บทลงโทษของแด๊ดดี้

“ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม พริ้ม... ว่าอย่าให้ผมต้องหยิบไม้เรียวมาใช้กับเด็กดื้อ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์คุกรุ่นของธรรศ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดตาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขาคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผสมกับกลิ่นอายความกดดันที่ทำให้พริ้มเพราต้องก้มหน้านิ่ง สองมือของเธอกำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบก้าวเข้ามาใกล้ แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของชายวัย 42 ปีจ้องมองคนตัวเล็กที่เขาทั้งรักและหวงแหนราวกับสมบัติล้ำค่า เขาวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปึก* ก่อนจะเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา “คณินไม่ได้เป็นแค่คู่แข่งทางธุรกิจธรรมดา แต่มันคือคนที่จะพาคุณไปลงเหว... แล้วทำไม? ทำไมคุณถึงยังส่งข้อความนัดแนะมันที่คลับแห่งนั้น?” “พริ้มแค่... พริ้มแค่อยากรู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ พริ้มไม่ได้ตั้งใจจะหักหลังแด๊ดดี้” เสียงของพริ้มเพราสั่นพร่า ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำใส เธอพยายามถอยหนีแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่เสียก่อน ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่แสดงถึงความขบขัน แต่เป็นเสียงที่สะท้อนถึงความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักตัวเธอไว้ ส่วนอีกข้างลากไล้ปลายนิ้วไปตามแนวกระดูกสันหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา ทำให้พริ้มเพราขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “อยากรู้หรืออยากลองดีกันแน่ครับ?” เขาถามชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนจากดุดันเป็นกระซิบแผ่วพร่าที่อันตรายยิ่งกว่า “คนอย่างคณินไม่ได้ปรารถนาดีกับคุณ แต่มันกำลังใช้คุณเป็นหมากในกระดานเพื่อทำลายผม และคุณ... ที่ผมพร่ำสอนมาตลอดว่าให้เชื่อใจผมคนเดียว กลับเลือกที่จะเอาตัวไปเสี่ยงกับไฟ” “พริ้มขอโทษ...” “คำขอโทษมันไม่มีความหมายหรอกพริ้ม... ตราบใดที่บทลงโทษของคุณยังไม่เริ่ม” ธรรศจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างแล้วรวบไว้ด้วยมือเดียวเหนือศีรษะ ก่อนจะใช้มืออีกข้างปลดเนคไทของตัวเองออกอย่างช้าๆ สายตาของเขามันวาวไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกกระตุ้นด้วยความโกรธ มันคือความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความรักที่ล้นปรี่กับความใคร่ที่อยากจะครอบครองและสั่งสอนเด็กดื้อคนนี้ให้เข็ดหลาบ “แด๊ดดี้จะทำอะไรคะ...” เธอถามเสียงหลง “ผมจะทำให้คุณจำให้ขึ้นใจว่า ร่างกายและหัวใจของคุณ... เป็นของใคร และใครคือคนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้เป็นเจ้าของ” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ฝังจูบหนักหน่วงลงบนผิวเนียนละเอียด ทิ้งรอยแดงเอาไว้ราวกับเป็นตราประทับความเป็นเจ้าของ มือหนาเลื่อนลงไปตามส่วนโค้งเว้าของเอวบางบีบคลึงเบาๆ อย่างย่ามใจ พริ้มเพราหอบหายใจถี่รัว ความหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกวาบหวามที่เขาจงใจปั่นป่วน “ถ้าอยากให้ผมยกโทษให้ คุณต้องทำให้ผมเห็นว่าคุณเลือกใคร” ธรรศผละออกมายืนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เลือกว่าจะอยู่ใต้อาณัติของผม หรือจะออกไปเผชิญหน้ากับความโสมมของโลกภายนอกด้วยตัวคนเดียว... คิดให้ดีนะเด็กดี เพราะถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้โดยที่ยังเลือกไม่ได้ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณกลับมาหาผมอีกเลย” เขากดจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างดูดดื่มและหิวกระหาย เป็นการจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนราวกับจะสูบเอาวิญญาณของเธอไปครอง พริ้มเพราเผลอโอนอ่อนไปตามจังหวะของเขา แขนเรียวโอบกอดแผ่นหลังกว้างของชายที่เธอเทิดทูนและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังพุ่งสูงถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ธรรศผละออกจากร่างบางทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าประตู คณินยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ในมือของเขามีแฟลชไดรฟ์สีเงินวาววับ “ขอโทษทีที่ขัดจังหวะความสุขของคุณนะธรรศ แต่ดูเหมือนสิ่งที่ผมถือมา... จะเปลี่ยนสถานะของเด็กในปกครองคุณไปตลอดกาลเลยนะ” ธรรศขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักธุรกิจเตือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ ในขณะที่พริ้มเพราหน้าถอดสีเมื่อเห็นสิ่งที่คณินถืออยู่ในมือ “คุณหมายความว่ายังไง?” ธรรศเค้นเสียงถาม คณินยิ้มเหี้ยมแล้วโยนแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะ “ไฟล์วิดีโอที่บันทึกไว้ในคืนที่คุณพาเธอไปที่คลับ... ถ้าหุ้นส่วนบริษัทคุณได้เห็นมัน เชื่อสิว่าอำนาจแด๊ดดี้ใจร้ายของคุณจะพังพินาศในข้ามคืน และพริ้มเพรา... ก็จะไม่มีวันได้เป็นเด็กในปกครองของคุณอีกต่อไป” หวังว่าตอนที่ 13 นี้จะถูกใจรี้ดทุกท่านนะครับ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดครับ วริศร์วิสกี้