เงาอดีตของพริ้ม

"ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมพริ้มว่า อย่าให้ขยะพวกนี้เข้าใกล้ตัวคุณ" เสียงทุ้มต่ำของธรรศไม่ได้ตะคอก แต่มันสั่นประสาทคนฟังได้มากกว่าการตวาดด้วยซ้ำ เขาจดจ้องร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาถูกที่นั่งสั่นเทาอยู่บนโซฟาหนังแท้ในห้องทำงานส่วนตัว สายตาของธรรศคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางหน้า พริ้มเพรายืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงาน มือเรียวสั่นน้อยๆ ของเธอประสานกันแน่นอยู่ที่หน้าท้อง ใบหน้าหวานซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอไม่คิดว่าอดีตที่พยายามกลบฝังจะย้อนกลับมาหาเธอถึงที่นี่ ในคฤหาสน์ที่ควรจะเป็นที่ปลอดภัยที่สุด "ผม...ผมแค่มาทวงสิ่งที่ควรจะได้ คุณธรรศครับ ผมไม่ได้มีเจตนาจะมาละลาบละล้วง แต่พ่อของเด็กคนนี้เป็นหนี้ผมไว้มหาศาล" ชายคนนั้นกล่าวเสียงสั่น พยายามลอบมองพริ้มเพราด้วยสายตาหื่นกระหายที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหวาดกลัว ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับค่อยๆ เดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ไปหาแขกที่ไม่ได้รับเชิญ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายวัยฉกรรจ์ผสมกับกลิ่นซิก้าร์จางๆ แผ่รังสีแห่งอำนาจจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง "หนี้งั้นเหรอ?" ธรรศคว้าคอเสื้อของชายคนนั้นขึ้นมา ก่อนจะกดให้นั่งลงไปอย่างแรงจนโซฟาบุบลง "คนอย่างพริ้มเพราไม่มีหนี้ติดตัว และพ่อของเธอ...ก็เป็นเพียงธุลีที่ผมเขี่ยทิ้งไปนานแล้ว ถ้าคุณยังกล้าเอาชื่อของเธอมาอ้างเพื่อเรียกร้องเงินทองจากผมอีกแม้แต่บาทเดียว ผมรับรองว่าคุณจะไม่ได้เดินออกจากที่นี่ด้วยสภาพครบสามสิบสองแน่" "คุณธรรศ... ฮึก... หนูขอโทษค่ะ" พริ้มเพราหลุดปากออกมาด้วยความกลัว เธอแทบไม่เคยเห็นธรรศในโหมดดุดันขนาดนี้มาก่อน ธรรศหันขวับกลับไปมองหญิงสาว แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเพียงชั่วพริบตา เขาก้าวเดินไปหาเธอด้วยจังหวะที่มั่นคง ก่อนจะคว้าเอวบางมากอดไว้แน่น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างปลอบประโลม "ไม่ใช่นะครับพริ้ม คนที่ต้องขอโทษคือผมต่างหาก ที่ปล่อยให้คนสกปรกพวกนี้เข้ามาทำให้คุณต้องขวัญเสีย" เขากระซิบข้างหูเธอ เสียงที่เคยดุดันเมื่อครู่กลับกลายเป็นเสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความคลั่งรัก "คุณเป็นของผม... เฉพาะของผมคนเดียว ต่อให้เป็นความหลังหรืออดีตที่เน่าเฟะแค่ไหน ผมก็จะตามไปทำลายมันให้สิ้นซาก เพื่อไม่ให้มันมากล้ำกรายชีวิตของเรา" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ธรรศค่อยๆ เชยคางพริ้มเพราขึ้นสบตา สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้นจนพริ้มเพรารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายกำยำของเขา แต่มันยังไม่จบแค่นั้น... เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ดังขึ้นก่อนที่บานประตูไม้แกะสลักจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต บอดี้การ์ดคนสนิทของธรรศเดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตระหนก "นายครับ... คณินมาที่หน้าประตูคฤหาสน์ครับ มันมาพร้อมกับเอกสารสัญญาเงินกู้ชุดใหญ่ที่ระบุชื่อของพริ้มเพรา และดูเหมือนว่า... สื่อมวลชนกำลังล้อมหน้าประตูบ้านเราอยู่ด้วยครับ" ธรรศขบกรามจนเห็นสันกรามเด่นชัด มือที่โอบเอวพริ้มเพราอยู่กระชับแน่นขึ้นจนเกือบจะเป็นการรั้งร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง เขาหันไปมองหน้าจอแท็บเล็ตที่บอดี้การ์ดยื่นให้ ภาพที่ปรากฏคือคณิน—ศัตรูคู่อาฆาตของเขากำลังยืนยิ้มกริ่มอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักข่าว โดยในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราสำคัญเอาไว้ "มันจะเล่นงานคุณด้วยข่าวฉาว พริ้ม... มันต้องการให้คุณแตกสลายกลางที่สาธารณะ" ธรรศพึมพำกับตัวเอง แต่สายตาของเขากลับประกายความอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาก้มลงจูบขมับของหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างถือสิทธิ์ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องด้วยเสียงเด็ดขาด "ไปเตรียมรถ และแจ้งทนายความของเราว่างานนี้ฉันจะเป็นคนจัดการด้วยตัวเอง" ในจังหวะที่ธรรศกำลังจะก้าวเดินออกไป เขาก็ชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นบนโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ส่งรูปถ่ายภาพหนึ่งมาให้... เป็นภาพของพริ้มเพราในอดีตสมัยที่ยังทำงานอยู่ในผับหรูแห่งหนึ่ง โดยมี 'คณิน' ยืนโอบกอดเธออยู่อย่างแนบชิดในมุมมืดที่ไม่มีใครเคยเห็น พริ้มเพราเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนั้นผ่านหน้าจอของเขา เธอหน้าถอดสีทันที ขณะที่ธรรศหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก "คุณบอกผมว่าไม่เคยรู้จักคณิน... แล้วรูปนี้มันหมายความว่ายังไงกันครับ พริ้ม?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ไปกับผม วริศร์วิสกี้สัญญาว่าจะมอบความเข้มข้นให้ทุกท่านในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ