ความหึงหวงที่ซ่อนไว้

"ผมว่าคุณควรกลับไปได้แล้วนะ... มาร์ค" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธรรศ ธนากุล ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับรองพิเศษของคลับหรู เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังชั้นดี มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ราคาแพงที่สั่นไหวเพียงน้อยนิดตามแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังชายหนุ่มหน้าตาดีที่ยืนอยู่ข้างกายพริ้มเพรา พริ้มเพราขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัด เธอรู้สึกได้ถึงไอความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของชายวัยสี่สิบสองปีที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'แด๊ดดี้' ของเธอ "ผมแค่อยากมาส่งพริ้มให้ถึงที่ครับ คุณธรรศ" มาร์ค เพื่อนร่วมคณะของพริ้มเพรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาระดับความมั่นใจ แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันมหาศาลจากนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลตรงหน้า ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่ไปถึงดวงตา เขาค่อยๆ วางแก้วในมือลงบนโต๊ะหินอ่อน เสียง 'กึก' นั้นดังชัดเจนราวกับเสียงประกาศิต เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ผ่านการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอทำให้เขาสูงใหญ่กว่ามาร์คเห็นได้ชัด ธรรศก้าวเดินเข้าไปหามาร์คช้าๆ ราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "ส่งถึงที่งั้นเหรอ?" ธรรศถามพลางขยับเนกไทให้เข้าที่ สายตาเปลี่ยนไปจับจ้องที่ข้อมือของพริ้มเพราที่มาร์คเพิ่งจะปล่อยออกไปเมื่อครู่ "เธอยังมีหน้าที่ต้องทำต่อ... และผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับ 'ของสำคัญ' ของผม นานเกินความจำเป็น" "แด๊ดดี้คะ..." พริ้มเพราพยายามแทรกขึ้น เธอเข้าใจดีว่าธรรศกำลังหึงหวง แต่วิธีการของเขาในวันนี้มันดูรุนแรงและดิบเถื่อนกว่าทุกครั้ง "เงียบก่อนพริ้ม" ธรรศหันไปปรามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลลงเพียงนิด แต่แฝงไปด้วยคำสั่งที่เธอไม่อาจขัดขืนได้ เขากลับมาหามาร์คอีกครั้ง คราวนี้เขากดสายตาลงต่ำ "มาร์ค ผมเป็นคนใจกว้างนะ แต่ความใจกว้างของผมมันมีขีดจำกัด อย่าให้ผมต้องใช้มาตรการรุนแรงกับเด็กมหาวิทยาลัยที่ยังไม่รู้ประสีประสาอย่างคุณเลย... กลับไปซะ ก่อนที่มิตรภาพระหว่างเรากับครอบครัวของคุณจะจบลงเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องในคืนนี้" มาร์คหน้าซีดเผือด เขาเม้มปากแน่นก่อนจะหันไปพยักหน้าให้พริ้มเพราอย่างจำยอมและรีบเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้พริ้มเพรายืนเผชิญหน้ากับความดุดันของธรรศเพียงลำพัง บรรยากาศในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ ธรรศเดินตรงเข้ามาหาพริ้มเพรา เขาไม่ได้สัมผัสตัวเธอในทันที แต่กักขังเธอไว้ในวงแขนที่พิงอยู่กับผนังห้อง สายตาของเขามันวาวไปด้วยความต้องการที่ผสมปนเปกับความหึงหวง "เขาแตะต้องตัวเธอตรงไหนบ้าง" ธรรศถาม เสียงของเขาแหบพร่า "ไม่มีนะคะ... แค่ช่วยพยุงตอนที่พริ้มสะดุดรองเท้าส้นสูงเท่านั้นเอง แด๊ดดี้ อย่าหึงไปเลยนะคะ" ธรรศโน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกโด่งคมสันแตะเข้ากับแก้มเนียนใส เขาแสร้งทำเป็นสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ แต่มือข้างหนึ่งกลับเลื่อนไปกอบกุมท้ายทอยของหญิงสาวไว้อย่างแน่นหนา แรงบีบนั้นทำให้พริ้มเพราต้องแหงนหน้ามองเขา "พริ้ม... เธอเป็นเด็กดื้อ" เขาขบกรามแน่น "ผมเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าโลกภายนอกมันอันตรายแค่ไหน คนพวกนั้นมันไม่ได้หวังดีกับเธอเหมือนที่ผมหวังหรอกนะ พวกมันก็แค่หมาล่าเนื้อที่จ้องจะฉีกทึ้งความไร้เดียงสาของเธอ... แล้วเธอยังจะอนุญาตให้มันเข้าใกล้เธออีกเหรอ?" "แด๊ดดี้กำลังจะบอกว่าทุกคนในโลกนี้เลวร้ายหมด... แม้แต่เพื่อนของพริ้ม?" "คนทุกคนมีราคาที่ต้องจ่ายพริ้ม" ธรรศกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนต่ำพร่าอันตราย "และถ้าผมหวง... นั่นก็เพราะผมรู้ว่าพวกมันจ้องจะแย่งเธอไปจากผมยังไงบ้าง" เขากดจูบลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างรุนแรงและแสดงความเป็นเจ้าของ พริ้มเพราตัวสั่นสะท้าน เธอรับรู้ได้ถึงความปรารถนาที่พุ่งพล่านของเขาในเวลานี้ แต่มันไม่ใช่แค่ความใคร่ มันคือความหวงแหนที่น่ากลัว... ราวกับเขาไม่ต้องการให้ใครได้แม้แต่จะมองเธอ "แด๊ดดี้... พริ้มเจ็บค่ะ" ธรรศหยุดชะงัก เขาผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มที่เคยดุดันกลับฉายแวววูบไหวราวกับเสียใจที่ทำแรงเกินไป เขาลูบไล้แก้มของเธอด้วยความถนอม แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากขอโทษ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาท พริ้มเพราขมวดคิ้ว ขณะที่ธรรศหันขวับไปทางประตูด้วยแววตาฆ่าคนตาย "ใคร!" ธรรศตะโกนถาม ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่รอคำตอบ ร่างสูงโปร่งของ 'คณิน' ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ในมือเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีนัยสำคัญ "ขอโทษที่เสียมารยาทนะธรรศ... แต่ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันเอามาให้วันนี้ มันน่าสนใจกว่าความหึงหวงไร้สาระของคุณเยอะ" คณินปรายตามองพริ้มเพราที่ยังอยู่ในวงแขนของธรรศด้วยสายตาดูแคลน "โดยเฉพาะความจริงที่ว่า... เด็กในปกครองของคุณน่ะ จริงๆ แล้วเธอเป็นใครกันแน่" ธรรศปล่อยร่างพริ้มเพราทันที เขาเดินออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่พร้อมจะปะทุ "แกต้องการอะไร คณิน" คณินโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะใกล้ๆ "เปิดดูสิ... แล้วจะรู้ว่าที่ผ่านมา แกไม่ใช่นักล่าหรอกธรรศ แกน่ะ... เป็นแค่เหยื่อตัวใหญ่ที่กำลังโดนขุนให้อ้วนรอวันถูกเชือด" ธรรศหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดอ่าน เพียงแค่กวาดสายตาผ่านหน้าแรก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับถูกกระชากหน้ากากออก พริ้มเพราที่ยืนมองอยู่ด้านหลังรู้สึกถึงความผิดปกติ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างหวาดหวั่นเมื่อเห็นมือที่ถือเอกสารของธรรศเริ่มสั่นเทา นี่คือความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้... หรือว่ามันคือเกมที่ใครบางคนวางแผนไว้ตั้งแต่ต้น? ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ วริศร์วิสกี้