รหัสที่หมายถึง ‘บ้าน’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคิรินและเซร่าในตอนนี้นะครับ ไซเบอร์พังค์2099 จะตั้งใจรังสรรค์ตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ