รอยรักบนผิวขาว

เสียงโลหะกระทบกระจกโต๊ะทำงานดังขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่กลับหนักอึ้งราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางความเงียบงัน แฟลชไดรฟ์สีดำสนิทนอนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ธรรศปรายตามองมันด้วยหางตา ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบนั้นเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของพญาราชสีห์ที่กำลังมองดูสุนัขจิ้งจอกตัวเล็กๆ เต้นระบำอยู่บนลานประหาร "นายมั่นใจมากนะคณิน ว่าของเล่นชิ้นนี้จะทำให้ฉันสะเทือนได้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน มือหนายกแก้ววิสกี้ออนالด์ร็อกขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นควันพีทและรสชาติอันร้อนแรงไหลผ่านลำคอ ยิ่งขับเน้นบรรยากาศรอบตัวให้คุกรุ่นและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก คณินหัวเราะในลำคอ สีหน้าของอีกฝ่ายฉายแววความลำพองใจอย่างปิดไม่มิด "อำนาจและชื่อเสียงของธรรศ ธนากุล สร้างมาจากความไร้ที่ติครับคุณธรรศ แต่ถ้าหุ้นส่วนระดับบิ๊กเหล่านั้นได้เห็นคลิปที่เด็กในปกครองของคุณ... คนที่ซุกซ่อนไว้ในคฤหาสน์หลังงาม กำลังนัวเนียกับผู้ชายคนอื่นในคลับใต้ดิน ความน่าเชื่อถือที่คุณสะสมมาทั้งชีวิตจะพังทลายในพริบตา" พริ้มเพราที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง ใบหน้าหวานซีดเผือดจนไร้สีเลือด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาจุกอก เธอจำคืนนั้นได้ดี คืนที่เธอถูกวางยา คืนที่คณินพยายามฉุดกระชากลากตัวเธอไป ก่อนที่ธรรศจะปรากฏตัวขึ้นราวกับเทพเจ้าแห่งความตายแล้วลากเธอกลับมา แต่คลิปบ้าๆ นั่น... มันถูกตัดต่อบิดเบือนให้เธอดูลดคุณค่า และตอนนี้มันกำลังจะถูกใช้เป็นเครื่องมือทำลายผู้ชายที่ปกป้องเธอไว้ "พริ้ม..." เสียงเรียกทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด ธรรศไม่ได้สนใจคณินแม้แต่น้อย เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ ชายวัยสลักวัยสี่สิบสองปีลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเดินเข้ามาหาหญิงสาวทีละก้าวอย่างมั่นคง พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นไม่มีความโกรธเคือง มีเพียงความอบอุ่นและประกายไฟแห่งความเป็นเจ้าของที่ลุกโชนจนเธอต้องผวาถอยหลังด้วยความรู้สึกผิด "แด... แด๊ดดี้คะ..." เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "บอกฉันสิเด็กดี..." ธรรศยื่นมือหนาออกไปเชยคางมนขึ้นเบาๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดลูบไล้แก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาอย่างทะนุถนอม "เธอเป็นของใคร... หื้ม?" "หนู... หนูเป็นของแด๊ดดี้ค่ะ" เธอสะอื้นไห้ตอบรับด้วยความจำนนต่อสายตาที่คาดคั้นแต่นุ่มนวลนั้น ธรรศปรายตามองคณินที่หน้าเสียลงถนัดตา เมื่อเห็นว่าแผนการขู่กรรโชกของตนไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่คาดหวังไว้ ร่างสูงใหญ่ของธรรศหมุนตัวกลับไปหาคู่แข่งทางธุรกิจอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มดุดันถูกฉาบไว้บนใบหน้าคมคาย "นายคิดว่าคนอย่างธรรศ ธนากุล จะปล่อยให้คนอื่นมาพรากสิ่งที่ฉันตีตราจองไว้แล้วงั้นเหรอคณิน?" ธรรศหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่ "แฟลชไดรฟ์อันนั้น... นายอยากเก็บบันทึกขยะชิ้นนั้นไว้ดูก로ก็ตามใจ แต่จำใส่กะโหลกไว้ให้ดี ว่าต่อให้คนทั้งโลกจะประณามเธอ ฉันก็จะซื้อทั้งโลกใบนี้มาวางไว้แทบเท้าเธอ... และไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องผู้หญิงของฉันแม้แต่ปลายนิ้วเดียว!" สิ้นคำพูดนั้น ร่างสูงก็คว้าข้อมือเล็กของพริ้มเพราแล้วก้าวเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวทันที โดยไม่เหลียวแลคณินที่ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวอีกต่อไป ประตูห้องนอนในคฤหาสน์หรูถูกปิดลงด้วยความรุนแรง กลอนประตูถูกล็อกอัตโนมัติด้วยระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูง บรรยากาศภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียงที่สาดส่องลงมากระทบผิวกาย พริ้มเพราถูกดันเข้าหากำแพงหนาอย่างนิ่มนวลแต่ไร้ทางหนี ร่างสูงใหญ่ของธรรศทาบทับเข้ามา กักขังเธอไว้ระหว่างแขนแกร่งทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้ม "ฮึก... แด๊ดดี้คะ หนูขอโทษ..." เธอยกมือขึ้นแตะอกเสื้อสูทของเขาด้วยความรู้สึกผิดบาปที่อัดแน่นในอก "หนูทำให้แด๊ดดี้ต้องลำบาก..." "เงียบก่อนเด็กดี" ธรรศกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "เธอไม่ได้ทำอะไรผิด... คนที่ผิดคือไอ้สารเลวนั่นที่กล้าอาจหาญมาแตะต้องของๆ ฉัน" มือหนาเลื่อนลงมาจับข้อมือบางทั้งสองข้างแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะเบาๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทิ้มด้วยความตื่นตระหนกและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน ผิวเนื้อเนียนละเอียดขาวราวกระเบื้องเคลือบภายใต้ชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีม ยิ่งขับเน้นความเย้ายวนจนสติสัมปชัญญะของชายวัยสลักแทบขาดผึ่ง ธรรศโน้มใบหน้าลงต่ำ จมูกโด่งรั้นสูดดมความหอมหวานจากซอกคอระหง ไล้เลียผ่านผิวเนื้อเนียนนุ่มจนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ร่างกายอ่อนยวบลงจนต้องพึ่งพาแผงอกกว้างของเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยว "แด... แด๊ดดี้ จะทำอะไรคะ..." เธอครางประท้วงเสียงสั่น เมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของชายหนุ่มกดจູບหนักหน่วงลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณลาดไหล่เนียน "ทำเครื่องหมาย..." เสียงทุ้มกระซิบชิดผิวเนื้อ พร้อมกับที่ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มลงเบ้ำๆ จนเกิดความเจ็บแปลบปลาบผสมผสานกับความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ธรรศจงใจฝังรอยรักสีแดงกุหลาบลงบนจุดที่สะดุดตาที่สุด เพื่อประกาศิตความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนและไร้ข้อกังขา รอยจูบครั้งแล้วครั้งเลื่อนผ่านจากลาดไหล่ ลามเลียขึ้นมาที่ลำคอระหง และหยุดลงที่กกหูข้างซ้าย แรงขบเม้มหนักหน่วงและยาวนานทำให้พริ้มเพราต้องเงยหน้าขึ้นแอ่นกายรับสัมผัสด้วยความซ่านสยิว มือที่เคยถูกตรึงไว้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนที่เรียวแขนเล็กจะยกขึ้นโอบรอบลำคอหนาของเขาโดยอัตโนมัติ เล็บมนจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่ยั้ง "จำไว้พริ้มเพรา..." ธรรศผงะใบหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำน้ำของเธอ "ไม่ว่าไอ้หน้าไหนหน้าไหน... ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น ร่างกายนี้ ผิวพรรณนี้ ลมหายใจนี้... เป็นของฉัน... ของธรรศ ธนากุล แต่เพียงผู้เดียว" คำประกาศิตนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว มันไม่ใช่คำพูดขู่บังคับ แต่มันคือคำสัญญาจากผู้ชายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ พริ้มเพรารู้สึกหัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่เขาก่อขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงบนเรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างไม่ปล่อยให้ตั้งตัว จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อน ธรรศกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดติดกับร่างกายกำยำของตน จนเธอรับรู้ได้ถึงพละกำลังและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าภายใต้ความสุภาพบุรุษของเขา เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานกันไปทั่วห้องนอนกว้าง ความมืดมิดภายนอกหน้าต่างไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่ากลัวอีกต่อไป ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งโอบอุ้มความเร่าร้อนของคนทั้งคู่ให้ดิ่งลึกดำดิ่งลงไปในห้วงแห่งพันธะสวาทที่ไม่มีวันหลุดพ้น แต่ในวินาทีที่เรียวลิ้นร้อนกำลังเกี่ยวพันสร้างความวาบหวามถึงขีดสุด เสียงกริ่งเตือนภัยหน้าประตูห้องนอนใหญ่กลับดังขึ้นแทรกบรรยากาศหวานล้ำนั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ หน้าแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัย พร้อมกับเสียงระบบอัจฉริยะที่รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้ขนลุกซู่ *"แจ้งเตือน: มีบุคคลบุกรุก... กำลังพยายามเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้ามชั้นใน... และระบบตรวจพบสัญญาณชีวภาพที่ไม่ได้รับอนุญาต... ยืนยันตัวตน... คณิน... กำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องนี้..."* ธรรศชะงักกริยา ริมฝีปากที่กำลังคลอเคลียอยู่บนซอกคอขาวละออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นบนใบหน้าคมคายเมื่อถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ทว่าสิ่งที่ทำให้ธรรศขมวดคิ้วมุ่นไม่ใช่การมาเยือนของศัตรูคู่อาฆาต แต่เป็นหน้าจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดที่ปรากฏร่างของใครอีกคน... คนที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ และเป็นคนเดียวที่จะไขปริศนาทั้งหมดในชีวิตของพริ้มเพราได้ในค่ำคืนนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ