การยอมรับตนเอง

“ถ้าคุณคิดว่าการเงียบใส่ผมจะทำให้สถานะระหว่างเราชัดเจนขึ้นละก็... คุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์ พริ้มเพรา” เสียงทุ้มต่ำของธรรศดังก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ แววตาคมกริบของชายวัย 42 ปีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความกดดันจากคนระดับเขาเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ก็มากพอจะทำให้หัวใจของพริ้มเพราเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมานอกอก พริ้มเพรากำชายกระโปรงแน่น ลมหายใจของเธอติดขัด เธอรู้ดีว่าคำถามของธรรศคืออะไร—คำถามที่เขาถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกครั้งที่เธอพยายามขีดเส้นแบ่งระหว่าง ‘ผู้ปกครอง’ กับ ‘ผู้ชายที่เธอถวิลหา’ “หนูไม่ได้เงียบเพราะต้องการหลีกเลี่ยงค่ะ... เอ้อ... ครับ” พริ้มเพราแก้คำพูดกะทันหันเมื่อเห็นมุมปากของธรรศกระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน “หนูแค่... ยังสับสน” ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงและรูปร่างที่ได้สัดส่วนของเขาทำให้ห้องนี้ดูเล็กลงถนัดตา เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ ก้าวเท้าช้าๆ ทว่ามั่นคงประหนึ่งนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม พริ้มเพราก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังสัมผัสกับชั้นหนังสือไม้โอ๊คด้านหลัง “สับสนเรื่องอะไร?” ธรรศวางมือทั้งสองข้างลงบนชั้นหนังสือ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมเบอร์กามอตผสมกลิ่นยาสูบจางๆ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเขา “สับสนว่าตัวเองเกลียดผู้ชายใจร้ายคนนี้ หรือสับสนว่าลึกๆ แล้วคุณกำลังโหยหาจูบจากผมกันแน่?” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มใส พริ้มเพราเม้มปากแน่น เธออยากจะเถียงเหลือเกินว่าเขาเป็นคนเผด็จการ เป็นคนบงการชีวิต แต่ในเสี้ยววินาทีที่สบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังพราวระยับด้วยความต้องการนั้น ความโกรธเคืองที่เคยมีก็มลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ “ธรรศคะ... คุณอย่าแกล้งกันแบบนี้” “หืม? เรียกผมว่าอะไรนะ?” ธรรศเลิกคิ้ว แววตาเจ้าเล่ห์ปรากฏชัด “พี่ธรรศ...” เธอหลุดปากออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สิ้นคำนั้น ร่างสูงใหญ่ก็โน้มลงมาประทับจูบลงบนขมับของเธออย่างอ่อนโยน มันเป็นจูบที่ไม่ได้รุกล้ำ แต่กลับทำลายกำแพงในใจของเธอจนพังทลาย พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เธอเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ใช่แค่เขาที่พยายามผูกมัดเธอไว้ แต่เป็นตัวเธอเองต่างหากที่ยินยอมก้าวเข้าสู่กรงทองแห่งความรักนี้อย่างเต็มใจ เธอไม่ต้องการอิสระที่ปราศจากอ้อมกอดของเขา เธอไม่ต้องการชีวิตที่ไม่มีเสียงทุ้มต่ำคอยสั่งคอยสอน หรือแม้แต่แววตาดุๆ ที่มองมาด้วยความคลั่งรักเพียงคนเดียว “หนู... หนูรักพี่” เธอสารภาพออกมาในที่สุด เสียงนั้นสั่นพร่าแต่หนักแน่นราวกับเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต “หนูรักพี่ธรรศ ไม่ใช่เพราะพี่เปย์ ไม่ใช่เพราะพี่มีอำนาจ แต่เพราะเป็นพี่... เป็นคนใจร้ายที่ห่วงใยหนูมากกว่าใครในโลก” ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยดุดันและสุขุมค่อยๆ อ่อนลงจนกลายเป็นความตื้นตัน เขาคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอดแนบอก สัมผัสที่โอบรัดแน่นหนานั้นบ่งบอกถึงความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน “พริ้ม... คุณรู้ไหมว่าผมรอคำนี้มานานแค่ไหน” เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเชยคางเธอขึ้นมาแล้วบรรจงจูบลงบนเรียวปากบางอย่างดูดดื่มและหวงแหน ครั้งนี้ไม่ใช่การลงโทษ แต่เป็นการยืนยันความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนสถานะไปตลอดกาล ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกโดยบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นของคู่รักนะ” คณินก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีนัยสำคัญบางอย่าง “ธรรศ... ฉันคิดว่านายคงจะลืมไปว่าพริ้มเพราไม่ได้เป็นแค่ ‘เด็กในปกครอง’ ของนายเพียงคนเดียว แต่มันยังมี ‘ข้อตกลง’ อีกฉบับที่นายปิดบังเธอไว้อย่างมิดชิด” พริ้มเพราผละออกจากอ้อมกอดของธรรศด้วยความตกใจ เธอหันไปมองธรรศที่ใบหน้าเปลี่ยนจากความคลั่งรักเป็นความเรียบเฉยที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ในขณะที่มือของเขาเผลอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ออกไปจากห้องของฉันซะ คณิน... ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วลืมความเป็นสุภาพบุรุษไปเสียก่อน” ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยที่แฝงไปด้วยแรงอาฆาต คณินไม่สะทกสะท้าน เขาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานแล้วหันมามองพริ้มเพราด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง “อ่านซะพริ้มเพรา... แล้วเธอจะรู้ว่าแด๊ดดี้แสนดีของเธอน่ะ มันก็แค่ ‘พ่อค้า’ ที่ตีราคาความรักของเธอเอาไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาพบกับความจริงที่แสนเจ็บปวดไปพร้อมกับวริศร์วิสกี้นะครับ