คำสัญญาต่อกัน

คราบน้ำตาบนแก้มเนียนใสยังคงทิ้งร่องรอยความเปียกชื้นไว้ เช่นเดียวกับรอยแผลในใจของพริ้มเพราที่เพิ่งถูกกรีดซ้ำด้วยความจริงอันโหดร้ายจากปากของคณิน—ศัตรูทางธุรกิจผู้ไม่เคยลดละความพยายามที่จะทำลายธรรศ แม้ความจริงเรื่องอดีตอันมืดหม่นของครอบครัวเธอจะถูกเปิดเผยออกมาจนหมดเปลือก แต่วòngแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเธอไว้ในเวลานี้ กลับไม่มีทีท่าว่าจะคลายแรงลงเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะกระชับแน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา เพื่อปัดเป่าความหนาวเหน็บทั้งหมดให้ออกจากจิตวิญญาณดวงน้อยนี้ "มองหน้าผมสครับ... พริ้ม" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ทรงพลัง ธรรศเชยคางมนขึ้นอย่างเบามือ ปลายนิ้วโป้งอุ่นจัดเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากพวงแก้มสีระเรื่ออย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบของชายวัยสี่สิบสองปีคู่นั้นไม่ได้มีความรังเกียจเดียดฉันท์ หรือแม้แต่ความเคลือบแคลงสงสัยใดๆ หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความคลั่งรักและความห่วงใยที่ลึกซึ้งจนคนมองแทบละลาย พริ้มเพราสะบัดหน้าหนีเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ยังเกาะกินหัวใจ เธอกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด ขณะที่มือเรียวพยายามดันอกแกร่งของเขาออกห่าง "คุณธรรศไม่ควรทำแบบนี้กับพริ้มเลยนะคะ... เอ๊ย... กับพริ้มครับ... ฮื่อ คุณธรรศก็รู้ว่าครอบครัวพริ้มเคยทำอะไรไว้กับบริษัทของคุณ ประวัติของพริ้มมันด่างพร้อย ผู้หญิงที่เติบโตมาในครอบครัวนักต้มตุ๋น ไม่คู่ควรกับผู้ชายเพอร์เฟกต์อย่างคุณหรอกครับ... ปล่อยพริ้มไปเถอะนะครับ" เธอพยายามใช้สรรพนามที่ถูกต้องตามที่เขาเคยสอน แม้เสียงจะสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ความน้อยเนื้อต่ำใจและปมด้อยในชาติกำเนิดถาโถมเข้าใส่จนเธอรู้สึกหายใจไม่ออก ธรรศถอนหายใจยาวอย่างนึกระอาปนเอ็นดู เขามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอผลักไสเขาได้สำเร็จ กลับกัน เขารวบร่างบางเข้ามาแนบอกจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างปลอบประโลม "เด็กโง่... ใครบอกเธอว่าผมสนใจเรื่องพวกนั้น" ธรรศกระซิบชิดขอบหู น้ำเสียงของเขาดุดันแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ "สิ่งที่พ่อแม่เธอทำ มันคือเรื่องของพวกเขา ไม่ใช่เรื่องของเธอ พริ้มเพรา... เธอจำไว้นะครับว่า ผู้หญิงที่ผม 'ธรรศ ธนากุล' เลือกที่จะรัก และเลือกที่จะเอาอกเอาใจจนเสียคนแบบนี้ ไม่มีวันเป็นคนอื่นไปได้นอกจากเธอคนเดียว" คำพูดที่หนักแน่นและจริงจังราวกับคำประกาศิต ทำให้พริ้มเพราช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ สายตาของธรรศในยามนี้ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มันคือความมั่น คงและดุดันแบบที่พร้อมจะชนกับคนทั้งโลกเพื่อปกป้องผู้หญิงในอ้อมแขน "แต่... คณินมันบอกว่าคุณแค่เก็บพริ้มไว้แก้เหงา... เป็นแค่เด็กในปกครองที่รอวันเบื่อ..." เธอกลั้นใจเอ่ยความลับที่ค้างคาใจออกมา เสียงของเธอบางเบาราวกับจะปลิดปลิว ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายแววอันตรายขึ้นมาวูบหนึ่ง ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอบกุมใบหน้าหวานไว้ทั้งสองข้าง บังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ "ไอ้คณินมันก็แค่หมาตัวหนึ่งที่พยายามเห่าหอนเพื่อแย่งกระดูกชิ้นโปรดจากมือผม แต่เสียดาย... ของสิ่งนี้ไม่ใช่กระดูก และต่อให้มันพยายามแค่ไหน มันก็ไม่มีวันได้แตะต้องผู้หญิงของผม" ธรรศหยุดเว้นจังหวะ สายตาทอประกายหวานล้ำจนพริ้มเพราต้องหลบตาหนีความเร่าร้อนนั้น "ส่วนเรื่องที่ว่าผมแก้เหงาหรือเปล่า... คืนนี้เราคงต้องทบทวนบทเรียนกันใหม่สักรอบสองรอบแล้วล่ะครับ ว่าผมจริงจังกับเธอแค่ไหน" คำพูดกำกวมที่เจือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำให้ใบหน้าของพริ้มเพราร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แม้สถานการณ์รอบตัวจะตึงเครียดและเต็มไปด้วยอุปสรรคจากภายนอก แต่สัมผัสอุ่นๆ และกลิ่นกายเฉพาะตัวของชายหนุ่มกลับสร้างเกราะคุ้มกันที่ทำให้เธอลืมความหวาดกลัวไปจนสิ้น "คุณธรรศ... คนฉวยโอกาส" เธอพึมพำเสียงเบา ยอมซบหน้าลงกับอกแกร่งโดยไม่คิดจะขัดขืนอีกต่อไป ธรรศยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขาก้มลงกดจูบลงบนขมับบางอย่างรักใคร่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประทับริมฝีปากหนักแน่นลงบนหน้าผากมน เพื่อเป็นการประทับตราสัญญาทางใจ "สัญญากับผมสิครับ... ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าใครหน้าไหนจะเอาเรื่องอلในอดีตมาปั่นหัวเธออีก เธอก็จะไม่ปล่อยมือจากผมเด็ดขาด" เสียงทุ้มเอמהขอร้องแกมบังคับ พริ้มเพราเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ยอมอ่อนข้อให้เธอเพียงคนเดียว หัวใจดวงน้อยพองโตจนคับอก ความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความมั่น คงและความเชื่อใจอย่างเต็มเปี่ยม "พริ้มสัญญาค่ะ... เอ๊ย! พริ้มสัญญาครับ" เธอยิ้มทั้งน้ำตา มือเรียวเล็กยื่นไปโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น "พริ้มจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จะอยู่ให้คุณธรรศดุ... ให้คุณธรรศเอาแต่ใจแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยค่ะ... ครับ!" ธรรศหัวเราะในลำคออย่างชอบใจกับความโก๊ะของเด็กสาว เขาโน้มใบลงมาเตรียมจะมอบรางวัลให้คนรู้ใจด้วยจูบที่แสนเร่าร้อน ทว่า... *กริ๊งงงงงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของธรรศดังขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกในห้องนอนหรู ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงไม่ละสายตาจากพริ้มเพรา มือหนากดรับสายโดยไม่ได้มองหน้าจอด้วยซ้ำ "มีอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย นายโดนไล่ออกแน่" ธรรศกรอกเสียงดุดันใส่ลูกน้องคนสนิท (ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!) เสียงปลายสายหอบสะ่กและตื่นตระหนกจนผิดปกติ (คนที่พวกเราส่งไปเช็คบัญชีลับของบริษัทคู่แข่ง... ส่งข่าวมาว่า ตอนนี้หลักฐานทั้งหมดที่เชื่อมโยงกับการฮุบหุ้นบริษัทของตระกูลคุณพริ้มเพรา... ถูกส่งตรงถึงมืออัยการสูงสุดแล้วครับ และชื่อผู้ส่ง... ระบุว่าเป็น... คุณคณินครับ!) ธรรศชะงักกึก ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวจะพวยพุ่งขึ้นมาจนน่ากลัว ในขณะที่พริ้มเพราซึ่งนั่งฟังอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาพบกับความจริงที่แสนเจ็บปวดไปพร้อมกับวริศร์วิสกี้นะครับ