การกลับมาที่ร้อนแรง

"กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ห้องทำงานผม... มันเปลี่ยนไปนะครับ พริ้ม" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากเงามืดของมุมห้อง พริ้มเพราสะดุ้งสุดตัว มือที่กำสร้อยเส้นนั้นแน่นจนสั่นระริก เธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างอยู่ ธรรศ ธนากุล ในชุดสูทสีเข้มที่ดูยับย่นเล็กน้อยจากการเดินทางไกล ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับลึกซึ้งและกดดันจนเธอแทบหยุดหายใจ พริ้มเพรากลืนน้ำลายลงคอ พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณธรรศ... กลับมาเมื่อไหร่คะ... เอ้อ... กลับมาเมื่อไหร่ครับ" เธอรีบแก้คำลงท้ายเมื่อเห็นมุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "เพิ่งถึงเมื่อครู่ครับ" ธรรศก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามาทำให้เห็นเงาร่างของเขาชัดเจนขึ้น "แต่ดูเหมือนว่า ระหว่างที่ผมไม่อยู่ จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เยอะเหลือเกินนะ" เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนพริ้มเพราต้องถอยหลังไปจนติดขอบโต๊ะทำงาน กลิ่นกายสะอาดแต่ทรงพลังแบบผู้ชายวัยฉกรรจ์ของเขาทำเอาเธอหัวใจเต้นผิดจังหวะ ธรรศไม่ได้ใช้กำลังบังคับ แต่การกดดันด้วยรัศมีของคนเหนือกว่านั้นเพียงพอที่จะทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนเป็นเหยื่อที่ไร้ทางสู้ "พริ้มไม่ได้ให้ใครเข้ามานะครับ..." เธอโต้ตอบ มือเล็กขยับไปด้านหลังเพื่อแอบซ่อนสร้อยเส้นนั้นไว้ในลิ้นชักโต๊ะ แต่ธรรศเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน มือนั้นใหญ่ หนา และอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันก็แข็งกร้าวราวกับคีมเหล็ก "อย่าโกหกผม... พริ้มเพรา" เขากดเสียงต่ำ ลากนิ้วโป้งวนเวียนอยู่บนข้อมือเธอเบาๆ ราวกับกำลังหยอกเย้าเหยื่อ "กลิ่นน้ำหอมราคาถูกของไอ้คณินมันติดอยู่ที่นี่... ติดอยู่ที่ตัวคุณ" เขาก้มลงมาจนจมูกโด่งสันแทบชิดกับซอกคอขาวเนียน พริ้มเพราหดคอหนีด้วยความตกใจ แต่ธรรศกลับใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้นมา บังคับให้สบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างปิดไม่มิด "ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าคนอย่างมันไม่มีวันหวังดีกับคุณ แต่นี่คือวิธีที่คุณตอบแทนความรักของผมหรือครับ?" "คุณธรรศอย่าเข้าใจผิดนะครับ! พริ้มไม่ได้..." "ถ้าไม่ได้... ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ" ธรรศตัดบท น้ำเสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นโทนร้อนแรงที่คุ้นเคย แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนราวกับไฟที่ถูกเติมเชื้อเพลิง เขาบดเบียดร่างกายกำยำเข้าหาจนหญิงสาวแทบจะหลอมละลายไปกับแผงอกแข็งแกร่งนั้น "พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าทุกตารางนิ้วบนตัวคุณ... ยังเป็นของผมคนเดียว" ธรรศกดจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน หากแต่เป็นการตีตราจอง เป็นการยืนยันความเป็นเจ้าของที่ทำให้พริ้มเพราแทบสิ้นสติ พริ้มเพราพยายามขัดขืนในตอนแรก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความโหยหาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันของเขา ร่างกายของเธอก็เริ่มทรยศต่อความคิด เธอมืออ่อนแรงลง ก่อนจะปล่อยให้เขารุกรานตามใจชอบ ท่ามกลางความเงียบงันของคฤหาสน์หรู เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ดังประสานกัน ธรรศรั้งร่างบางขึ้นมาอุ้มไว้ในท่าเจ้าสาวโดยที่ริมฝีปากยังไม่ละจากกัน เขาพาเธอเดินตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้องทำงาน กลิ่นอายของความปรารถนาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง "คืนนี้... เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกยาวครับพริ้ม" เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอขณะวางเธอลงบนโซฟาหนัง "และหวังว่าคุณจะเตรียมตัวมาดีพอ... เพราะผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนทั้งนั้น" ธรรศก้มลงไปหมายจะซุกไซ้ซอกคอขาวอีกครั้ง แต่จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็ดังขึ้นทำลายจังหวะวาบหวามนั้น ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมเข้มฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาเหลือบมองพริ้มเพราที่หอบหายใจอยู่ใต้ร่างตนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะผละออกไปรับสายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อเขากดรับและฟังเสียงจากปลายสาย ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักกลับวาวโรจน์ด้วยโทสะที่เย็นเยียบ "ว่าไงนะ..." ธรรศเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าสั่นไปด้วยความโกรธ "ไอ้คณินมันทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ?" เขาหันกลับมามองพริ้มเพราที่ยังคงนอนตัวสั่นอยู่บนโซฟา ก่อนจะปิดโทรศัพท์แล้วโยนมันทิ้งไปที่โต๊ะทำงานอย่างแรง พริ้มเพราเบิกตากว้างเมื่อเห็นแววตาสังหารในดวงตาของแด๊ดดี้หนุ่มใหญ่ผู้นี้ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ความหึงหวงธรรมดาแล้ว "พริ้มเพรา..." ธรรศเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอต้องขนลุก "ดูเหมือนว่าเกมนี้... มันจะไม่ได้มีแค่เราสองคนแล้วล่ะครับ" เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมา วางมันลงบนตักของเธอ นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่ใบหูเธออย่างน่าหวาดเสียว "ในนี้มีสร้อยที่ผมตั้งใจจะมอบให้คุณ... แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็มีข่าวร้ายจะบอก" ธรรศก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เพื่อนรักของคุณ... คณิน... มันเพิ่งส่งรูปถ่ายบางอย่างให้ผมดู รูปที่คุณกำลังรับสร้อยเส้นนั้นจากมือมัน... และรูปที่พวกเขากำลังวางแผนจะพรากคุณไปจากผมในคืนนี้" พริ้มเพราตัวชาดิก สร้อยที่เธอเก็บไว้ในลิ้นชัก... มันคือสร้อยที่เธอทำหายไปและคิดว่าคณินเป็นคนเก็บได้ แต่มันกลับไปอยู่ในมือธรรศตั้งแต่เมื่อไหร่? และเสียงฝีเท้าที่เธอได้ยินหน้าต่างเมื่อครู่... มันไม่ใช่เงาของคณิน แต่เป็นเงาของคนที่เธอไว้ใจที่สุดอย่างธรรศงั้นหรือ? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักที่ซ่อนกลิ่นอายอันตรายของผมนะครับ วริศร์วิสกี้ครับ