วันหยุดที่แสนหวาน

“ถ้าคุณยังไม่เลิกขยับตัวไปมาแบบนั้น ผมเกรงว่ารถคันนี้อาจจะไปไม่ถึงจุดหมายที่หัวหิน แต่เราคงต้องจอดพักที่ข้างทางแทนนะครับ พริ้ม” เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของธรรศดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถสปอร์ตหรูที่กำลังแล่นอยู่บนทางด่วน มือหนาของเขาที่วางอยู่บนพวงมาลัยบีบกระชับจนเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อย สายตาคมกริบคู่เดิมที่เคยเย็นชาต่อโลกภายนอก บัดนี้กลับฉายแววปรารถนาอย่างเปิดเผยเมื่อมองผ่านกระจกหลังไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้าง พริ้มเพราสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู เธอพยายามจัดกระโปรงผ้าซาตินสีครีมที่ดูเหมือนจะสั้นเกินไปเล็กน้อยเมื่อเธอนั่งขดตัวแบบนี้ ความรู้สึกวูบไหวในช่องท้องเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาเอ่ยถึง ‘ที่ข้างทาง’ นั่นไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำสัญญาที่เธอก็รู้ดีว่าแด๊ดดี้ใจร้ายของเธอพร้อมจะทำจริงๆ “พริ้มแค่... ตื่นเต้นค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบตาชายวัย 42 ปีข้างกาย ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเซ็กซี่และสั่นประสาทในเวลาเดียวกัน “ตื่นเต้นที่ได้ไปเที่ยวกับผม หรือตื่นเต้นเพราะรู้ว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หืม?” เขายื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาคว้ามือเล็กของเธอไปกุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่ใหญ่กว่าส่งผ่านไปยังพริ้มเพรา มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งปลอดภัยและกักขังในเวลาเดียวกัน สำหรับธรรศ... พริ้มเพราไม่ใช่แค่เด็กในปกครอง แต่เธอคือสมบัติล้ำค่าที่เขาไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง โดยเฉพาะ ‘คณิน’ ไอ้คนเลวนั่นที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ของเขา เมื่อรถแล่นเข้าสู่เขตที่พักตากอากาศส่วนตัวริมทะเล บรรยากาศเงียบสงบและเสียงคลื่นกระทบฝั่งก็เริ่มชัดเจนขึ้น ธรรศจอดรถหน้าวิลล่าหลังใหญ่ที่เขาสั่งจองไว้ทั้งโซนเพื่อความเป็นส่วนตัวสูงสุด เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้พริ้มเพราอย่างสุภาพบุรุษ ก่อนจะโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น “ทริปนี้ไม่มีงาน ไม่มีเรื่องเครียด มีแค่ผมกับคุณ” ธรรศกระซิบข้างหู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขาชวนให้เธอเคลิบเคลิ้ม “และหวังว่าคุณจะทำหน้าที่ ‘เด็กดี’ ของผมได้โดยไม่ต้องให้ผมต้องลงโทษแรงๆ นะครับ” พริ้มเพราเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอสั่นไหว “แด๊ดดี้... สัญญาแล้วนะคะว่าจะไม่พูดเรื่องคณินอีก” ธรรศชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อนั้น ก่อนจะปรับให้เรียบเฉยและโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธออย่างอ่อนโยน “ผมจะพยายามครับ ถ้าไอ้หมอนั่นไม่ทำตัวเป็นหนอนแมลงเข้ามาวุ่นวายในอาณาเขตของผมเสียก่อน” ค่ำคืนที่ชายหาดส่วนตัวนั้นเต็มไปด้วยความหรูหรา ธรรศจัดเตรียมมื้อค่ำท่ามกลางแสงเทียนที่ริมหาด เขาดูแลเธอทุกอย่างตั้งแต่การเลื่อนเก้าอี้ไปจนถึงการป้อนอาหารราวกับเธอเป็นเจ้าหญิง แต่ในขณะที่พริ้มเพรากำลังหลงระเริงไปกับความใส่ใจนั้น เธอไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของธรรศที่แอบมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะตลอดเวลา แรงสั่นสะเทือนจากเครื่องสื่อสารทำให้ธรรศขมวดคิ้ว เขาขอตัวลุกไปรับสายที่มุมมืดของระเบียงวิลล่า “มึงกล้าดียังไงถึงส่งข้อความมาหาพริ้ม?” เสียงของธรรศเย็นเยียบจนน่าขนลุกแม้จะพยายามลดระดับเสียงลง “อย่าให้กูต้องใช้คำว่า ‘ชะตาขาด’ กับมึงนะคณิน ทะเลที่นี่มันกว้างพอจะซ่อนศพที่ไม่มีใครหาเจอ” พริ้มเพราที่เดินตามมาเพื่อจะส่งแก้วไวน์ชะงักฝีเท้าอยู่หลังเสาต้นใหญ่ หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อได้ยินชื่อคนต้นเหตุ... คณินกำลังส่งข้อความหาเธอจริงหรือ? และทำไมธรรศถึงดูโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้? ในจังหวะที่ธรรศกดวางสายและหันกลับมา ทันใดนั้น แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ของพริ้มเพราที่อยู่ในกระเป๋าถือก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า ธรรศหันขวับมามองตามเสียงนั้น ดวงตาสีเข้มของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เขาเดินตรงดิ่งมาหาเธอด้วยท่าทีที่คุกคามกว่าทุกครั้ง มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ในมือเธอไปดูหน้าจอ “ดูเหมือน ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ จะไม่ได้โทรมาแค่ขู่ผมสินะ...” ธรรศแค่นยิ้มที่มุมปาก แต่ดวงตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น “พริ้ม... บอกผมสิครับ ว่าทำไมไอ้สารเลวนั่นถึงรู้พิกัดห้องพักของเรา... หรือว่าคุณเป็นคนบอกมันเอง?” พริ้มเพราหน้าซีดเผือด เธออ้าปากค้างจะปฏิเสธ แต่แล้วร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืดของต้นมะพร้าวริมหาด พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้ธรรศต้องปล่อยมือจากเธอแล้วหันไปเผชิญหน้า “สวัสดีครับธรรศ... ดูเหมือนวันหยุดสุดหรรษาของคุณ จะจบลงเร็วกว่าที่คิดนะ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ วริศร์วิสกี้