คืนที่ฝนพรำ

"ทิ้งมันลงไป... พริ้ม" เสียงทุ้มต่ำของธรรศไม่ได้เจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ตะโกนก้อง แต่มันกลับราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังเสียจนบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของเขากลายเป็นสุญญากาศ เอกสารในมือของคณินถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ราวกับทุ่นระเบิดที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อหากใครขยับตัวผิดจังหวะ พริ้มเพราตัวสั่นสะท้าน มือไม้เย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก เธอเงยหน้ามองคนรัก—ชายผู้เป็นทั้งแด๊ดดี้ใจดีและนักล่าผู้ไร้ความปรานีในคราวเดียวกัน แววตาของธรรศในตอนนี้ไม่ใช่แววตาที่เขามองเธอตอนอยู่บนเตียง แต่มันคือสายตาของราชสีห์ที่กำลังประเมินเหยื่อว่าควรจะขย้ำหรือจะกลืนกินให้สิ้นซาก "หนู... หนูอธิบายได้นะคะ ธรรศ" พริ้มเพราเอ่ยเสียงแผ่ว น้ำตาคลอหน่วย "อธิบายว่ายังไงดีครับ?" ธรรศก้าวเข้าหาเธอช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูเธอ "ว่าคนที่หนูเคยบอกว่า 'ไม่รู้จัก' คือคนเดียวกับคนที่ส่งหลักฐานการเงินนี่มาให้ผมงั้นหรือ? หรือจะอธิบายว่าหนูแอบติดต่อกับคณินลับหลังผมมานานแค่ไหนแล้ว" พริ้มเพราเม้มปากแน่นจนห้อเลือด เธอไม่ได้อยากโกหก แต่ความลับเรื่องหนี้สินของครอบครัวที่ผูกมัดเธอไว้กับคณินนั้นเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มันรัดรึงจนเธอหายใจไม่ออก "ผมให้โอกาสหนูพูดแค่ครั้งเดียว พริ้ม" ธรรศเชยคางเธอขึ้น บีบเบาๆ แต่หนักแน่น "อย่าบีบให้ผมต้องใช้วิธีอื่นกับหนู... วิธีที่ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นในห้องของเรา" คณินที่ยืนพิงผนังอยู่มุมห้องขยับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "คุณธรรศครับ ความจริงก็คือความจริง พริ้มเขาแค่ถูกสถานการณ์บีบคั้น... คุณก็รู้ว่าผู้หญิงที่ไร้ที่พึ่งอย่างเธอ มักจะทำอะไรลงไปโดยไม่คิดเสมอ" "หุบปากของแกไปซะ คณิน" ธรรศหันไปตวาดเสียงต่ำโดยไม่ละสายตาจากพริ้มเพรา "นี่เป็นเรื่องภายในบ้านของผม... เรื่องที่แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง" ข้างนอกหน้าต่างเริ่มมีเสียงฟ้าร้องคำราม อากาศเย็นชื้นจากพายุฝนที่กำลังก่อตัวเข้ามาปะทะกับกระจกจนเกิดเสียงดังระงม พริ้มเพรารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกฉีกออกเป็นสองเสี่ยง เธอโผเข้ากอดเอวสอบของธรรศแน่น ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างที่ยังคงให้ความอบอุ่นไม่เสื่อมคลาย แม้ในยามที่เขากำลังโกรธจัด "พริ้มไม่ได้ตั้งใจจะหลอก... พริ้มแค่กลัว" เธอสะอื้น "พริ้มกลัวว่าถ้าธรรศรู้เรื่องนี้ ธรรศจะมองว่าพริ้มเป็นแค่ผู้หญิงเห็นแก่เงินเหมือนที่คนอื่นเขาพูดกัน" ธรรศชะงักไปชั่วครู่ มือหนาที่กำลังจะผลักเธอออกกลับเปลี่ยนเป็นโอบกอดเธอไว้แน่นขึ้น เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะกดจูบลงบนขมับของเธออย่างแผ่วเบา ความดุดันที่ฉาบไว้เริ่มร้าวฉานลงด้วยความสงสารที่เขามีต่อเด็กในปกครองคนนี้เสมอมา "หนูโง่... พริ้ม" ธรรศพึมพำ "ผมรวยพอที่จะซื้อทั้งโลกให้หนูได้ แต่สิ่งที่ผมต้องการที่สุดคือความจริงใจ... ต่อให้หนูจะทำผิดพลาดอะไรมา ผมพร้อมจะถมมันให้หมดด้วยเงินและอำนาจของผม แต่ถ้าหนูเลือกจะโกหก... นั่นคือสิ่งที่ผมยอมรับไม่ได้" คณินหัวเราะร่า เดินเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น "ซึ้งจังเลยนะครับ ความรักของแด๊ดดี้กับเด็กสาว... แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะธรรศ ว่าเอกสารที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้มีแค่เรื่องเงิน... แต่มันคือเรื่องของคนในครอบครัวธนากุลที่พริ้มเพราไปมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย" บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงอีกครั้ง เสียงฝนเริ่มเทกระหน่ำลงมาเป็นสาย ธรรศผละออกจากพริ้มเพรา สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่คณิน ก่อนจะหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านอย่างละเอียด ทันทีที่เขากวาดสายตาผ่านหน้ากระดาษแผ่นที่สาม ใบหน้าของธรรศเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะหันมามองพริ้มเพราด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "พริ้ม..." เสียงเขาแหบพร่า "นี่คือเหตุผลจริงๆ ที่หนูยอมอยู่กับผมตั้งแต่วันแรกใช่ไหม?" พริ้มเพราหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอส่ายหน้าช้าๆ แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อธรรศหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซองเอกสาร มันเป็นภาพของเธอที่ยืนอยู่กับศัตรูหมายเลขหนึ่งของตระกูลธนากุลในคืนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน "อธิบายสิครับ" ธรรศก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทิ้งระยะห่างราวกับคนแปลกหน้า "บอกผมทีว่าไอ้ภาพนี้มันไม่ใช่สิ่งที่ผมกำลังคิด... บอกผมทีว่าหนูไม่ได้เข้ามาในชีวิตผมเพื่อทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างมา" พริ้มเพราทรุดลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลพราก เธอจะบอกเขาได้อย่างไรว่าเธอก็ถูกหลอกใช้มาโดยตลอด และคนที่เธอรักที่สุดตอนนี้ กำลังตกอยู่ในกับดักที่เธอเองก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน ธรรศเดินไปที่ประตูห้องทำงาน เขาหยุดกึกที่หน้าประตูโดยไม่หันกลับมามอง "คืนนี้... อยู่ในห้องนี้ให้ดีๆ อย่าก้าวออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่พริ้มเพราเคยได้ยิน "และถ้าผมกลับมาแล้วพบว่าหนูหายไป... พริ้มเพรา... ผมจะทำให้รู้ว่าคนอย่างธรรศ ธนากุล เวลาที่โกรธจนถึงขีดสุด เขาไม่ได้แค่ขังใครไว้ในห้องหรอกนะ" เสียงประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับการตัดขาดของทุกอย่าง พริ้มเพรากอดตัวเองแน่นท่ามกลางความมืดมิดของห้องที่มีเพียงเสียงฝนที่กำลังกรีดร้องอยู่ภายนอก ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นบนโต๊ะทำงาน... เบอร์ที่โทรเข้ามาไม่มีชื่อผู้ติดต่อ แต่พริ้มเพรารู้ดีว่านั่นคือสัญญาณของหายนะที่แท้จริง เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะยินเสียงปลายสายที่กระซิบประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในพริบตา... "แผนการทุกอย่างพังแล้ว พริ้ม... ตอนนี้ธรรศรู้แล้วว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อของเขาจริงๆ และเขากำลังถือปืนมุ่งหน้าไปที่นั่น" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของชีวิตพริ้มเพราไปพร้อมกับผมนะครับ วริศร์วิสกี้ขอสัญญาว่าจะพาไปพบกับความจริงในตอนถัดไปครับ