เริ่มต้นบทใหม่

"ถ้าคุณจะให้ผมเพียงแค่เรือนร่าง ก็ช่วยกรุณาบอกผมให้ชัดเจนเสียตั้งแต่วันนี้ พริ้มเพรา ผมจะได้เลิกคาดหวังกับหัวใจที่มันไม่เคยแบ่งพื้นที่ให้ใครของคุณ" เสียงทุ้มต่ำของธรรศไม่ได้ตวาด แต่ทว่าความกดดันในน้ำเสียงนั้นกลับเย็นเยียบและบีบคั้นจนบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวที่เคยหรูหรา กลับกลายเป็นกรงขังที่มองไม่เห็น ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้มยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คราคาแพง สายตาคมกริบคู่เดียวกับที่เคยใช้สยบคู่แข่งในตลาดหุ้น กำลังจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก พริ้มเพราเม้มริมฝีปากแน่น เธอยืนกอดตัวเองอยู่กลางห้อง เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาที่เธอยืมมาสวมใส่คลุมตัวจนถึงต้นขาดูรุ่มร่ามและอ่อนแอในสายตาเขา แต่มันกลับเป็นสิ่งที่ธรรศอยากจะขยี้ให้จมหายไปกับอกกว้างของเขาทุกครั้งที่เห็น "ธรรศ... ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้คะ" เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอเรียกสรรพนามที่อ่อนหวานเกินไป ก่อนจะแก้ตัวด้วยความสั่นเทา "เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าความสัมพันธ์ของเรามันคืออะไร" "นั่นมันคือเมื่อวาน" ธรรศก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ "แต่หลังจากที่ผมเห็นคุณนั่งอยู่ในรถของคณินเมื่อตอนหัวค่ำ ผมถึงได้รู้ว่าไอ้ความสัมพันธ์แบบเดิมๆ ที่ผมเคยพึงพอใจ มันเริ่มจะทำให้ผมเสียสติเข้าทุกที" เขายื่นมือไปเชยคางมนขึ้น ให้ดวงตากลมโตสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังลุกโชนด้วยไฟหึงหวง พริ้มเพราสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของชายคนนี้ มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน "ฉันไม่ได้ตั้งใจ... เขาแค่มาดักรอแล้วบังคับให้ฉันขึ้นรถไป" "แล้วทำไมคุณไม่โทรหาผม?" ธรรศแทรกขึ้นทันที นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของเธออย่างถือสิทธิ์ "ทำไมต้องยอมให้คนแบบนั้นแตะต้องคุณ แม้เพียงเศษเสี้ยวของนาที พริ้ม... คุณควรจะรู้ว่าผู้หญิงของธรรศ ธนากุล ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามองศัตรูของผม" ความดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอบอุ่นตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาบัดนี้ได้เผยตัวออกมาเต็มพิกัด ธรรศไม่ใช่แค่แด๊ดดี้ใจดีที่คอยเปย์ของขวัญให้เธอ แต่เขาคือเจ้าชีวิตที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่กล้าเข้ามาแทรกแซงพื้นที่ของเขา พริ้มเพราหลบสายตา มือเล็กวางลงบนหน้าอกแกร่งของเขา พยายามผลักออกแต่กลับพบว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงไม่แพ้กัน "คุณจะให้ฉันทำอย่างไร ธรรศ ในเมื่อฉันเองก็ไม่รู้ว่าสถานะของฉันตอนนี้คืออะไรกันแน่ ของเล่น? เด็กในปกครอง? หรืออะไรที่มากกว่านั้นที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถาม" คำถามนั้นทำให้ธรรศชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าคมสันจะโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากเธอ "คุณอยากรู้ไหมล่ะว่าสำหรับผม คุณคืออะไร" ธรรศกระซิบชิดริมฝีปาก ความใจดีที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความหิวกระหายที่เก็บกดไว้ "คุณคือคนที่ผมยอมทิ้งทุกอย่างเพียงเพื่อจะกลับมานอนกอดในทุกค่ำคืน คุณคือคนที่ทำให้ผมละทิ้งนิสัยเห็นแก่ตัวที่เคยมี เพื่อจะดูแลคุณให้ดีที่สุด... และต่อจากนี้ไป คุณไม่ใช่แค่คนในปกครอง แต่คุณคือคนของผม เพียงคนเดียว และผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากคุณไปจากผมเด็ดขาด" เขาไม่ได้รอให้เธอตอบรับหรือปฏิเสธ ริมฝีปากหนาประกบลงมาทันที ความนุ่มนวลถูกแทนที่ด้วยจูบที่ร้อนแรงและเรียกร้อง เป็นการจูบที่เหมือนต้องการจะตีตราจองทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเธอ พริ้มเพราถูกช้อนขึ้นอุ้มจนร่างบางลอยหวือ ก่อนจะถูกวางลงบนโต๊ะทำงานเอกสารที่กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนสวยที่โผล่พ้นชายเสื้อเชิ้ต ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าจนเธอสั่นสะท้าน นี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบเดิมอีกต่อไป แต่มันคือการแลกเปลี่ยนวิญญาณที่ไม่มีวันหวนกลับ "บอกผมสิพริ้ม... ว่าคุณต้องการผมเหมือนที่ผมต้องการคุณ" เสียงของธรรศแหบพร่า ขณะที่เขากำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น พริ้มเพราหอบหายใจถี่ สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ เธอรู้ดีว่าการยอมรับในครั้งนี้หมายถึงการสูญเสียอิสระที่เหลืออยู่ไปตลอดกาล แต่ภายใต้อ้อมกอดที่รุนแรงและเอาแต่ใจของเขานี้ เธอกลับไม่สามารถปฏิเสธความปรารถนาลึกๆ ในใจของตัวเองได้เลย "ฉัน... ฉันต้องการคุณ" เธอสารภาพด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่แทบจะขาดใจ ทว่าทันทีที่เธอกล่าวจบ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างแรงราวกับจะพังเข้ามา ธรรศชะงักไป สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันดุจนักล่าที่ถูกขัดจังหวะ เขาคว้าเสื้อคลุมมาคลุมร่างให้หญิงสาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปทางประตูด้วยแววตาวาวโรจน์ "ใครที่กล้าขัดจังหวะผมตอนนี้... จงเตรียมตัวรับผลที่ตามมาให้ดี" เขาคำรามในลำคอ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของเลขาส่วนตัวเดินหน้าซีดเข้ามาพร้อมโทรศัพท์มือถือในมือ "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ คณินเพิ่งส่งคลิปวิดีโอวงจรปิดที่คุณไปรับคุณพริ้มที่หน้าคลับเมื่ออาทิตย์ก่อนเข้ากลุ่มผู้ถือหุ้นทุกคน ตอนนี้หุ้นของเรากำลังร่วงลงอย่างหนัก และบอร์ดบริหารกำลังจะเรียกประชุมฉุกเฉินในอีกสิบนาทีข้างหน้าครับ!" ธรรศนิ่งงันไปทันที ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความปรารถนาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เขามองสลับระหว่างโทรศัพท์ในมือเลขาและร่างของพริ้มเพราที่นั่งตัวสั่นอยู่บนโต๊ะทำงาน ความเงียบงันในห้องทำงานปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายของหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงร่วมลุ้นไปกับความรักที่แสนสาหัสและเกมธุรกิจที่เดิมพันด้วยชีวิตในตอนหน้านะครับ ขอบพระคุณครับที่สนับสนุนวริศร์วิสกี้เสมอมาครับ