ดินเนอร์ลับๆ

“พริ้ม... สร้อยเส้นนี้ สวยเหมาะกับคนใส่มากกว่าอยู่ในลิ้นชักที่มันไม่ควรจะอยู่มากเลยนะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธรรศกระซิบข้างใบหู ในขณะที่ปลายนิ้วหยาบกร้านแต่ทว่านุ่มนวลของเขาค่อยๆ บรรจงสวมสร้อยเส้นนั้นเข้าที่ลำคอระหงของหญิงสาว พริ้มเพราตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเย็นของโลหะสร้อยตัดกับอุณหภูมิผิวที่ร้อนผ่าวของเธอ ธรรศไม่ได้เอ่ยถึงเงาที่เธอเห็นหน้าต่าง ไม่ได้เอ่ยถึงความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในใจเธอ แต่เขากำลังจงใจใช้ความเงียบกดทับทุกอย่างไว้ภายใต้บรรยากาศของดินเนอร์ใต้แสงเทียนในห้องอาหารส่วนตัวที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก “คุณธรรศ... สร้อยเส้นนี้...” พริ้มเพราพยายามขยับตัวออกห่าง ทว่าวงแขนแกร่งที่โอบรัดเอวคอดไว้จากด้านหลังกลับกระชับแน่นขึ้น “ผมบอกแล้วใช่ไหมครับว่าของทุกอย่างที่เป็นของพริ้ม... ผมดูแลได้ดีกว่าใคร” ธรรศกดจมูกลงบนลาดไหล่บาง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวเนื้อที่เขาหลงใหลอย่างหิวกระหาย “รวมถึงตัวพริ้มด้วย เรามาที่นี่เพื่อทานมื้อค่ำกัน อย่าเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาทำให้บรรยากาศเสียเลยนะครับคนเก่ง” พริ้มเพราเม้มปากแน่น ความหวาดกลัวตีรวนกับความหวั่นไหว ธรรศในวันนี้ดูดุดันกว่าทุกครั้ง ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นสายตาที่เขามักจะถอดออกเวลาอยู่กับเธอกำลังจ้องมองเธอผ่านกระจกเงาบานใหญ่ในห้องอาหาร มันเป็นสายตาที่เหมือนนักล่าจ้องเหยื่อที่ไม่มีทางหนีพ้น อาหารมื้อหรูถูกนำมาเสิร์ฟโดยบอดี้การ์ดที่ถูกสั่งให้ยืนเฝ้าหน้าประตู ทุกจานถูกจัดวางอย่างประณีต แต่พริ้มเพรากลับกลืนไม่ลง เธอสังเกตเห็นว่ามือของธรรศไม่ได้ขยับไปที่ส้อมหรือมีด แต่กลับวางไว้บนต้นขาของเธอ ลูบไล้อย่างเชื่องช้าผ่านเนื้อผ้าของชุดเดรสสีเข้มที่เขาเป็นคนเลือกให้เธอสวมใส่มาในคืนนี้ “คณินเขาติดต่อมาหาพริ้มใช่ไหมครับ?” ธรรศเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก พริ้มเพราสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “เขา... เขาแค่ส่งข้อความมาถามสารทุกข์สุกดิบค่ะ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น” “โกหกครับ” ธรรศวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนจะโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ผมรู้ว่าเขาพยายามยื่นข้อเสนออะไรให้พริ้ม และผมก็รู้ด้วยว่าพริ้มกำลังลังเล... คนอย่างธรรศ ธนากุล ไม่ชอบให้ของของตัวเองถูกใครมาทำท่าจะแย่งชิงนะครับพริ้มเพรา” มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาเชยคางเธอให้เงยขึ้น บังคับให้สบตากับเขานิ่งๆ ในแววตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนโยนเหลืออยู่ มีเพียงความครอบครองที่รุนแรงจนน่าอึดอัด “คุณธรรศกำลังจะบอกอะไรคะ?” “ผมจะบอกว่า... คืนนี้ พริ้มไม่มีสิทธิ์คิดถึงใครนอกจากผม” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน “และถ้าผมรู้ว่าพริ้มแอบไปเจอเขาอีก... ผมอาจจะต้องทำอะไรที่รุนแรงกว่าการแค่กักตัวพริ้มไว้ในบ้าน เพื่อให้พริ้มรู้ว่าความภักดีที่แท้จริงน่ะ เขาแสดงกันยังไง” ธรรศโน้มลงจูบหนักหน่วงที่ริมฝีปากบาง จูบที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการประกาศศักดาและคำเตือน พริ้มเพราสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความขัดแย้งในใจของเธอพุ่งถึงขีดสุด ทั้งหวาดกลัวในความเผด็จการของเขา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสจากเขามันทำให้เธอไร้ทางต้านทาน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธรรศก็ดังขึ้น เขาผละออกอย่างเสียดาย ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู ดวงตาคมกริบชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ “ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะความสุขของเรานะครับ” ธรรศลุกขึ้นยืนจัดสูทให้เข้าที่ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก “รอนี่นะครับพริ้ม อย่าพยายามออกไปไหน เพราะข้างนอกนั่น... ไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่พริ้มคิดหรอก” เขาเดินหายออกไปจากห้องอาหารทิ้งให้พริ้มเพรานั่งตัวสั่นอยู่เพียงลำพัง ทว่าไม่กี่อึดใจหลังจากประตูห้องถูกปิดลง เสียงเคาะประตูจังหวะแปลกๆ ก็ดังขึ้นสามครั้ง พริ้มเพราหัวใจหล่นวูบ เธอรู้ดีว่านั่นไม่ใช่จังหวะของบอดี้การ์ดคนเดิม ประตูค่อยๆ แง้มออก... และคนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ธรรศ แต่กลับเป็นคณินที่อยู่ในสภาพเสื้อผ้าที่ยับย่น พร้อมกับรอยเลือดจางๆ ที่มุมปาก เขาชี้นิ้วมาที่เธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาพริ้มเพราแทบสิ้นสติ “หนีไปพริ้ม... ผู้ชายคนที่เธอเรียกว่า ‘แด๊ดดี้’ ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเห็น และเขาไม่ใช่คนเดียวที่อยากได้ตัวเธอในคืนนี้!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพริ้มเพรานะครับ วริศร์วิสกี้สัญญาว่าจะจัดเต็มให้ในตอนต่อไปครับ