ธรรศยื่นมือเข้าช่วย

"ถ้ามือของคุณยังไม่ยอมปล่อยข้อมือพริ้มเพรา... ผมเกรงว่ามันอาจจะเหลือเพียงข้อต่อที่ไม่ได้อยู่กับที่อีกต่อไปนะครับ คณิน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธรรศดังก้องไปทั่วห้องรับรองส่วนตัวของคลับหรู บรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกดูเหมือนจะเงียบงันลงทันทีที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีกรมท่าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเด็กสาวในปกครองของเขา ธรรศไม่ได้เร่งรีบ แต่ทุกย่างก้าวที่เขากดลงบนพื้นพรมนั้นเปรียบเสมือนแรงกดดันที่ทำให้คนที่อยู่รอบข้างแทบหายใจไม่ออก คณินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย มือของเขาที่บีบต้นแขนพริ้มเพราไว้แน่นเริ่มสั่นเพียงเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรังสีสังหารของธรรศ "คุณธรรศ... แหม ผมแค่กำลังชวนแม่สาวน้อยนี่คุยเรื่อง 'โอกาส' ในวงการบันเทิงเท่านั้นเองครับ อย่าเพิ่งทำเป็นหัวโบราณหวงก้างหน่อยเลย" ธรรศไม่ปล่อยให้ประโยคนั้นจบลง เขาขยับตัวประชิดร่างของคณินอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับกลิ่นอายอันตรายจากตัวเขากดทับจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พริ้มเพราที่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและอับอายในตอนแรก เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของธรรศที่ยืนบังเธอไว้มิดราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันทลาย ความรู้สึกอุ่นวาบก็แล่นผ่านหัวใจ เธอรีบคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น ธรรศยกมือขึ้นลูบศีรษะเด็กสาวเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม ทว่าสายตาที่เขามองคณินกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "คณิน ผมเคยเตือนคุณแล้วว่าอย่าแตะต้องของที่ผมวางไว้ในตำแหน่ง 'หวงห้าม'... และดูเหมือนว่าความจำของคุณจะมีปัญหา ผมเลยต้องเข้ามาช่วยรื้อฟื้นความจำให้คุณสักหน่อย" ธรรศหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา ก่อนจะเปิดภาพบางอย่างบนหน้าจอแล้วยื่นไปตรงหน้าคณิน มันคือภาพถ่ายชุดหนึ่งที่บันทึกพฤติกรรมการทุจริตในบริษัทของคณินและการแอบทำสัญญาซ้อนกับหุ้นส่วนต่างชาติที่ผิดกฎหมายอย่างชัดเจน คณินหน้าถอดสีทันที เลือดในกายเหมือนจะเย็นเฉียบจนแข็งค้าง "คุณ... คุณแอบสืบเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" คณินถามเสียงตะกุกตะกัก "ตั้งแต่ตอนที่คุณเริ่มมีความคิดสกปรกว่าจะใช้พริ้มเพราเป็นเครื่องมือทำลายผมไงครับ" ธรรศกดเสียงต่ำ ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูคณินด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ทำเอาอีกฝ่ายขนลุกซู่ "เลือกเอา... จะเดินออกไปจากที่นี่แล้วเซ็นใบลาออกจากทุกตำแหน่งที่ถือครองอยู่ หรือจะให้ผมส่งข้อมูลทั้งหมดนี้ถึงมือตำรวจภายในห้านาทีข้างหน้า" คณินกัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าธรรศไม่ใช่คนพูดเล่น และทุกการเคลื่อนไหวของชายผู้นี้คือการวางหมากที่ไม่มีวันพลาด เขาจำต้องสะบัดมือออกจากพริ้มเพราอย่างจำนน ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปโดยไม่กล้าสบตาใครอีก เมื่อศัตรูถอยทัพไปแล้ว ธรรศจึงค่อยๆ หันกลับมามองพริ้มเพราที่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่ เขาถอดสูทตัวนอกออกแล้วคลุมไหล่ให้เธออย่างอ่อนโยน กลิ่นกายของเขาอบอวลอยู่รอบตัวเธอ มันเป็นความรู้สึกปลอดภัยที่เธอถวิลหาเสมอ "เจ็บตรงไหนไหมครับคนเก่ง?" เขาเอ่ยถาม พลางเชยคางเธอขึ้นมามองสำรวจรอยแดงที่ต้นแขนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและรักใคร่ "ไม่ค่ะ... พริ้มไม่เจ็บแล้ว ขอบคุณนะคะแด๊ดดี้" เธอเอ่ยเสียงเบา ความอุ่นซ่านไหลวนอยู่ในอก ธรรศถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาซบที่หน้าอกแกร่ง มือหนาลูบแผ่นหลังบางอย่างปลอบโยน เขาไม่ได้ต้องการเห็นเธอต้องมาเจอเรื่องสกปรกแบบนี้ แต่ในโลกของเขา การปกป้องบางครั้งก็ต้องแลกมาด้วยการทำลายผู้อื่นให้สิ้นซาก "ต่อจากนี้ไป... ห้ามไปไหนโดยไม่มีผมอยู่ข้างๆ เข้าใจไหมครับ" เขาบอกพลางจุมพิตลงบนขมับของเธออย่างแผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ผมจะทำให้ทุกคนรู้ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริงของพริ้มเพรา... และใครที่กล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายก้อย มันจะต้องชดใช้ในแบบที่ไม่มีโอกาสได้ร้องขอชีวิต" ธรรศโอบเอวเธอแน่นขึ้นหมายจะพาออกจากที่นี่ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเดิน เสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดของคลับ ตามมาด้วยชายชุดดำร่างยักษ์อีกสี่คนที่เดินเข้ามาขวางทางออกไว้ พร้อมกับชายวัยกลางคนที่พริ้มเพราจำได้แม่นว่าคือ 'บิดา' ของเธอที่หายสาบสูญไปนานหลายปี "ดูเหมือนคุณธรรศจะลืมไปนะว่า... พริ้มเพราไม่ใช่สมบัติของคุณเพียงคนเดียว แต่เธอยังเป็นเครื่องมือสำคัญของครอบครัวผมด้วย" พริ้มเพราเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นคนที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิตกำลังก้าวเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางอันตรายนี้ไปกับผม หวังว่าตอนหน้าเราจะมาลุ้นกันนะครับว่าธรรศจะจัดการกับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้อย่างไร วริศร์วิสกี้สัญญาว่าจะจัดเต็มให้ทุกท่านแน่นอนครับ