ความเข้ากันทางกาย

“อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น ถ้าไม่อยากให้คืนนี้จบลงแบบไม่เหลือแรงเดินในวันพรุ่งนี้” เสียงทุ้มต่ำของธรรศกดต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงคำรามในลำคอ เขาไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่ฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวกลับบีบเค้นเอวคอดกิ่วของพริ้มเพราให้ขยับเข้ามาประชิดร่างสูงใหญ่จนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน พริ้มเพราหอบหายใจถี่ สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า เธอรู้ดีว่าคำเตือนของเขาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว เธอเชิดคางขึ้น ท้าทายสายตาคมกริบของแด๊ดดี้ใจร้ายที่กำลังกลืนกินเธอด้วยสายตา “ถ้าหนูอยากให้จบแบบนั้น... คุณธรรศจะกล้าทำไหมล่ะครับ?” คำว่า ‘ครับ’ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ธรรศกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเป็นความดุดันแบบนักล่าที่ถูกทำให้คลั่งรักจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังเตียงคิงไซส์กลางห้องที่มืดสลัว “คำท้าทายแบบนี้... ถ้าผมตอบรับแล้ว หนูอย่ามาอ้อนขอให้หยุดทีหลังก็แล้วกัน” เขาวางเธอลลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอมในวินาทีแรก แต่ทว่าเมื่อก้าวขึ้นตามไป ร่างสูงกลับทาบทับลงมาด้วยความหนักแน่นและมั่นคง มือหนาของเขาเริ่มทำหน้าที่สำรวจทุกตารางนิ้วบนร่างนวลเนียนด้วยความช่ำชอง ทุกสัมผัสของธรรศไม่ได้มีเพียงความใคร่ แต่มันแฝงไปด้วยความปรารถนาที่อยากจะตีตราจองว่าพริ้มเพราคือสมบัติเพียงหนึ่งเดียวของเขา “คุณธรรศ... เบาหน่อยครับ” เสียงหวานหลุดอุทานออกมาเมื่อริมฝีปากหนาซุกไซ้ลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ทิ้งรอยประทับแห่งความเป็นเจ้าของไว้เป็นทาง “สำหรับพริ้ม... ผมไม่เคยทำอะไรเบาๆ ได้เลย โดยเฉพาะเรื่องที่ต้องพิสูจน์ว่าเราเข้ากันได้ดีแค่ไหน” เขาตอบเสียงแหบพร่า ก่อนจะเลื่อนมือลงไปปลดกระดุมชุดนอนผ้าไหมของเธอออกอย่างช้าๆ จงใจให้แต่ละจังหวะเป็นไปอย่างเนิบนาบ เพื่อให้เธอได้รับรู้ถึงความร้อนแรงที่เขากำลังปรนเปรอให้ บทรักที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่เพียงการตอบสนองสัญชาตญาณ แต่มันคือการหลอมรวมทางอารมณ์ ธรรศค่อยๆ นำพาพริ้มเพราเดินทางไปสู่จุดที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความอ่อนหวานของเธอตัดกับความดุดันของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับจิ๊กซอว์ที่สร้างมาเพื่อกันและกันโดยเฉพาะ ในทุกจังหวะการเคลื่อนไหว เขาคอยประคอง สบตา และบอกเล่าความรู้สึกผ่านสัมผัสที่หนักแน่น ทำให้พริ้มเพราแทบละลายหายไปในอ้อมกอดของเขา “ผมจะเป็นคนเดียวที่จะทำให้หนูไปถึงจุดนั้น... และผมจะเป็นคนเดียวที่ได้รับสิทธิ์นั้นตลอดไป เข้าใจไหมพริ้ม?” เขาถามขณะที่ร่างของทั้งสองสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว ท่วงทำนองรักที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและหวงแหนดำเนินไปท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน พริ้มเพราโอบกอดแผ่นหลังกว้างแน่น เล็บจิกเกร็งไปบนกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของธรรศ เธอรู้สึกถึงพลังที่เขามอบให้ ความรักความหลงใหลที่เขาแสดงออกมาผ่านทางร่างกายนั้นรุนแรงจนเธอไม่มีวันถอนตัวขึ้น ทว่า... ในช่วงเวลาที่ความสุขสมกำลังแตะขอบฟ้า เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงของธรรศก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบปรายมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ชื่อผู้ส่งข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง ‘คณิน’ *“ของขวัญที่ผมฝากไว้ให้พริ้มเพราในห้องทำงาน คุณคงได้รับมันแล้วสินะ... หวังว่าคุณจะสนุกกับรอยร้าวที่กำลังจะเกิดขึ้นนะครับ ธรรศ”* ธรรศบดกรามแน่นจนนูนเด่นชัดขึ้นมา สัญชาตญาณดิบในตัวเขาพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง มือที่เคยกอดก่ายพริ้มเพราไว้อย่างอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งค้างทันที เขาหันมามองพริ้มเพราที่ยังคงหอบหายใจด้วยความเปราะบาง แววตาของเขากลับมาดุดันกว่าเดิมหลายเท่าตัว แต่มันไม่ใช่ความดุดันที่มีต่อเธอ หากแต่เป็นรังสีสังหารที่เตรียมพร้อมจะฉีกกระชากใครก็ตามที่กล้ามาแตะต้องสมบัติของเขา “พริ้ม... วันนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว แต่ไม่ใช่แค่เรื่องของเรา” ธรรศกล่าวเสียงเรียบเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง “เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่คณินกำลังจะทำ... มันกำลังจะเปลี่ยนชีวิตหนูไปตลอดกาล” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของชีวิตพริ้มเพราไปพร้อมกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้ขอสัญญาว่าจะพาไปพบกับความจริงในตอนถัดไปครับ